Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

It is all the weakness in me

Αυτό ξανά. Αυτό. Σ' αυτή την εκτέλεση. Μ' αυτό τον τρόπο. Με όλα αυτά κι όσα υπονοούνται.
Με όσα έχει κι όσα του έχω ήδη φορτώσει.


Μερικές φορές λέω...
Να τυχαίνει που τόσο όμοια μ' αυτό τα πράγματα συμβαίνουν;

Ή τα προκάλεσα, έτσι... για να μου ταιριάζει ένα τραγούδι.

Πόση επιπολαιότητα σε τέτοια ηλικία.

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

ΟΧΙ

Ένας απ' τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου, μου έκανε κάποτε δώρο ένα πορτοφολάκι που στο από πίσω μέρος είχε χαράξει τα εξής λόγια που είχε ακούσει:

"Η αξιοπρέπεια χάνεται τόσο εύκολα, όμως τελικά είναι το μόνο πραγματικά δικό μας, είναι το πιο ελάχιστο κομματάκι μας. Κι όμως μέσα σ' αυτό μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι".

Μου έκανε αυτό το δώρο στο τέλος της σχέσης μας, της φιλίας μας, δίνοντας μου τότε ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Δεν θα μπορούσε ποτέ αυτή η σχέση να περπατήσει με τα τόσα ναι που έλεγα κι ήμουν διατεθειμένη να πω στο όνομα μιας σιγουριάς, μιας υποτιθέμενης "αγάπης", μια αποδοχής.
Τα αδιαπραγμάτευτα ναι δεν είναι εύκολα ναι, η απώλεια είναι μεγάλη, μα είναι μια απώλεια που δεν σε πάει παρακάτω, δεν κάνει πράξη, δεν αλλάζει τα δεδομένα. Πάρα σε λιμνάζουν σε μία υποτιθέμενη ασφάλεια, σε μια απατηλή σιγουριά, για τον άλλον, για σένα, για τη ζωή, για το πoιο τελικά είναι το διακύβευμα.
Τα συνεχόμενα ναι τελικά οδηγούν σε μια απώλεια που μακροπρόθεσμα είναι καταστροφική. Την απώλεια των ορίων, και εντέλει της αξιοπρέπειας. Που έμαθα, είναι τόσο μα τόσο εύθραυστη και τόσο μα τόσο ευάλωτη. Δεν έχει καμιά εξωτερική στήριξη, παρά μόνο το μέσα μας, τη δική μας ηθική, και δυστυχώς το μέσα μας, η σκέψη και η ηθική μας περνούν απ' τα σαράντα κύματα για να γαλουχηθούν, να φιλοτεχνηθούν σε μια αλήθεια που να μας αντιπροσωπεύει. Άρα όλα είναι τόσο ρευστά. Όμως σύμφωνα με το παραπάνω, τίποτα περισσότερο δεν μπορεί να είναι δικό μας παρά αυτή η ελάχιστη δική μας αξιοπρέπεια, ο προσωπικός μας δρόμος προς την ελευθερία.

Άργησα να το μάθω όλο αυτό, να το κάνω πράξη κι ακόμα μαθαίνω. Κι ήρθαν κι άλλοι άνθρωποι με τις καλύτερες των προοπτικών, μα εγώ εκεί, ένα συνεχόμενο αδιάλειπτο ναι. Και με το ναι έφτιαχνα περισσότερους εχθρούς παρά φίλους. Και δεν ήταν εχθροί γιατί ήθελαν να μου κάνουν κακό, αλλά γιατί τελικά κι αυτό ίδιο το ναι μου διάβρωνε τη δική τους ρευστή αξιοπρέπεια και έβλεπαν τον εαυτό τους αφεντικά σε ξένο χωράφι. Και τότε αποκτούσαν λόγο κι είχαν απαιτήσεις για τον χειρισμό ενός εαυτού που κανενός άλλου παρά μόνο δικός μου ήταν.

Τα άπειρα αδιαπραγμάτευτα ναι, όσο δύσκολα κι αν λέγονται, έχουν μια και μόνο απώλεια, αυτή της αξιοπρέπειας, της χειραφέτησης, της ελευθερίας, της ισότητας. Κι είναι πλάνη να νομίζει κανείς ότι το ναι τον κάνει αποδεκτό, ισότιμο κι αγαπητό μέλος μιας ομάδας, μιας σχέσης, μιας παρέας, ενός συνόλου. Τον κάνουν αντίθετα μέλος δεύτερης κατηγορίας, χωρίς αξιοπιστία στο λόγο, χωρίς φωνή αρκετά δυνατή. Το ναι σταμάτα κάθε συζήτηση, κάθε προσπάθεια. Κάθε περαιτέρω.

Σήμερα είπα όχι. Για όλα τα όχι που δεν είπα ποτέ, για μια αξιοπρέπεια κουρελιασμένη από τα ναι. Γιατί το όχι είναι ένα βήμα κι όσο μεγαλύτερο το ρίσκο, τόσο μεγαλύτερο το θάρρος, κι όσο μεγαλύτερο το θάρρος τόσο μεγαλύτερη η πράξη. Γιατί πραγματικά τίποτα περισσότερο και πιο ακριβό δεν μπορούμε χάσουμε παρά αυτή την ίδια την αξιοπρέπεια μας.

Και το έχω ακούσει και νιώσει πολλές φορές να μου απευθύνεται: "εσύ δεν έχεις τίποτα να χάσεις, δεν έχεις παιδιά, δεν έχεις ευθύνες".
Νέες πολλά υποσχόμενες μάνες που θεωρούν ότι γίνονται το σωστό πρότυπο φοβούμενοι να πάρουν ρίσκα και να αγωνιστούν για ό,τι πιστεύουν ότι αξίζει, μικρό ή μεγάλο. Μάνες που νομίζουν πως το να είσαι μάνα ισοδυναμεί με την απώλεια του εαυτού. Μάνες που μεγαλώνουν έρμαια.

Δεν έχω παιδιά, έχω όμως εμένα. Κι αυτό είναι ήδη ευθύνη βαριά.
Γιατί άραγε θα μου κόστιζε λιγότερο να με χάσω.

Δεν έχω παιδιά, αλλά έχω ανθρώπους.

Όχι, γιατί σ' αυτή τη γη δεν ήρθαμε να ζήσουμε αιώνια, έχουμε ημερομηνία λήξης. Ήρθαμε για να φύγουμε. Κι ακριβώς επειδή θα φύγουμε και δεν υπάρχει επ' ουδενί μετά ή αιωνιότητα, ακριβώς γι' αυτό το γεγονός το ότι βρεθήκαμε εδώ αποτελεί επανάσταση αρκετή για να δοθεί.
Ήρθαμε για να συνεχίσουμε έναν κόσμο, να εξελίξουμε ένα κόσμο, όχι απλά για να επιβιώσουμε μέσα σ' αυτόν. Δεν μας χαρίστηκε, υπάρχουμε για να δημιουργούμε συλλογικά, να χτίζουμε, να γκρεμίζουμε και να χτίζουμε ξανά.
Να πράττουμε. Να πράττουμε μέχρι το τέλος.
Τι νόημα έχει αυτή η παραμονή σ' αυτό τον κόσμο αν δεν τον άλλαξει έστω και λίγο;

Όχι.

Η ρόδα προχωράει μπροστά όταν παίρνεις την απόφαση να τη σπρώξεις.

Όχι.



Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΟΝΕΙΡΟ

Ο έρωτας. Όχι απλώς ο έρωτας, το συναίσθημα δηλαδή. Αλλά ο έρωτας έρωτας. Ο πόθος, η σωματική έλξη, η ανάγκη. Όχι μόνο η αγάπη αλλά και ηδονή. Που ναι δεν πάνε πάντα μαζί. Ο έρωτας λοιπόν είναι ο φόβος κι ο τρόμος των σημερινών δυτικών κοινωνιών. Ήταν πάντα ο φόβος κι ο τρόμων των κοινωνιών, γι’ αυτό υπήρχε η θρησκεία, οι ηθικοί νόμοι, οι παραδόσεις κι πλείστες δεισιδαιμονίες για να ελέγχουν και να κρατάνε δεμένη την ανάγκη του ανθρώπου για τον έρωτα και το σεξ. Σήμερα υπάρχει η δουλειά, η αγορά, η παραγωγή, ο καπιταλισμός και τα συναφή. Αρκούν αυτά για να χαθεί η διάθεση.
Ο έρωτας κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο, ράθυμο, αλαφροΐσκιωτο, οι ρυθμοί του γίνονται πιο αργοί. Το μυαλό του χάνεται. Το σώμα του λειτουργεί περισσότερο με την αίσθηση παρά με το μυαλό. Η ερωτική πράξη παράγει ορμόνες που κάνουν τον εγκέφαλο να φτάνει σε μια κατάσταση ευτυχίας, ευφορίας. Ο άνθρωπος υπό την επήρεια του έρωτα δεν είναι διαχειρίσιμος, δεν είναι λειτουργικός, ούτε παραγωγικός ούτε για τις κοινωνίες μερικών αιώνων ή και δεκαετιών πριν, ούτε και σήμερα. Επομένως ενοχοποιείται κι έπειτα ξεχνιέται.
Και τι κάνεις; Τι κάνεις όταν το συναίσθημα σου κι ο πόθος σου βρήκαν έναν τρόπο να βγουν στην επιφάνεια; Πώς εκφράζεται αυτό και μετά πώς παριστάνεις ότι τίποτα δεν έγινε; Ο Σαίξπηρ λέει ότι μια βόλτα στο δάσος, μια καλοκαιρινή νύχτα, μπορούν να γίνουν τα πάντα κι έπειτα με άλλοθι το σκοτάδι να πούμε ότι δεν έγιναν. Έπειτα να πούμε ότι τα ονειρευτήκαμε. Κι έπειτα όσο ο χρόνος θα περνάει κι εσύ ο ίδιος θα πιστέψεις ότι ήταν όνειρο.
Όπως θα βγεις ένα βράδυ μπουχτισμένος σε ένα μπαρ και θα πιεις αρκετά ώστε όλα να χαλαρώσουν και να πάρουν ένα άλλο χρώμα και τότε θα τύχει να δεις μπροστά σου –νομίζεις- το πιο όμορφο πλάσμα που έχεις δει ποτέ κι όλα στον κόσμο θα πάρουν άλλη δυναμική. Γιατί τον θες ή την θες, τώρα αυτή τη στιγμή, γιατί αρχίζεις να πιστεύεις στον έρωτα με την πρώτη ματιά και σκέφτεσαι, γιατί δεν πίστευες τόσο καιρό; Σα να ξύπνησες τώρα από όνειρο κι όχι μόλις να μπαίνεις σ’ ένα. Και μετά από μερικά ακόμη ποτά κάνεις το πρώτο βήμα. Και το επόμενο πράγμα που θα θυμάσαι είναι εσένα να ξυπνάς σ’ ένα κρεββάτι, το σώμα σου να πονάει ελαφρά στα καλύτερα σημεία και ο νους σου να είναι χαμένος και το ομορφότερο πλάσμα του κόσμου να λείπει από δίπλα σου, ή να φεύγει μόλις. Γιατί; Ποιος ξέρει; Για όλους αυτούς τους λόγους που η πραγματικότητα δεν αφήνει τα όνειρα να εισέλθουν σ’ αυτή. Γιατί πρέπει να φύγει; Γιατί δουλεύει σε άλλη πόλη; Γιατί πετάει το αεροπλάνο του ή της; Η γη γύρισε ανάποδα; Ποιος ξέρει για ποιο απίθανο λόγο το ωραιότερο συναίσθημα που έχεις νιώσει ως τότε δεν μπορεί να σε ακολουθήσει στην υπόλοιπη ζωή σου. Ο Όμπερον διέταξε και το φίλτρο πρέπει να πέσει στα σωστά μάτια. Έτσι ξυπνάς στη σωστή ζωή. Και λες «δεν θυμάμαι τι έγινε χτες το βράδυ». Ίσως και τίποτα. Μάλλον τίποτα δεν έγινε. Όνειρο ήταν. Ονειροφαντασία. Και συνεχίζεις. Πιο βαρύς και συνάμα πιο ελαφρύς. Γιατί παίρνεις κρυφά όρκο ότι κάτι στα αλήθεια έγινε. Κι αφού έγινε είναι δυνατό να ξανασυμβεί.
Σε μια άλλη μεσοκαλοκαιριάτικη νύχτα. Που τα στοιχειά της φύσης θα μαλώνουν πάλι μεταξύ τους γιατί θα έχουν φουσκοθαλασσιές και θα παίξουν με το κοινό, θνητό, καταπιεσμένο, συντηρητικό μυαλό. Κι Πουκ θα βρει μια Ερμία που θα θέλει έναν Λύσανδρο αλλά θα πρέπει να παντρευτεί έναν Δημήτριο, γιατί έτσι υπαγορεύουν οι κανόνες, κι ένας Θησέας θα ξεχνάει το καλύτερο σεξ της ζωής του με μια Τιτάνια και θα παντρεύεται μια Ιππολύτη, γιατί έτσι πρέπει σε βασιλιά, να παντρευτεί βασίλισσα κι όχι νεράιδα. Σε μια άλλη μεσοκαλοκαιριάτικη νύχτα, ο Πουκ θα βγει παγανιά για να βρει το επόμενο θύμα του. Θα του στάξει το φίλτρο του έρωτα και θα το δει να φτάνει στην απόλυτη ερωτική έκσταση και να την ξεχνάει μόλις παρέλθει η επήρεια. Κάποια άλλη νύχτα θα σε καβαλήσει πάλι ο διάβολος, γιατί τέτοιος είναι ο Πουκ και θα κρυφτείς σ’ ένα δάσος. Όταν βγεις θα είσαι πάλι ο ευυπόληπτος εαυτός σου που είδε ένα τρελό όνειρο.
Κι ο Σαίξπηρ μπορεί να το αποδεχτεί αυτό σε σένα, μόνο που απλώς σε συμβουλεύει μην αργήσεις να ξαναμπείς στο δάσος ή μην ξεχνάς να βάζεις λίγο όνειρο στην πραγματικότητά σου. Η ευτυχία είναι ύλη ονείρων αλλά κατά τον Σαίξπηρ «είμαστε φτιαγμένοι απ’ την ύλη που φτιάχνονται τα όνειρα». Όλα είναι φύση λέει ο Σαίξπηρ. Τίποτα να δεν πρέπει ν’ απαρνιόμαστε. Κι εμείς είμαστε φύση. Κι έχουμε πολλές φύσεις. Αν έρθουμε σε αρμονία με τις φύσεις μας αυτές μπορούμε, λέει ο Σαιξπηρ, να φέρουμε το όνειρο στον ξύπνιο μας. Απλά δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Έτσι είπε ο Σαίξπηρ κι έγραψε το Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας για να το κάνει δώρο σ’ ένα γάμο!!!

--------------------------------------------------------------------------------
Από την παράσταση του Θεάτρου Περίακτοι "Όνειρό Καλοκαιρινής Νύχτας", καλοκαίρι 2014
http://www.periaktoi.gr/ks_oneiro2014.html

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

"Είμαστε μια χώρα που σέβεται τη φύση του ανθρώπου"
Κι οι γάμοι των ομοφυλοφίλων δεν τη σέβονται.

Οι ομοφυλόφιλοι δεν ανήκουν στη φύση των ανθρώπων.
Κι εμείς είμαστε μια χώρα που τη σέβεται.

Τη φύση των ανθρώπων.

Γιατί δεν ανήκουν στη φύση οι γάμοι των ομοφυλοφίλων,
αλλά ανήκει στη φύση των ανθρώπων να πεθαίνει κρατούμενος από απεργία πείνας στον αγώνα διεκδίκησης δικαιωμάτων που προφανώς δεν ανήκουν κι αυτά στη φύση των ανθρώπων για να μην του χορηγούνται ή μάλλον αυτός δεν θεωρείται άνθρωπος για να διεκδικεί αυτή τη φύση. Ποιος ξέρει;

Δεν ανήκουν στη φύση του ανθρώπου οι γάμοι των ομοφυλοφίλων,
ανήκουν όμως στη φύση αυτή νοικοκυριά χωρίς ρεύμα, υποσιτισμένα παιδιά, άστεγοι στα παγκάκια.

Ανήκουν στη φύση των ανθρώπων οι μισθοί των 400 ευρώ, η ανεργία στο 26%, οι άνεργοι χωρίς επίδομα, η εργασία χωρίς δικαιώματα, οι ανασφάλιστοι, η διαθεσιμότητα. Επίσης μέσα σε όλα αυτά ή μαζί με όλα αυτά, ανήκει στη φύση του ανθρώπου και η εθελούσια εργασία στο δημόσιο.
Ανήκει στη φύση του ανθρώπου το ξεπούλημα ενός λαού, μιας χώρας σε συμφέροντα και ολιγαρχίες.

Ανήκει στη φύση του ανθρώπου πάσα ανελευθερία .

Ανήκει στη φύση του ανθρώπου η υποβάθμιση της παιδείας, η καθοδηγούμενη πληροφορία στα σχολικά βιβλία, τα σχολεία δίχως δασκάλους, τα κατεστραμμένα πανεπιστήμια.
Στη φύση του ανθρώπου ανήκει το κλείσιμο των ειδικών ή των τεχνικών σχολείων. Γιατί φυσικά στη φύση του ανθρώπου ανήκουν όσοι θεωρούνται άνθρωποι. Κι άνθρωποι στη χώρα που σέβεται τη φύση του ανθρώπου δεν θεωρούνται οι νέοι, οι γέροι, οι φτωχοί, τα παιδιά, οι άνεργοι, οι απεργοί, οι ειδικές ανάγκες, η μέση εκπαίδευση, ο μανάβης, ο μπακάλης, ο λαός, ο διπλανός... α κι ο ομοφυλόφιλος.

Στη φύση του ανθρώπου ανήκουν άνθρωποι με πάνω από 50 χρόνια εργασίας που δεν παίρνουν τη σύνταξή τους, ηλικιωμένοι που δεν έχουν σύνταξη να ζήσουν. Εργαζόμενοι που δεν θα πάρουν ποτέ σύνταξη παρά θα πεθάνουν στην ανεργία. Γιατί ποιος άραγε προσλαμβάνει έναν 67χρονο; Σίγουρα όχι αυτός που δεν προσλαμβάνει τον όποιο πάνω από τριάντα, χοντρό, με δυο παιδιά, σε απόσταση 30χλμ από το χώρο εργασίας και πάνω από δυο χρόνια άνεργο.

Βλέπεις στη φύση του ανθρώπου περισσεύουν οι άνθρωποι.

Και σε μια χώρα που σέβεται τη φύση του ανθρώπου, που σέβεται τις παραδόσεις των προγόνων του - προγόνων αγωνιστών, φιλόξενων και φιλάνθρωπων -, που σέβεται την πίστη του στο θεό - ένα θεό που δεν ήταν άλλο από ένας ειρηνιστή που κήρυττε την αγάπη προς όλους δίχως καμιά διάκριση -, σε μια τέτοια χώρα οι γάμοι των ομοφυλοφίλων είναι αδιανόητοι.

Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Once

Θέλω να έρθω να σε βρω ξανά. Κάπου σε κάποια χώρα. Λίγες μέρες κοντά σου κι όλα αποκτούν προοπτική. Δανεική μεν, προοπτική δε. Δίπλα σου όλα είναι δυνατά και η ζωή μου μοιάζει αστείο που σύντομα θα τελειώσει.
Θα τελειώσει και θα μοιάζει με τη δική σου.
Αυτή που δεν γνωρίζει δεσμεύσεις, χώρες, σύνορα, συναισθήματα. Που οι άνθρωποι διαρκούν για σένα όσο είναι στο οπτικό σου πεδίο. Που τα συναισθήματα σε πονούν μέχρι το τέλος της βδομάδας και μετά ανεβαίνεις σ' ένα αεροπλάνο, γνωρίζεις κάποιον άλλο και μαθαίνεις να κάνεις κάτι καινούργιο κι είσαι άπιαστος όπως τότε που ανέβαινες σε σκάλες για να φτιάξεις προβολείς.

Θέλω να έρθω να σε βρω. Ξέρω ότι δεν θες το ίδιο. Αλλά μόνο κοντά σου νιώθω την ελευθερία του να μη νιώθω τύψεις. Ξέρω πως δεν σε νοιάζει, πως δεν αλλάζει για σένα κάτι, πως δεν με θυμάσαι, κι αυτό μου δίνει μια πρωτόγνωρη ελευθερία.

Θέλω να έρθω να σε βρω γιατί μόνο δίπλα σου νιώθω πριγκίπισσα. Κι ένα κορίτσι αξίζει να το νιώθει αυτό καμιά φορά. Ό,τι κορίτσι κι αν είναι.

Θέλω να έρθω να σε βρω γιατί περπατάμε στο δρόμο και μου κρατάς το χέρι. Πώς τα κάνεις όλα τόσο δυνατά; Θέλω να έρθω να σε βρω για να μου μάθεις να τα κάνω κι εγώ όλα δυνατά.

Θέλω να έρθω να σε βρω γιατί θέλω να μιμούμαι τη ζωή σου. Να γεύομαι την ελευθερία σου.
Μα άνοιξες μεγαλύτερες αποστάσεις. Δεν είναι πως δεν ξέρω ότι έχεις δαίμονες απ' τους οποίους τρέχεις κι εσύ. Αλίμονο το ξέρω καλύτερα κι από σένα.
Όμως εσύ κάνεις δυνατό το τρέξιμο.
Και δίπλα σου νιώθω κι εγώ πως είναι δυνατό το τρέξιμο. Η φυγή.

Θέλω να έρθω να σε βρω... μακάρι να μην το είχες κάνει τόσο δύσκολο αυτή τη φορά.

Αυτό για σένα. Γιατί καθόμασταν και πίναμε κρασί στον εξώστη ενός θεάτρου και το ακούγαμε. Μαζί. Κι αυτή ήταν η τελευταία φορά.


Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

"Something about just knowing when it's right..."

Θέλω να σου βάλω να ακούσεις αυτό τραγούδι.
Θέλω να απολαύσω αυτές τις στιγμές που η μνήμη σου μου είναι πια ευχάριστη.
Θέλω να έχω μαζί σου κρυφές συνομιλίες ξανά, αθώο φλερτ.
Θέλω να σ' ακούω να μου μιλάς για τη ζωή σου ξανά.
Τώρα που η απόσταση μας προστατεύει, θέλω να μου στείλεις μήνυμα ξανά και να μιλάμε για μπότες και ζακέτες και κρύο και καφέ και γλώσσες και δουλειές του σπιτιού.

Θέλω να σου βάλω αυτό το τραγούδι... και ξέρω πώς αυτός είναι ο μόνος τρόπος να τ' ακούσεις.

Θέλω να σου αφιερώσω αυτό το τραγούδι.
Δεν ξέρω γιατί...

...something about the chase
six whole years
you are a New York woman
born to run me down
So have my lipstick
all over you face...


Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

Δεν υπάρχει χρόνος

Κάποτε μια τέτοια μέρα μετά τις 12 έβγαινα βόλτα. Υπάκουα στον κανόνα που θέλει να βγεις να διασκεδάσεις γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Και άλλοτε θα πήγαινα σε φίλους, άλλοτε θα έβγαινα έξω. Θα γυρνούσα το πρωί και θα ξάπλωνα για ύπνο. Θα ξυπνούσα μετά από λίγες ώρες και δεν θα είχα ακόμη καταφέρει να εξηγήσω στον εαυτό μου, το τι διαφορετικό είχε αυτή η νύχτα κι έπρεπε να βγω έξω στις 12 αναγκαστικά να διασκεδάσω.
Καμία εθιμοτυπική διασκέδαση στη ζωή μου δεν κατάφερε να με διασκεδάσει.
Τα τελευταία χρόνια μετά τις 12 ξαπλώνω για ύπνο. Είναι καλά. Είναι μια έντιμη κίνηση. Δεν μπορώ να γιορτάσω το νέο που έρχεται αφού δεν μου μοιάζει νέο ή διαφορετικό. Δεν είναι πως υποτιμώ το μέγεθος της στιγμής. Τον ένα ακόμη χρόνο. Κάθε άλλο.
Απ' τη στιγμή που μετράς ξανά απ' το ένα έχεις μια άτυπη ευκαιρία. Την εκτιμώ. Απλά δεν έμαθα να την αρπάζω. Όταν πάντα κάτι ξεκινάει κοιτάω τη διαδρομή που έχει μπροστά, πόσο μεγάλη είναι. Καθώς πάντα θα επιθυμώ το τέλος σε όλα. Μόλις αντιληφθώ μια αρχή τρέχω απεγνωσμένα στο τέλος της. Ακόμα και στο φαγητό.
Εξάλλου η μέτρηση του χρόνου είναι ένα ακόμα ανθρώπινο κατεσκεύασμα. Άλλη μια θνητή προσπάθεια ελέγχου. Και σαν ανθρώπινο δημιούργημα υπόκειται άμα τη γενέσει του σε μια υποκειμενικότητα. Κι αφού μετράς κάτι και το χαρτογραφείς και του δίνεις νούμερο, αυτό το κάτι αποκτά ένα νόημα. Και τα νοήματα περισσεύουν.
Δεν υπάρχει ο χρόνος. Υπάρχει η συμβατική μέτρηση στιγμών.

Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

"Η ελευθερία είναι η δυνατότητα της απομόνωσης. Είναι ελεύθερος όταν μπορείς ν' απομακρυνθείς από τους ανθρώπους, χωρίς να σε υποχρεώνουν να τους αναζητείς η ανάγκη του χρήματος, ή το ένστικτο του κοπαδιού, ή η αγάπη, ή η δόξα, ή η περιέργεια, πράγματα που δεν βρίσκουν τροφή στη σιωπή και στη μοναξιά. Αν σου είναι αδύνατος να ζήσεις μόνος έχεις γεννηθεί σκλάβος."

Φερνάντο Πεσσόα, "Το Βιβλίο της Ανησυχίας"
"Τίποτα δεν είναι τόσο φορτικό όσο η αγάπη του άλλου - ούτε καν το μίσος του, γιατί το μίσος δεν είναι κάτι το συνεχόμενο όπως η αγάπη: σαν δυσάρεστο συναίσθημα, δημιουργεί σε όποιον το αισθάνεται την ενστικτώδη τάση να το νιώθει λιγότερο συχνά. Πάντως, η αγάπη και το μίσος μας καταπιέζουν το ίδιο: Και τα δύο μας ψάχνουν και μας βρίσκουν, δεν μας αφήνουν μόνους ποτέ."

Φερνάντο Πεσσόα, "Το Βιβλίο της Ανησυχίας"

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Ξέρεις...
Εγώ έχω ένα απέραντο συναίσθημα για σένα, αλλά δεν μου καλύπτεις καμία ανάγκη.

Αυτό ήθελα να σου πω. Αυτό ήθελα να σου πω όταν μου μιλούσες.
Όταν μου έλεγες πως επιλέγεις τους ανθρώπους με βάση τις ανάγκες που σου καλύπτουν και πως η κάλυψη αυτών των αναγκών, είναι συναίσθημα.
Ήθελα να σου πω ότι η κάλυψη των αναγκών είναι η ικανοποίηση και η παύση της ανάγκης.
Το συναίσθημα όμως δημιουργεί ανάγκες. Το συναίσθημα, ναι, σωστά το υποψιάστηκες δημιουργεί και δεσμούς. Δεν κρατάει δέσμιο τον άλλο, αυτό δεν είναι απαραίτητο, εσύ όμως είσαι δεμένος μαζί του. Είσαι δεμένος με τη σκέψη του.
Αυτοί που μας καλύπτουν τις ανάγκες μας είναι έτσι ακριβώς όπως τους φαντάζεσαι, πεπερασμένοι.
Το συναίσθημά μας όμως για κάποιους, τους δίνει θέση.
Κι η θέση ρόλο.
Κι ο ρόλος αναζητά μια παρουσία.
Κι η παρουσία συχνά γίνεται ανάγκη...

Γι' αυτό σου λέω. Έχω ένα μεγάλο συναίσθημα για σένα, αλλά δεν μου καλύπτεις καμία ανάγκη.