"Well... I held you like a lover..."

Ανάθεμα τα dejavu που έρχονται και δεν σε περιέχουν.

Οι παρουσίες είναι μόνο σαρώσεις. Μόνο αναταράξεις.
Σαν μη φυσική κατάσταση, σαν αφύσικο περιβάλλον. Σαν ανωμαλία της φύσης, του μυαλού.
Όχι ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε για να είναι διπλός. Φτιάχτηκε για να υπάρχει.
Ο ένας δεν είναι το μισό των δύο.
Ένα είναι ολόκληρο. Αυτόνομο, αυτούσιο, αυτάρκες. Είναι οντότητα αρκετή να ζήσει.
Το δύο εμπεριέχει μια εν δυνάμει διάλυση.

Θα προτιμούσα να φεύγεις κάθε μέρα παρά τα dejavu που έρχονται και δεν σε περιέχουν.
Καλύτερα η στιγμή της αποχώρησής σου η πραγματική, παρά η υπόνοια μια στιγμής που έχει βιωθεί ξανά και σε περιείχε.

Well... you held me like a lover...

Και ξαφνικά δεν υπάρχει δεύτερη, τρίτη ή τέταρτη ζωή που να μην σε περιέχει.
Κι όλες έρχονται σ' αυτή. Σαν ανάμνηση.
Όλα θέλουν να επιβεβαιώσουν ό,τι αυτό που υπήρχε, δεν υπάρχει πια.
Όλα είναι επιβεβαίωση μιας απώλειας.
Κι η ειρωνία είναι είναι πως όλα μπορώ τελικά να τα ζήσω από εκείνη τη στιγμή, όλα εκτός από εσένα.

Κι όλα μπορώ να τα αντέξω πια. Εκτός απ' τα dejavu που έρχονται και δεν σε περιέχουν.
Κι υπήρχες στη στιγμή ή σε βάζω εγώ κάθε φορά;

Our bodies moved and hardened
Hurting parts of your garden
With no room for a pardon
In a place where no one knows what we have done

Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω.... δεν θα επέλεγα να το κάνω.

Μείνε ανάμνηση ζωών που έρχονται και με στοιχειώνουν.
Όλοι χρωστάμε κάπου.

And is he dark enough?
Enough to see your light?

 

'Till we meet again...

Συνήθισα τις επιστροφές.
Σε δύο ώρες μπαίνω στο αεροπλάνο κι επιστρέφω.
Δεν είναι κακό, ούτε άσχημο, ούτε βαρύ.
Η επιστροφή είναι σχετική. Δεν είναι φυσική.
Πάντα ζητούσα την επιστροφή των άλλων κι απευχόμουν τη δική μου.
Παντα πρόσμενα το μετά από μένα, το άλλο από μένα να μην είναι ικανό ν' αποτρέψει την επιστροφή τους σε μένα.
Άλλαξα. Κι αναρωτιέμαι γιατί απεφεύγα τις αλλαγές. Και τα δέντρα αλλάζουν φύλλα εξάλλου.
Άλλαξα κι απεύχομαι τις επιστροφές όλων.
Τις δικές μου επιστροφές δεν τις φοβάμαι πια.
Σ' αυτό που ήρθα, δεν ήταν δικό μου και δεν μπορεί να γίνει εγώ.
Αυτό που θα με δεχτεί πίσω είναι δικό μου και δεν φταίει που δεν είμαι εγώ.

Αφού δεν έχει βρεθεί ο δρόμος της επιστροφής στο εγώ, δεν υπάρχει πράγματι επιστροφή.

Φεύγω απ' το Αμστερνταμ σε δυο ώρες. Δεν λυπάμαι και δεν χάνω.
Είχα το χρόνο ν' αποδεχθώ πως επιστροφή δεν υπάρχει. Υπάρχει στασιμότητα. Μη αλλαγή.

Ξεκίνησα αυτό ταξίδι ονειρευόμενη μια ελευθερία. Δεν υπάρχει ελευθερία στις αλλαγές των τόπων. Υπάρχει στις αποφάσεις.

Ξεκίνησα αυτό το ταξίδι και το τελειώνω μένοντας η ίδια.

Δεν υπάρχει επιστροφή αν δεν υπάρχει φυγή.


Υ.Γ. Έκανα αυτό το ταξίδι για να σε δω;
Come on, baby, let's get out of this town...
Ήσουν όμορφη...

Since you didn't take me with you... I left before night was through...

And baby you can sleep... while I drive...

Venceremos

Είναι κάτι βράδια που μου λείπεις λες και υπήρξες.

"Για το τίποτε μιας ευτυχίας..."

Είμαι στον πάτο ενός μπουκαλιού.

Δεν έπιασα πάτο, δεν είμαι στο βυθό κι άλλα τέτοια γραφικά.

Είμαι απλά στον πάτο ενός μπουκαλιού.
Το μπουκάλι δεν έχει επίπεδα που καταγράφουν μια σταδιακή πτώση, που παραμονεύουν έναν εξευτελισμό.
Αν πέσεις μέσα στο μπουκάλι μοιραία "πιάνεις" τον πάτο του.

Είμαι στον πάτο ενός μπουκαλιού και κοιτώ ψηλά στο στόμιο του τη συνέχεια των πραγμάτων.
Είμαι στον πάτο του μπουκαλιού και εδώ δεν με αγγίζει ούτε η ζωή ούτε ο θάνατος.
Κι εδώ δεν τους αγγίζω ούτε εγώ.
Τείνω να πιστεύω ότι τους είμαι το ίδιο καταστροφική όσο μου είναι αυτά.

Πάνω κι έξω απ' το στόμιο φεύγει μια χρονιά και μπαίνει μια άλλη.
Συμβατικός χρονικός κύκλος αυτός. Μπορώ να σου εφεύρω χίλιους δυο άλλους.

Ένας χρόνος της μοναχικής και μοναστικής ζωής μου.
Ενάμιση χρόνο από τότε που σ' αγάπησα κι ενάμιση χρόνο που σε ξορκίζω.

Και πάει λέγοντας.

Το μέτρημα ας είναι προσωπικό. Το συμβατικό και το συνολικό δεν μας βγήκε σε καλό. Αφού δεν μετράμε από το ίδιο σημείο γιατί να μετράμε τον ίδιο ουρανό.
Αφού δεν ζούμε κάτω απ' τον ίδιο ουρανό γιατί να έχουμε τον ίδιο χρόνο.


Μέσα απ' το μπουκάλι είτε φύγει ένας χρόνος είτε δύο, δεν αλλάζει κάτι.

Άλλαξε λοιπόν χρόνε... ή και κόσμε.
Εγώ μου αφαίρεσα την ελευθερία μου, γιατί "ήθελε αρετή και τόλμη".

Ωστόσο κλείνει ένας κύκλος πραγμάτων κι ακόμα κι εδώ δεν βρήκα την ακινησία που ζητούσα.
Έμαθα λοιπόν.


Έμαθα πώς δεν έχω το χρόνο που χρειάζεται κι ούτε την ταχύτητα των καιρών.
Έμαθα πώς ο χρόνος με περίμενε να φτάσω εδώ και με σταμάτησε.
Έμαθα πώς σταματάει ο χρόνος. Σταματάει στο μυαλό σου μόνο. Μην το κάνεις.

Έμαθα πώς δεν αλλάζει ο χρόνος, αλλάζουν οι άνθρωποι.
Κι έμαθα πως αν δεν αλλάζουν οι άνθρωποι, "τα χρόνια μένουν ίδια"

Ξέμαθα ν' αγαπώ κι αυτό είναι μια μορφή ελευθερίας.
Και ξέμαθα από ανθρώπους κι αυτό είναι μια μορφή ελευθερίας τους.

Έμαθα πως αν υπάρχει και δεύτερη ζωή, τότε είναι αποτυχία όλο το εγχείρημα.


Ο αποχωρισμός του χρόνου είναι ο μόνος που επιζητώ.

Κρατώ απ' αυτό που φεύγει μόνο αυτή τη στιγμή.
Tην κρατώ, όχι δικιά μου, δανεική.

Καλή χρονιά με την ευχή να αντέξουμε τη συνέχεια.

Ο Τζακ Κι Η Φασολιά

Συνήθως δεν παινεύω το σπίτι μου κι αυτό δεν παύει να πέφτει να με πλακώνει. Αυτή τη φορά όμως νιώθω πως έχω την κατάλληλη κι ασφαλή αντικειμενικότητα - που πάντα λείπει - να μιλήσω γι' αυτό. Και δεν είναι μια αντικειμενικότητα θέοσταλτη, αλλά με κόπο αποκτημένη, με απώλειες ανταλλαγμένη, αλλά πίσω δεν κοιτώ και δεν μετανιώνω.
Αφορμή που θα κομπάσω σαν κουκουβάγια είναι η παράσταση της Παιδικής Σκηνής του Θεάτρου Περίακτοι, Ο Τζακ και Η Φασολιά, που έκανε πρεμιέρα το Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011.
Η Παιδική Σκηνή του Θεάτρου Περίακτοι 12 χρόνια τώρα δεν παύει να είναι μία πρόκληση αισθητική και συναισθηματική στον ψυχισμό και τη διάνοια του παιδιού. Είναι ένα πλήρες εκπαιδευτικό καλλιτεχνικό πρόγραμμα με τα ουσιαστικότερα κείμενα, με σκηνικά που αποτελούν αυτούσια καλλιτεχνική δράση, με μουσικές και ήχους έντεχνους, με ερμηνείες αληθινές χωρίς παλιμπαιδισμούς και θεατρινισμούς. Και παράλληλα αποτελούν παραστάσεις ισάξιες μιας παράστασης για μεγάλους. Το Θεάτρο Περίακτοι αφέθηκε να διδαχθεί και να επηρεαστεί από μάστορεςς του είδους στο Παιδικό Θέατρο και να δημιουργήσει τη δική του άποψη σ' αυτό, το δικό του τρόπο παιδικού θεάτρου με το δικό του στόχο. Στόχος ακόμη από τα σπάργανα της Παιδικής Σκηνής το 2000, ήταν η συνεχή κι αδιάκοπη πρόκληση του παιδιού σε όλα τα επίπεδα και παράλληλα ο σεβασμός του παιδιού σε όλα τα επίπεδα. Για το Θέατρο Περίακτοι το παιδί δεν είναι ποτέ ένα πλάσμα αδύναμο ή ασχημάτιστο ή ανίκανο που χρειάζεται νανούρισμα και κόσμο παραμυθικό μακριά απ' την πραγματικότητα. Για το Θέατρο Περίακτοι το παιδί ήταν πάντα ένας άνθρωπος στην εκκόλαψή του με ενδυνάμει κι εγγενείς όλες τις αισθητικές και διανοητικές ικανότητες κι έτσι αυτομάτως είναι και το πιο σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού και της ανθρωπότητας. Οι Περίακτοι λοιπόν δεν χάιδεψαν ποτέ τ' αυτιά των παιδιών, τους ψιθύρισαν μονάχα την αλήθεια που σαν άλλοι Πίτερ Παν μαθαίνουν τι είναι να μεγαλώνεις.
Σκηνοθέτης του Θεάτρου Περίακτοι και δάσκαλος, επιφορτισμένος με το βάρος της υπογραφής κάθε δημιουργήματος του θεάτρου είναι ο Σπύρος Κολιαβασίλης. Κρατείστε το όνομα.
Φέτος η Παιδική Σκηνή ανέβασε τον Τζακ και τη Φασολιά και κατά τη γνώμη μου έφτασε στο θεατρικό της απόγειο. Η προσσέγιση του παραμυθιού, διασκευή του ίδιου του σκηνοθέτη, είναι τέτοια που εγείρει στο παιδί τις έννοιες του δίκαου και του άδικου, όρια που στις μέρες αμφισβητούνται, μαιθαίνει στο παιδί τι σημαίνει αυτός ο παλιός καλός στίχος της Dolly Parton, "One is only poor when they choose to be", και τα σημερινά παιδιά πρέπει να το ξέρουν αυτό, γιατί καλούνται να το βιώσουν μεγαλώνοντας. Η θεατρική διασκευή δίνει επίσης μεγάλη σημασία στο θάρρος και το σεβασμό της διαφορετικότητας, την αγάπη ως κινητήριο δύναμη, τη φιλία και τέλος τη σημασία του να ονειρεύεσαι και έχεις στόχους που αγωνίζεσαι να πραγματοποιήσεις χωρίς να παραιτείσαι, χωρίς ν' αφήνεσαι. Κι όλα αυτά δίνονται με αιχμηρό λόγο, με στακάτες, ουσιώδεις φράσεις. Δεν χρειάζονται φιοριτούρες τα παιδιά, ευθύ λόγο επιθυμούν. Αυτό είναι και γι' αυτό λόγο. Και τότε έχεις την εμπιστοσύνης τους.
Ακολουθώντας το κείμενο του, ο Σπύρος Κολιαβασίλης σκηνοθέτησε για άλλη μια φορά προσπαθώντας να κάνει ό,τι οι συνθήκες δεν τον αφήνουν. Σαν άλλος Τζακ δεν έπαψε ποτέ να επιθυμεί ό,τι οι ταχύτητες των καιρών και των συνθηκών του απαγορεύουν και να το πραγματοποιεί. Αυτή τη φορά έφτασε όσο πιο κοντά μπορούσε σε κάτι που φλερτάρει χρόνια, να γίνει κινηματογραφικός. Να κάνει κινηματογραφικό θέατρο κι ας μου επιτραπεί ο αδόκιμος όρος. Το Θέατρο Περίακτοι τεχνικά μόνο στα χέρια του είναι τόσο εύπλαστο απ' τους τοίχους ως τους ανθρώπους κι όχι άδικα. Σκηνοθετώντας αυτή την παράσταση έφτασε τη θεατρική ψευδαίσθηση σε επίπεδα που, σε μετρημένες του ενός χεριού παραστάσεις, έχω δει. Η σκηνική του οικονομία κι ο ρυθμός του είναι τα βασικά ατού του όμως κι εδώ έδωσε άλλη διάσταση. Θαυμαστής πάντα του γρήγορού ρυθμού, δεν έβρισκε πάντα έργα που να ασπάζονται τη λογική του. Εδώ όμως βρήκε το στοιχείο του. Σ' ένα έργο που δεν υπάρχει χρόνος, που "η μέρα δεν συναντά τη νύχτα", ο Σπύρος Κολιαβασίλης δημιουργεί το δικό του χρόνο και ρυθμό. Είναι σκοτεινός, προβληματισμένος και ειλικρινής.
Τα σκηνικά της Ράνιας Αντύπα αποτελούσαν πάντα μια προσωπική της έκθεση. Θα μπορούσαν σίγουρα τα σκηνικά της να είναι η προσωπικής έκθεση της κάθε χρονιά Μπορούν να είναι αυτόνομα κι αποτελούν πάντα ηθοποιό της παράστασης που παίζει στο έργο. Σπάνιο στο θέατρο, αλήθεια. Δεν ξέρω βέβαια αν η Ράνια κι ο Σπύρος μπορούν να κάνουν παιδική σκηνή χωρίς ο ένας τον άλλο, αλλά μέσα απ' τη συνεργασία τους έχουν μάθει να φαίνονται τα χαρακτηριστικά του καθενός πιά. Τα "ναι και τα όχι" του καθενός που λέει κι η ίδια. Η Ράνια Αντύπα αγωνιζόταν πάντα ν' αποκτήσει τη λειτουργικότητα του σκηνικού και να την παντρέψει με τις εικαστικές καταβολές της. Και σταδιάκα μες τα χρόνια έφτανε όλο και πιο κοντά. Εδώ όμως φύτρωσε όλο αυτό σαν τη μαγική Φασολιά. Έγινε υπερμεγέθες, γέμισε τη σκηνή, γέμισε το μάτι και ταυτόχρονα δεν λυπήθηκε καμία λεπτομέρια. Από την κούπα ως τη στέγη. Τα στοιχεία παραβγαίνουν το ένα στο άλλο. Μιλούν και κινούνται - κυριολεκτικά. Σου ανοίγονται και κλείνουν αφήνοντάς σε απ' έξω. Όπως η ίδια η δημιουργός τους.
Όλους κάπου τους ανέβασε η Φασολιά. Ο Μιχάλης Αβραμίδης με τη μουσική του φλέρταρε γι' άλλη μια φορά τη σκοτεινότητά του. Κι αφέθηκε να γίνει επιβλητικός και τρομακτικός. Είχε πάντα ανάγκη να το κάνει με ασφάλεια και τα κατάφερε. Δεν έχει υπάρξει πιο ειλικρινής καλλιτέχνης κι άνθρωπος απ' αυτόν κι αυτό τον κάνει εύθραυστο.
Οι ηθοποιοί της παράστασεις, Θανάσης Τσόδουλος, Μάτα Παπασιδέρη, Νάνσυ Χρυσικοπούλου, Καλυψώ Συλλελόγλου, Δήμητρα Γιαννόπούλου, είναι δείγματα μόνο του ηθοποιού που έχει ανάγκη το θέατρο. Αληθινοί, ειλικρινείς, ακριβείς, μαθητές, έχουν άποψη, λόγο. Εκπαιδευμένοι κι εκπαδευόμενοι διαρκώς. Απόλυτα θεατρικοί ηθοποιοί με πίστη κι αγάπη και πείσμα για το θέατρο αλλά και το Θέατρο Περίακτοι.
Τίποτα δεν θα υπήρχε αν όλες αυτές οι δυνάμεις δεν ήταν ενωμένες γι' αυτό και οι Περίακτοι είναι πολλοί κι όχι ένας.
Μην στερήσετε απ' τα παιδιά σας την εμπειρία.
___________________________________________________

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Διασκευή - Σκηνοθεσία: ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΛΙΑΒΑΣΙΛΗΣ
Σκηνικά - κοστούμια: ΡΑΝΙΑ ΑΝΤΥΠΑ
Μουσική: ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ
Χορογραφίες: ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΑΚΟΓΕΩΡΓΙΟΥ
Μουσική Διδασκαλία: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΠΗΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Σχεδιασμός Φωτισμού: ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΛΙΑΒΑΣΙΛΗΣ

Διανομή με σειρά εμφάνισης:
Η Μητέρα του Τζακ: ΜΑΤΑ ΠΑΠΑΣΙΔΕΡΗ
Ο Τζακ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΟΔΟΥΛΟΣ
Η Τζένη η αγελάδα: ΝΑΝΣΥ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ -
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
Το Σκιάχτρο: ΚΑΛΥΨΩ ΣΥΛΛΕΛΟΓΛΟΥ
Η γριά μάγισσα: ΚΑΛΥΨΩ ΣΥΛΛΕΛΟΓΛΟΥ
Ο Πόντικας: ΚΑΛΥΨΩ ΣΥΛΛΕΛΟΓΛΟΥ
Η Μάριελ: ΝΑΝΣΥ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
Η Χήνα: ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
Ο Γίγαντας (φωνή): ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΛΙΑΒΑΣΙΛΗΣ
Η Άρπα: ΚΑΛΥΨΩ ΣΥΛΛΕΛΟΓΛΟΥ
_____________________________________________
www.periaktoi.gr
Facebook Group       

Mind Games

Απατώ τη φαντασίωση σου μ' όποιον βρω κι αυτή πάντα με συγχωρεί.

Πού θα πάει αυτό;

Αν δεν είχα παίξει ποτέ θέατρο, δεν είχα μπλέξει έτσι.

Ερωτικό I

So this is how the story went
I met someone by accident
who blew me away...

Κατεβάζω αργά και πάλι ένα μπουκάλι ursus. 
Αυτό αδειάζει κι εμένα το κεφάλι μου γεμίζει. 
Και χώρο περισσότερο πιάνει μια πυκνή, ελαφριά ομίχλη 
και που και που ξεπετάγονται εικόνες... δικές σου.


Θυμάσαι τότε που μου έλεγες, "δεν θα ήθελα να πιεις άλλο", 
μα εγώ μέσα απ' το μεθύσι μου ήθελα να ξελογιάσω το κρεβάτι σου. 
Να το φτάσω και να το διασχίσω.
Να βιώσω το απέραντο μιας νύχτας πάνω σου. 
Στα χέρια σου. Στο λαιμό σου. 


Δεν στο είπα ποτέ. 


Το λαιμό σου λάτρευα περισσότερο απ' όλα.


It was in the darkest of my days
When you took my sorrow and you took my pain
And buried them away...



Η γεύση του ποτού μου θυμίζει τη γεύση σου, απόψε.

Θυμάμαι που εξαργύρωνα το συναίσθημά μου στα σεντόνια σου.

Θυμάμαι που σ' αυτά έψαχνα το δικό σου συναίσθημα.

Η γεύση του ποτού μου θυμίζει το πρώτο σου φιλί. 

Έφερε κι αυτό μια πυκνή ελαφριά ομίχλη. 

Τυφλώθηκα.


Τα καθοριστικά δεν ξέρω γιατί υπάρχουν.
Δεν υπάρχουν ζωές ή ψυχισμοί που να τα αντέχουν.
Καλύτερα να μένουμε ακαθόριστοι λειψοί κι ερευνητές του όλου. 
Καλύτερα ανήσυχοι για το προσδοκώμενο, παρά το βάσανο του πληρωμένου, 
του ολόκληρου, του απόλυτου. 
Το απόλυτο δεν ανήκει στην ανθρώπινη φύση. 
Κατ' ομοίωση καμίας θεικής οντότητας δεν φτιαχτήκαμε ν' αντέχουμε 
το ολόκληρο τόσο άδειο και την ανάμνηση θεατρική σκηνή.

And I wish I could lay down beside you
When the day is done
And wake up to your face against the morning sun
But like everything I've ever known
you'll disappear one day
So I'll spend my whole life hiding my heart away...

Και αυτή η ursus δεν κατεβαίνει για να καταλαγιάσει το πρόσφατο του πόνου.
Αλίμονο.
Χρόνος πια είναι και παραπάνω κι ο χρόνος κάνει το συμπέρασμα τρομακτικό.

I'm spending my life hiding my heart away.


Τα βράδια γίνομαι θρήσκα ξανά και παρακαλώ κάτι να σε γυρίσει.

Κι ενώ δεν θα σ' αντέξω, σε θέλω πίσω.

Κι ενώ δεν σ' αποδέχομαι, θέλω να μου τηλεφωνήσεις.

Κι ενώ δεν σε παραδέχομαι, μοιάζεις η μόνη λύση.


Κι ενώ δεν το αξίζεις, είσαι η μόνη έλξη.



I woke up feeling heavy hearted

I'm going back to where I started...

Όλα αυτά το πρωί θα τα έχω μετανιώσει. 
Θα έχω μετανιώσει που αφέθηκα να τα μιλήσω. 
Μα απόψε σ' αφήνω να τριγυρνάς σα φάντασμα που έχει αφήσει ανεκπλήρωτους λογαριασμούς.

"Βάλε με στ' άπλυτα μες το καλάθι..."

Τον εαυτό σου που μ' αγάπησε δεν τον γνώρισες ποτέ.

Τον εαυτό μου που σ' αγάπησε δεν θέλω να τον ξέρω.

"... να σε βάλω κι εγώ στα δικά μου τα λάθη".

"I'm wounded by dust"

Σε νιώθω ερήμην σου.

Κι είναι ό,τι πιο δολοπλόκο έχω στήσει ενάντια στην επιθυμία σου.

O thou well skill'd in curses...

"QUEEN ELIZABETH
O thou well skill'd in curses, stay awhile,
And teach me how to curse mine enemies!


QUEEN MARGARET
Forbear to sleep the night, and fast the day;
Compare dead happiness with living woe;
Think that thy babes were fairer than they were,
And he that flew them fouler than he is:
Bettering thy loss makes the bad curser worse:
Revolving this will teach thee how to curse."

William Shakespeare, Richard The Third