Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

Κλάψε ελεύθερα

Έδειξα αυτό το βιντεάκι χτες στα παιδιά μου.



Κρατούσαν αντιστάσεις, αλλά αυτό κατάφερε, τις έριξε και τους συνεπήρε.

Στο τέλος έρχεται ένας, "Κυρία, ο Γιώργος κλαίει". "Κι εγώ έκλαψα όταν το είδα", απάντησα.
"Α, εντάξει", μου απαντά και φεύγει.

Τα καημένα είναι μικρά, δεν ξέρουν πως δεν είναι κακό να κλαις.

Πως είναι τόσο απολαυστικό να κλαις κάπου κάπου.

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Η Τζένη των Πειρατών μου έκλεψε (κι εμένα) την καρδιά



Το cd αυτό το έχω κλέψει.

Δεν έχω ποτέ κλέψει στη ζωή μου. Τίποτα.
Ούτε καν καρδιές.(Καλά αυτό να έκλεβα μια φορά κι ας με έβαζαν μέσα).
Αλλά αυτό το cd το έχω κλέψει. Κι είναι απ' τα πιο σημαντικά πράγματα που έχω. Όχι μόνο εξαιτίας του τρόπου απόκτησής του. Αλλά και για το ίδιο το cd. Που όντως είναι απρόβλεπτο. Που είναι έντεχνο κι εσωτερικό και ενωτικό. Που ενώνει δυο αλλιώτικους κόσμους. Εκείνου το Χατζιδάκι με τα έγχορδα του και της Χαρούλας με τα μπάσα της. Του Χατζιδάκι με τα σύννεφα του και της Χαρούλας με τη λάβα της. Και μες τη μέση τα τραγούδια να αποκτούν την ταυτότητα του ανεπανάληπτου.

Το έκλεψα λοιπόν. Από μία πρώην φίλη.

Το θέατρο, το πάλαι ποτέ θέατρο μας, ήταν το σπίτι μας. Κοιμόμασταν, τρώγαμε, δουλεύαμε, γελάγαμε, κλαίγαμε, τσακωνόμασταν - θεέ μου τι τσακωμοί, όλοι η γειτονιά μας άκουγε - κουτσομπολεύαμε -καλά αυτό ακόμα το κάνουμε -, θάβαμε ο ένας τον άλλο -αυτό κι αν το κάνουμε ακόμα - είχαμε τα ρούχα μας, τα παπούτσια μας, τα λεφτά μας, τις κάλτσες μας, τα cd μας... Είχαμε ρίζες μέσα σ' αυτό... απ' αυτές που βίαια πρέπει να ξεριζώνεις. Αλλά ας μην επεκταθώ επ' αυτού.

Τα cd μας λοιπόν... Η μουσική ήταν απαραίτητο κομμάτι στη δουλειά και στις ώρες που απλώς καθόμασταν κι ακούγαμε μουσική. Έτσι η φίλη μου ή μητέρα της δεν ξέρω - και οι δύο μέλη της ομάδας - έφεραν αυτό το cd. Δεν ζητούσες ποτέ άδεια εκεί μέσα. Σου άρεσε κάτι; Το έπαιρνες, το άκουγες και το γυρνούσες εκεί που το βρήκες. Έτσι είδα αυτό το cd. Το πήρα, το άκουσα... και δεν το γύρισα ποτέ.
Δεν ήθελα να το γυρίσω. Πρώτη φορά, τόσο ουσιαστικά, δεν ήθελα να δώσω πίσω κάτι που δεν μου ανήκε. Αρχικά δεν ήξερα καν ποιανού είναι. Και ποτέ δεν το έψαξε κανείς.

Με τη φίλη μου πηγαίναμε απ' το κακό στο χειρότερο. Η ταραχώδης σχέση μας ήταν ο καρκίνος μας.
Κάποια στιγμή, ξημερώματα, μέσα στο αυτοκίνητο, ακούγαμε αυτό το cd. Της λέω, "το έχω κλέψει αυτό το cd. Απ' το θέατρο". "Είναι δικό μου, ξέρεις", μου απαντά. "Ε, το έχω κλέψει", είπα.

Και δεν το επέστρεψα. Δεν το επέστρεψα ποτέ. Δεν έχω δικαιώματα πάνω του. Δεν μου ανήκει. Αλλά το κρατάω. Φυλακισμένο. Αυτό με εκδικείται. Έχει χαραγματιές κι είναι χαλασμένο σε κάποια σημεία. Αλλά δεν το αποχωρίζομαι. Δεν μου θυμίζει τη φίλη. Αναρωτιέμαι κι εγώ πώς. Τόσα αγαπημένα πράγματα δεν άγγιξα ποτέ ξανά για να μη μου τη θυμίζουν, αυτό ποτέ.
Το έκλεψα. Και δεν ντρέπομαι. Ντρέπομαι για τόσα πράγματα στη ζωή μου. Και γι' αυτό ποτέ.

Τι είναι όλο αυτό; Ξέρεις; Ποιο κομμάτι μου ανηθικότητας βρίσκει την πλήρωσή του εκεί; Ποιον κρυμμένο εαυτό δεν βλέπω; Να τρομάξω; Πάνε χρόνια από τότε κι ακούω αυτό το cd σα να το αξίζω.

Δεν ξέρω.

Ακούω τότε την Τζένη των Πειρατών και... ταυτίζομαι. Κι ανησυχώ.

Η Τζένη των Πειρατών 
Στίχοι: Bertolt Brecht
Μουσική: Kurt Weill
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου || Τάνια Τσανακλίδου

Κύριοι μου καλοί, με πληρώνετε εδώ, και σας κάνω όλα τα γούστα
και μου ρίχνετε πεντάρες και σας λέω ευχαριστώ
στο φτηνό ξενοδοχείο στη φτηνή την προκυμαία
και δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε (μα δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε)
Μα ένα βράδυ βουητό στο λιμάνι
κι όλοι λεν τι είν΄αυτό το βουητό
και αλλάζω τα σεντόνια και γελάω κι όλοι λεν (αυτή γιατί γελάει)
Κι ένα μαύρο καράβι με 50 κανόνια στο λιμάνι έχει μπει

Κύριοι μου καλοί σας λυπάμαι καθώς παζαρεύω ποιόν θα πάρω τη νυχτιά
γιατί σε κρεβάτι απόψε δεν θα κοιμηθεί κανείς
μα σας λέω την ταρίφα και γελάω κρυφά
που δεν ξέρετε ποια είμαι εγώ(που δεν μάθατε ποια είμ΄εγώ)
Και μέσα στη νύχτα ουρλιαχτό στο λιμάνι
κι όλοι λεν΄τι΄ναι αυτό το ουρλιαχτό
και ορμάω στο παράθυρο με γέλια κι όλοι λεν (τι πανηγυρίζει)
Και το μαύρο καράβι κατά πάνω στην πόλη τα κανόνια γυρνά

Κύριοι μου καλοί τώρα πια δεν γελάτε τώρα η πόλη έχει γκρεμιστεί
κι όλα τα βρωμόσπιτα σας τα γκρέμισαν σε μια νύχτα
απομένει μονάχα το μπορντέλο τούτο δω (κι απορείτε γιατί τ΄αφησαν αυτό)
Μόνο το μπορντέλο στέκει όρθιο στη πόλη
και ρωτάτε - ποιος να έμενε εδώ
και θα βγω στην πόρτα εγώ σαν ξημερώσει και θα πουν (γι΄αυτήν ήτανε λοιπόν)
Και το μαύρο καράβι τη σημαία σηκώνει να με υποδεχτεί

Και κοντά μεσημέρι, εκατό μαύροι άντρες βγαίνουν από το καράβι και σας πιάνουν, και θα δέσουν μ' αλυσίδες όποιον είχα πελάτη και δεμένους μ' αλυσίδες θα σας φέρουνε μπροστά μου. Και θα με ρωτούν ποιανού κεφάλι θέλω (και θα με ρωτούν ποιανού κεφάλι θέλω). Κι όταν θα χτυπάει μεσημέρι στο λιμάνι θα ρωτάτε ποιος θα κρεμαστεί...Και θ' ακούσετε ν' αποφασίζω: όλοι. Κι απάνω στα κεφάλια σας θα πω: έτσι! Και το μαύρο καράβι τα πανιά του ανοίγει και με παίρνει μακριά.
 



Υ.Γ. Πολύ Αλεξίου τελευταία ε; Η ζωή θέλει καλοπέραση και η εσωτερικότητα Χαρούλα.

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

Η αγάπη θα μας βρει...



Στην κλασική αθηναϊκή μου περιδιάβαση της Τρίτης έβαλα στα σχέδια μου την παρουσίαση δίσκου της Χαρούλας. Δεν έχω ξαναπάει σε παρουσίαση δίσκου. Δεν είμαι groopie. Αγοράζω τους δίσκους σε λιγότερο "λαμπερές" στιγμές. 
Τις προάλλες όμως, η Χαρούλα είπε ότι θα κάτσει στην παρουσίαση δίσκου να υπογράψει σαν πρωτοεμφανιζόμενη τραγουδίστρια, για να στηρίξει τα δισκοπωλεία, για να μην κλείσουν. Να μην τα κλείσει το διαδίκτυο και οι άπειρες δυνατότητές του.

Αυτό ήταν. "Μαζί σου, Χαρούλα", είπα από μέσα μου. Πραγματικά ένα μεγάλο μέρος της σχέσης μου με τη μουσική ήταν τα δισκοπωλεία και τα ίδια τα δισκάκια. Να μπαίνω μέσα και να χαζεύω καινούργιες κυκλοφορίες, να ψαχουλεύω παλιές και ξεχασμένες. Να αγοράζω cd, να σκίζω το νάιλον, να βάζω το δισκάκι, να το ακούω και το βράδυ στο κρεβάτι μου να διαβάζω το βιβλιαράκι. Να διαβάζω τους στίχους έναν ένα. Κι έπειτα έναν έναν τους συντελεστές του δίσκου. Μετά να κοιτώ τις φωτογραφίες και να εντοπίζω πόσο μεγάλωσε ο αγαπημένος καλλιτέχνης.

Γι' αυτό λοιπόν αντί να πάρω το δίσκο τα Χριστούγεννα όπως υπολόγιζα, αποφάσισα να πάω απόψε εκεί.

Κατέβηκα τη Σίνα και κατηφόρισα την Πανεπιστημίου. Έφτασα έξω απ' τα metropolis και κόσμος πολύς ήταν μαζεμένος εκεί. Το αδιαχώρητο. Στα ηχεία ακούγονταν τα τραγούδια. Κι αν κάπου ήταν η Χαρούλα δεν φαινόταν. Στους πάγκους παντού ο νέος δίσκος σε cd και βινύλιο αλλά και το βιβλίο. Η νέα βιογραφία - λεύκωμα της Χαρούλας από τον Γιώργο Τσάμπρα.

Πήρα το cd, το οποίο βρήκα εξαιρετικά φτηνό, και θυμήθηκα τότε ότι πάλι η Χαρούλα ήταν αυτή που έριξε πριν κάποια χρόνια τις τιμές. Εκεί που είχε φτάσει ένα μονό cd στα 22 ευρώ κι ένα διπλό τα 30, ήρθε η Χαρούλα και έριξε την τιμή στα 15 ευρώ. Και φυσικά ακολούθησε κόσμος και ντουνιάς.

Σήμερα το cd έκανε 13,90. Χωρίς να του λείπει τίποτα.

Απ' τα μεγάφωνα ακουγόταν, "η κυρία Αλεξίου σε λίγο θα κατέβει να υπογράψει αυτόγραφα". Ξανά και ξανά. Δεν ξέρω γιατί έμενα. Δεν ήθελα αυτόγραφο. Ήθελα απλώς να τη στηρίξω. Κι όλος αυτός ο κόσμος γιατί περίμενε; Ήταν άνθρωποι διαφόρων ηλικιών. Ψώνιζαν και περιμένανε.

Ψώνιζαν και περιμένανε.

Και τότε κοίταξα καλύτερα. Όλος αυτός ο κόσμος, ο απλά και καθημερινά ντυμένος, με τα φθαρμένα του χαρτονομίσματα, με παρέες ή την οικογένεια του, ψώνιζε σαν τρελός. Το cd, το βινύλιο, το βιβλίο. 2 cd και το βινύλιο. 2 βιβλία. Αγόραζαν ο ένας στον άλλο. Αγόραζαν συνέχεια. Όλος αυτός ο κόσμος, εν μέσω μιας δυσμενούς οικονομικής κατάστασης, αγόραζε σαν τρελός. Κι εγώ φυσικά το ίδιο έκανα.

Και τότε σκέφτηκα ότι πάντα έτσι θα τον κερδίζεις τον κόσμο. Με την παρουσία σου. Με την έννοια σου γι' αυτόν. Αγόραζαν χωρίς να τους περισσεύουν γιατί η Χαρούλα τους άνοιξε την πόρτα. Δεν έχουμε λεφτά, αλλά έχουμε αισθήματα και περισσότερο από ποτέ ζητάμε την ανθρώπινη επαφή. Και η Χαρούλα ήταν εκεί να την δώσει έστω και σαν πρωτοεμφανιζόμενη.
Αφού ούτε εκείνοι ούτε εμείς έχουμε λεφτά. Ας βρεθούμε κάπου μαζί να ακούσουμε μουσική.

Μια κυρία που κοιτούσε το βιβλίο, είδε δίπλα το cd και είπε, "α κοίτα έχει και την κασέτα".

Ναι, καλή μου κυρία, έχει και την κασέτα. Την παίρνεις, την βάζεις και πατάς το κουμπί να παίξει. Κι είναι ωραία. Είναι ωραία όλη η διαδικασία. Σκίζεις, ανοίγεις, βάζεις, πατάς του κουμπί και να το...

Μετά απ' αυτό έφυγα. Δεν χρειαζόμουν εκεί.

Μπήκα στο αυτοκίνητο και έβαλα το cd. Δεν υπάρχει τίποτα πιο μαγικό απ' το να οδηγείς με ένα καινούργιο cd. Αφέθηκα στη φωνή αυτή που ξέρω τόσο. Στην αισιόδοξη μοναξιά της Χαρούλας.

Η αγάπη θα σε βρει όπου και να 'σαι, Χαρούλα, και ειδικά αν κατέβηκες τελικά από 'κει πάνω, σίγουρα θα σε βρήκε.

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Ίσως να φταις



"Ίσως φταίνε τα φεγγάρια
ίσως πάλι φταις κι εσύ..."

Ίσως να φταις μα δεν θα στο πω.
Θα παίξω το χαρτί μου ως το τέλος.
Αυτό που εγώ μεγαλώνω κι εσύ το παρατηρείς.
Κι εσύ το παρατηρείς αλλά δεν βλέπεις.

Ίσως φταίω που δεν είμαι ό,τι ερωτεύτηκες
μα φταις που σε ό,τι κι αν αλλάζω σε ερωτεύομαι.

Ίσως φταίω που θέλω να μεγαλώνει κι ο έρωτας μαζί μου.
Να τον ωριμάζω με τη δική μου ωριμότητα όχι τη δική σου.
Σαν να τη δοκιμάζω...

Πάνω μας.

Ίσως φταίω που μεγαλώνω
αλλά φταις που αλλάζεις.

Ίσως φταίω που μεγαλώνω
αλλά φταις που βαριέσαι.

Ίσως φταίω που μεγαλώνω
γιατί μεγαλώνω ερήμην σου.

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια
που μαζί σου κοίταξα.

Μα ίσως πάλι φταις κι εσύ
όσο μου έπρεπε πια έχω φταίξει.

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Tonight's soundtrack I


Αν απόψε είχα τη δυνατότητα να κάνω μια εκπομπή μιας ώρας στο ραδιόφωνο.
Αν είχα τη δυνατότητα να φτιάξω το soundtrack μιας μικρής βραδιάς.
Αυτό θα ήταν...

1. Το βαλς της επιθυμίας - Νίκος Κυπουργός

2.Απ' τα κουμπάκια ανάμεσα - Χάρις Αλεξίου

3. Απουσίες - Τρίφωνο

4. Το παλάτι της καρδιάς σου - Ελευθερία Αρβανιτάκη

5. Πέρασμα - Αλκίνοος Ιωαννίδης, Σόνια Θεοδωρίδου

6. Hallelujah - Rufus Wainwright

7. Μέλισσες - Φωτεινή Βελετσιώτου

8. Μέχρι το τέλος - Νατάσα Μποφίλιου

9. Εγώ για δύο - Τάνια Τσανακλίδου

10.Ο βασιλιάς κι εγώ - Αφροδίτη Μάνου

11. In the sun - Joseph Arthur

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Χαρούλα...

«Θέλω κάποιος να με πάρει από το χέρι»
Του ΦΩΤΗ ΑΠΕΡΓΗ


Μελωδίες συνθετών από την Ελλάδα, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Αργεντινή και, βέβαια, δικές της συναντώνται στο καινούριο άλμπουμ της Χ. Αλεξίου «Η αγάπη θα σε βρει όπου και να 'σαι», που κυκλοφορεί αύριο. Κι όμως, όλα τα τραγούδια μοιάζουν σα να 'ναι γραμμένα από κείνη. Δεν είναι μόνο η φωνή της που τα σφραγίζει, είναι κι οι στίχοι της, τόσο εξομολογητικοί όσο ποτέ μετά την «Οδό Νεφέλης». Το χρειαζόταν προφανώς, έπειτα από τόσο καιρό που έζησε μονάχα με τον εαυτό της και τους πολύ δικούς της.




Παρούσα και στα βιβλιοπωλεία, μέσ' από το φροντισμένο λεύκωμα που υπογράφει ο Γιώργος Τσάμπρας (εκδ. Κ. Αδάμ Εκδοτική), ετοιμάζεται και για τις 15 συναυλίες που θα δώσει από τίς 23 Ιανουαρίου στο «Παλλάς». Προς το παρόν, όμως, παίρνει θέση στην αγαπημένη πολυθρόνα της, στο σπίτι της, πατώ το record και τη ρωτώ τι ενώνει τα τραγούδια της.


«Τα ενώνει ότι έχουν κάτι μεσογειακό, ανεξάρτητα από την εθνικότητα των συνθετών τους, τα ενώνει ακόμα ότι μεταφέρουν τις δικές μου εξομολογήσεις που σημειώνω πότε σ' ένα λογαριασμό της ΔΕΗ, πότε στην απόδειξη των διοδίων, πότε σ' ένα μπλοκ καθώς ακούω μουσική. Αρχισα να γράφω το "Μεγάλωσα" ενώ άκουγα ένα ηλεκτρικό σόλο του Αντώνη Μιτζέλου από τους Τερμίτες. Κάτι ξεκλείδωσε μέσα μου. Οταν ξαναδιάβασα τους στίχους, είπα, "μόνο με τα σκοτεινά μεγάλωσες; Δεν έζησες και φως;" Σκέφτηκα να γράψω κάτι και γι' αυτό, αλλά θα ήταν πολύ επιτηδευμένο. Αυτό το τραγούδι μού βγήκε. Ας μου κάνουν μήνυση!»


- Μεγαλώσατε, λέτε στο κομμάτι αυτό, «με αισθήματα χημείας, με στυλ δοσοληψίας/ με βλέμματα συμπάθειας και άσκοπης προσπάθειας/ να είμαστε καλοί». Τι εννοείτε;


«Εμένα η παρόρμηση, ο ενθουσιασμός, το πρώτο βλέμμα μ' έναν άνθρωπο με κατεύθυναν πολύ στη ζωή μου. Κι έτσι δημιουργούνταν προβλήματα μετά, γιατί η χημεία τελειώνει γρήγορα. Επίσης, η δουλειά μου χρειάστηκε πολλή δοσοληψία. Ο,τι φτιάχνω έχει πολλή ψυχή και έκθεση. Και πολλές φορές ένιωσα ότι, από τη στιγμή που μετά αυτό το πουλάω, μπορεί να ξεπουλάω αγαθά της ψυχής μου. Οσο για τις προσπάθειες να είμαστε καλοί, όλοι πρέπει να αναλογιστούμε πόσα κάνουμε προκειμένου να μας αγαπούν οι άλλοι, και πως έτσι ξεχνάμε τον αληθινό μας εαυτό».


- Εσείς είστε πολύ διαφορετική από αυτό που μας έχετε δείξει;


«Είμαι λιγότερο δυναμική, λιγότερο εργατική, είμαι ένας ράθυμος άνθρωπος στη ουσία, κι όμως δουλεύω πολύ, παίρνω αποφάσεις, κατευθύνω -όχι, ψέματα: φροντίζω- τις ζωές άλλων ανθρώπων. Μου λείπει όμως πια κάποιος να με πάρει απ' το χέρι και να με οδηγήσει κάπου ή απλώς να μου κάνει παρέα, χωρίς αυτό να πρέπει να γίνει ένα συναισθηματικό έπος».


- Στις σχέσεις σας εσείς ήσαστε εκείνη που έπαιρνε πάντοτε τις αποφάσεις;


«Ναι. Παρ' όλο που πολλές φορές φαινόταν το αντίθετο, εγώ έπαιρνα τις αποφάσεις».


- Σ' ένα άλλο τραγούδι, πάντως, το «Ο άνθρωπός μου», δεν προσδοκάτε μόνο συντροφιά αλλά και ντομπροσύνη.


«Ετσι βγαίνει, ε; Δεν θα ήθελα να φανεί σα να κάνω κριτική στις βιωμένες μου σχέσεις. Αν μπορούσα να τα ζήσω όλα απ' την αρχή, θα 'θελα να ζήσω μια σχέση με την αθωότητα της εφηβείας. Οπου δεν υπάρχουν ψυχικά χρέη, κανείς δεν στέκει πάνω απ' τον άλλον, κανείς δεν πασχίζει ν' αποδείξει κάτι. Αλλά ξέρω ότι αυτό δεν γίνεται πια. Κι έπειτα, δεν νομίζω ότι έχω ακόμα κάτι να δώσω. Αισθάνομαι ότι έχω αγαπήσει πολύ δυνατά και μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου ανήκει στις προηγούμενες σχέσεις μου. Μπορώ να έχω φίλους, να γελάω, να δακρύζω, αλλά να μην είμαι ερωτευμένη. Η ζωή, βέβαια, είναι τόσο απρόβλεπτη, ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί. Και μ' αρέσει που κρατώ μέσα μου κάτι ιδεατό».


«Οταν ερωτεύομαι, δεν γράφω»


- Τα καλύτερα τραγούδια σας τα γράψατε ερωτευμένη ή λογική;


«Λογική. Οταν ζεις τον έρωτα... έχεις άλλα πράγματα να κάνεις. Δεν χρειάζεται να γράφεις τραγούδια. Απλώς ζεις! Γίνεσαι ευάλωτος, χάνεις τον έλεγχο, πας χωρίς τιμόνι, όμως γι' αυτό είναι ο έρωτας ωραίος».


- Στο «Μεγάλωσα» μιλάτε ακόμα για μια «εφηβεία λάσπη, στο σιχαμένο άστυ», που σας οδήγησε να γίνετε «ενήλικας, μετά νευρωτικός». Είχα την εντύπωση ότι, παρ' όλες τις στερήσεις, μεγαλώσατε σαν ένα υγιές λαϊκό κορίτσι.


«Είχαμε αγάπη. Είχαμε όμως και ταλαιπωρίες. Εχασα τον πατέρα μου πολύ μικρή, αφήσαμε το οικογενειακό μας σπίτι στη Θήβα και ήρθαμε σε μια πόλη που μας συνέθλιβε. Από 13 χρονώ έπρεπε να φροντίζω το σπίτι μου, τη μάνα μου - ο αδελφός μου, πιτσιρικάς κι αυτός, έλειπε στα καράβια. Επρεπε να πολεμήσουμε μόνα μας. Δεν νιώσαμε ότι είχαμε την υποστήριξη των γονιών μας. Κι όταν δεν το 'χεις αυτό, μια ζωή θα σου χρωστιέται. Οταν, λοιπόν, στην ωριμότητά σου πια, διαβάσεις δέκα βιβλία και κάνεις το "λάθος" ν' ασχοληθείς με την ψυχανάλυση, κατανοείς μερικά πράγματα που σ' εμποδίζουν να νιώθεις καλύτερα. Και γι' αυτό κάποτε αποζητάς κάποιον να σε πάρει απ' το χέρι».


- Παλιά, χρειάστηκε να γράψετε τον «Αρχηγό», ένα τραγούδι σαν δήλωση ανεξαρτησίας. Και τώρα αυτά που μοιάζουν με δήλωση... - δεν ξέρω, πώς θα τα χαρακτηρίζατε εσείς;


«Δήλωση ανάγκης συντροφικότητας. Τη μεγαλύτερη χαρά, την επιτυχία, αν δεν την μοιράζεσαι, είναι άχαρη. Ευτυχώς, έχω φίλους, όμως είναι πάντα στη φύση μου ως γυναίκας, να έχω ένα ζητούμενο».


- Πιστεύετε ότι οι άντρες έχουν διαφορετικές ανάγκες από τις γυναίκες;


«Οχι. Τις ίδιες έχουν. Και τους συμπονώ περισσότερο γιατί έχουν όλο το βάρος ν' αποδείξουν πολύ περισσότερα από μας».


- Τα στερεότυπα της αριστεράς και του εντέχνου που κάποτε υπηρετούσατε μαζί με τους άλλους καλούς τραγουδιστές μας συνέβαλαν σ' αυτή τη νεύρωση για την οποία τραγουδάτε;


«Εχω κι εγώ αναρωτηθεί. Υπήρχε μια καταπιεστική πλευρά. Δεν έβαφα τα νύχια μου κόκκινα, αν και το ήθελα. Ηθελα ακόμα να βγω μ' ένα κολλητό κόκκινο φόρεμα με παγέτα. Τρέχαν τα σάλια μου όταν το έβλεπα, αλλά δεν το επέτρεπα στον εαυτό μου. Ομως δεν κατηγορώ το έντεχνο γι' αυτό. Εκεί βρισκόταν η περιπέτεια, το ψάξιμο, η σκέψη που δεν υπήρχε μες στην οικογένειά μου. Ζούσα σ' ένα λούμπεν περιβάλλον κι εμένα κάτι με οδηγούσε κάπου αλλού. Αν δεν είχα διδαχθεί στο έντεχνο, ίσως να μην μπορούσα σήμερα να περάσω μια πολύτιμη ώρα απολαμβάνοντας ένα βιβλίο».


- Χρειάστηκε να περάσετε από μια διεργασία για να τα παραδέχεστε όλ' αυτά δημόσια;


«Εχω μελετήσει αρκετά τον εαυτό μου. Εχω διαβάσει πολύ. Κι έχω συμμετάσχει σε ομάδα ψυχανάλυσης - αυτογνωσίας θα έλεγα καλύτερα... Είμαι, άλλωστε, ένας άνθρωπος που δεν αφήνει να τον καπελώσει κάποιος. Δε γίνομαι θύμα ούτε ενός κόμματος, ούτε μιας κατάστασης. Και διατηρώ το δικαίωμα να τα ανατρέψω όλα».


- Στην ομάδα αυτή δεν νιώθατε ότι οι άλλοι μπορεί να σας βλέπουν ως Αλεξίου;


«Ναι, αλλά αυτή είναι η μαγκιά. Αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο εμείς οι επώνυμοι είναι να μάθουμε να μην υποτιμάμε τους άλλους που έχουν το ίδιο πρόβλημα μ' εμάς, είτε είναι ο φόβος της απόρριψης, είτε η αρρώστια. Εγώ έπαθα καρκίνο. Το λέω πρώτη φορά δημόσια. Σας παρακαλώ να φροντίσετε ν' ακουστεί λίγο... ποιητικά. Από αυτό έχασα και τη μητέρα μου. Αλλά δεν πίστευα ότι θα το πάθω κι εγώ. Ποιος το πιστεύει... Οταν, λοιπόν, χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, βλέπεις ότι είσαι κι εσύ μια καρδούλα που έχει ανάγκη από φροντίδα. Αν, όμως, έχεις τον τίτλο του δυνατού... Σκεφτείτε πως όταν χειρουργήθηκα στο μαστό, καταδέχτηκα μόνο να αναβάλω την πρεμιέρα μου για μία βδομάδα. Το μόνο που ήθελα εκείνη τη στιγμή ήταν να με πάρουν αγκαλιά και να πενθήσω. Αλλά είπα "όχι! Δεν θα το αφήσω αυτό να με νικήσει, θα του δείξω εγώ!" Πόσους τέτοιους βιασμούς δεν έχουμε κάνει στον εαυτό μας... Τότε λοιπόν ένιωσα και την ανάγκη να μπω σε μια ομάδα. Και με βοήθησε πολύ. Είναι εξαιρετικά λυτρωτική η στιγμή που ζητάς βοήθεια. Τότε αρχίζεις να μαλακώνεις, όταν λες "φτάνει πια το smile, φτάνει το πάμε παρακάτω". Ε, δεν πάμε παρακάτω αν δεν πενθήσουμε πρώτα για ό,τι έχουμε χάσει. Ευτυχώς, δεν είχα σοβαρές συνέπειες, όπως άλλοι. Κι έτσι μου έμεινε το δώρο της αυτογνωσίας».


- Και σας είναι εύκολη αυτή η στάση σήμερα που στην ελληνική κοινωνία επιβάλλεται το «smile» πάνω απ' όλα;


«Δεν ξέρω πια τι είναι ελληνικό. Βλέπω ότι με το ζόρι κάποιες περιοχές της Ελλάδας προσπαθούν να κρατήσουν ένα χαρακτήρα. Αλλά εγώ δεν θέλω να βρίσκω την ελληνικότητα μόνο κάπου στην Κρήτη ή στην Αλεξανδρούπολη. Θέλω να επιβιώνει στην καθημερινότητά μου. Εχει δημιουργηθεί ένα τέρας που περνά στο συναίσθημα, τη σκέψη και τη συμπεριφορά μας. Κάνει να πω σ' αγαπώ ή θ' ακουστεί ντεμοντέ; Εδώ, έχουμε αρχίσει να μην ακούμε κανονικά τ' όνομά μας. Σε λένε "κοριτσάκι, τζουτζούκα, Λουλού" και δεν μπορούν να πουν "καλημέρα, Χαρούλα!" Ξέρετε πόσο σπουδαίο είναι να μπορείς να μιλήσεις στον κολλητό σου με το κανονικό του όνομα και να μη χρειάζεται να το παραλλάξεις; Μ' αρέσει πολύ που με λέει ο γιος μου, ο Μάνος, μητέρα. Με λέει και μαμά, αλλά προτιμώ το μητέρα».


- Πιστεύετε ότι έχουμε απομακρυνθεί απ' ό,τι ήμασταν...


«Εκφυλισμός λέγεται. Μη λυπάστε τις λέξεις».


- Οι στίχοι σας δείχνουν ότι δεν νιώθετε αλώβητη από αυτόν. «Σύνδεση otenet,/ γλυκά απ' το Palette,/ μετά στα Silhouette/ Σκεπάζουμε τους πόνους με φαΐ/ Τα όνειρα σε σύνθλιψη, αργότερα η κατάθλιψη».


«Γιατί εγώ δεν είμαι άνθρωπος, δεν έχω αδυναμίες; Δεν έπαιξα κι εγώ το παιχνίδι της επιτυχίας;».


- Παλιότερα, μάλιστα, είχατε και την εξουσία που σας έδιναν η αριστερά και το έντεχνο ως αντίδωρο για την καταπίεση που σας επέβαλλαν. Οταν άλλαξαν οι εποχές και κυριάρχησε το λάιφσταϊλ, τη χάσατε αυτή την εξουσία. Σάς κλόνισε αυτό;


«Οχι, γιατί ο έντεχνος είναι τόσο καβαλημένος, που δεν σκέφτεται ποτέ ότι μπορεί να χάσει την εξουσία του. Ακόμα και στην αποτυχία του, θέλει να πιστεύει ότι τα τραγούδια του δεν ήταν για τους πολλούς, αυτός για τρεις ανθρώπους τα είπε. Υπάρχει πολύ κόμπλεξ στο χώρο μας. Και αν δεν αναγνωρίσουμε ότι πολλοί από αυτούς που έρχονται να μας ακούσουν, χθες διασκέδαζαν μ' αυτούς που θεωρούμε τελείως αντίθετους, δεν θα επιβιώσουμε».


«Ο,τι έχω γράψει σας το έχω τραγουδήσει»


- Ανάμεσα σε άλλα τραγουδάτε «μεγάλωσα θα πει - να κάνεις το παπί/ Να πολεμάς στον καναπέ/ να μην μπορείς χωρίς φραπέ». Υπάρχει κάτι για το οποίο θα βγαίνατε σήμερα στο δρόμο;


«Πολλά! Από τα χαλασμένα πεζοδρόμια ώς τις συντάξεις της ντροπής που παίρνουν χιλιάδες άνθρωποι. Αλλά δεν βγαίνω...»


- Ας τελειώσουμε με το «Μυστικό». Οπου μια γυναίκα «εξομολογείται» στον σύντροφό της, την ώρα που εκείνος κοιμάται, ότι πήγε με άλλον.


«Είδα μια ταινία, όπου μια γυναίκα διώχνει τον εραστή της όταν αποφυλακίζεται ο άντρας της. Και διάβασα ένα καταπληκτικό βιβλίο, την "Πέτρα της υπομονής". Αυτά μαζί γέννησαν αυτό το τραγούδι. Νομίζω όμως ότι μιλά για κάτι που έχει συμβεί στο 99% των ανθρώπων. Το 1%... είμαι εγώ».


- Εχετε γράψει εξομολογητικούς στίχους που προτιμήσατε να μη δημοσιοποιήσετε;


«Οχι. Ο,τι έχω γράψει σας το έχω τραγουδήσει. Βέβαια, έχω ζήσει πράγματα που δεν θα τα έλεγα ποτέ. Τα κρατάω τα μυστικά μου. Και τα αγαπάω».


«Μπορούμε να τελειώσουμε έτσι» της λέω και, βλέποντας πως συμφωνεί, κλείνω το κασετόφωνο.


«Δεν ήμουν και πολύ τσούλα στη ζωή μου έτσι κι αλλιώς» λέει χαμογελώντας, καθώς σηκώνεται από την πολυθρόνα.


- Να το γράψω αυτό;


«Να τα γράψετε όλα».*

Πηγή: Ελευθεροτυπία, Επτά, Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009  

Δεν θα μ'ακούσεις ποτέ να μιλάω για εκείνη και να στάζω μέλι.

Θα με δεις να στην αναφέρω πάντα δεύτερη.

Αν κοιτάξεις τα τραγούδια στον υπολογιστή μου δεν θα τη βρεις.

Αν κοιτάξεις τη δισκοθήκη μου θα τη δεις. Με ταλαιπωρημένα, χιλιοπαιγμένα cdακια, με σπασμένα κουτιά, με φθαρμένα βιβλιάρακια, που τα μαζεύω χρόνια.

Θα με δεις να τρέχω σε συναυλίες και στις δικές της να μένω στην προσπάθεια. Στο "θέλω να πάω στη Χαρούλα". Και να καταλήγω "ήθελα να πάω στη Χαρούλα".

Θα με δεις να μπαίνω σε δισκοπωλεία και να κοιτάω τους δίσκους της, να μετράω τι μου λείπει, να μετράω της πενταροδεκάρες μου και να λέω "άλλη φορά".

Ομώς θα είναι η πρώτη βαθιά επαφή μου με το συναίσθημα της μουσικής. Θα είναι πάντα η απόλυτη ταύτιση μου. Είναι η φωνή που εκφράζει το βαρύ εγώ μου.
 
Στην ανάγκη μου την ακούω πάντα. Που δεν το λυπάται το συναίσθημα, δεν το φοβάται. Πέφτει, βουτάει. Δεν κρατιέται πίσω.

Είναι βαριές οι λέξεις που τραγουδά. Πέφτουν και κάνουν κρότο.

Δεν είναι θεωρία η Χαρούλα. Δεν είναι μελέτη.

Αν δεν ξέρεις να ακουμπάς, δεν την καταλαβαίνεις.

Η Χαρούλα θα είναι πάντα να το ξέρεις... το συναίσθημα που πιο πολύ απ' όλα ένιωσες.

Είναι αίσθηση η Χαρούλα, δεν είναι σκέψη.



Αυτό το τραγούδι το άκουγα μανιωδώς στη δευτέρα γυμνασίου.

Το τραγούδι της ημέρας είναι όποια Χαρούλα αγαπάς...

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Η θάλασσα της καθημερινότητάς μου

Δεν εκτιμώ συχνά το γεγονός πως ζω δίπλα στη θάλασσα.
Πάντα γκρίνιαζα για το μέρος που μεγάλωσα. 'Ηθελα να ζω στην πόλη, στο κέντρο, στον κόσμο, στα φώτα.

Πόσο μ' αρέσουν τα φώτα τη νύχτα! 'Ισως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό που μου αρέσει... τα φώτα τη νύχτα.

Ήθελα λοιπόν φώτα, κόσμο, το κέντρο του πολιτισμού στα πόδια μου. Τη λατρεμένη μου Αθήνα, που άλλη πόλη σαν κι αυτή δεν αγαπώ.

Δεν εκτιμούσα λοιπόν και δεν εκτιμώ συχνά ότι ζω δίπλα στη θάλασσα. Ότι έξω απ' το παράθυρό μου δεν άκουσα ποτέ αυτοκίνητο και δεν ανάσανα ποτέ καυσαέριο. Δεν το εκτίμησα.

Πρωινά όμως όπως το σημερινό, όπως συνήθως αυτά της Δευτέρας, ευχαριστιέμαι τον τόπο διαμονής μου.


Πρωινά φθινοπωρινά σαν κι αυτό, που ο κόσμος έχει φύγει πια, έχουμε μείνει οι "μόνιμοι". Είμαστε κύριοι των δρόμων μας και της φύσης μας.
Πρωινά φθινοπωρινά ή χειμερινά η Λούτσα και το Πόρτο Ράφτη είναι άλλες πόλεις. Η θάλασσα μυρίζει έντονα από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου.

Η μυρωδιά της θάλασσας το χειμώνα εδώ, διαφέρει από το καλοκαίρι.
Το καλοκαίρι μυρίζει αντιλιακό.
Ενώ το χειμώνα αρμύρα. 'Αγρια αρμύρα.

Το χειμώνα εδώ η θάλασσα είναι δυνατή, όχι το καλοκαίρι. Φυσάει, βρέχει κι εκείνη αγριεύει και βγαίνει και σε πλημμυρίζει, ξυπνάει αρχαίους χειμάρρους και γεμίζει λίμνες της αρχαιότητας και είναι μαγική κι ατίθαση. Κι αν ζεις εδώ, ζεις γι' αυτό.


Και πρωινά σαν κι αυτό που ξυπνάω και διασχίζω παραλιάκα όλη τη Βραυρώνα ως το Πόρτο Ράφτη, είναι ήσυχη, μοναχική, ήρεμη... μυρίζει...

μυρίζει... το μέσα της.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

"Πού είναι το φως μου το αληθινό;"

Σάββατο βράδυ και το είχα ανάγκη να είναι αλλιώς.
Να με εκπλήξει εκείνο αφού δεν με εκπλήσσω εγώ τον εαυτό μου.

Πού πάει η φύση μας αν τον προορισμό της δεν έχει εκπληρώσει στο τέλος;

Σάββατο βράδυ και θα ήθελα να είναι πολλά. Να έχει βόλτα, να έχει θέατρο, φαγητό, περπάτημα, έναν άνθρωπο, έρωτα, συντροφιά.

Να μην έχει σκέψη.
Να λείπει η μοναξιά.

Σάββατο βράδυ και θα ήθελα να μην ξημερώσει την Κυριακή.

Που πάει η αδιαχείρηστη μοναξιά όταν ονειρευόμαστε μιαν άλλη ζωή;

Σάββατο βράδυ και θα ήθελα να έχει κόσμο, ανθρώπους, λόγια, εικόνες.

Θα 'θελα να έχει την προσμονή του ωραίου.

Σάββατο βράδυ και δεν θα ήθελα να ονειρεύομαι να βιώσω τη μοναξιά της Δευτέρας που είναι η αγαπημένη μου. Κι ύστερα να ονειρεύομαι τη μοναξιά της Τρίτης που ειναι ατίθαση. Κι έπειτα να τρομάζω την μοναξιά της Τετάρτης που ήδη μετράει δύο πίσω της και δυο μπροστά της.

Πού πάει η προσφορά μιας ολόκληρης ζωής όταν δεν πάρθηκε ποτέ;

Είναι χειρότερα μια ψυχή που δεν πάρθηκε ή ένα σώμα;

Είναι Σάββατο βράδυ κι αερολογώ, μοιζεριάζω και αποδεικνύω το βαρετό μου χαρακτήρα.

Είναι Σάββατο βράδυ και εξερευνώ την Αφροδίτη Μάνου.
Αυτό θα κάνω απόψε.
Θα εξερευνώ την Αφροδίτη Μάνου.
Είναι γενναιώδορη η ομορφιά της. Είναι συντροφική, προσωπική, τελεσίδικη, όμορφη. Είναι όμορφο να την κοιτάς την ομορφιά αν δεν την έχεις.

"Πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό;"

 Πού πάει το εγώ μας αν δεν έχει άλλο χώρο μέσα μας;




Κι αυτό το τραγούδι της μέρας.

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Kiwi



Με κάθε κόστος...;

Φτου ξελευθερία!

Τώρα θα γράψω...

Τώρα που έχω πιει κρασί... που είμαι ζαλισμένη, που οι λέξεις ορμητικά θέλουν να βγουν αλλά σκοντάφτουν και πέφτουν.
Τώρα που όλα είναι έντονα... που η υπερβολή τους είναι πλασματική.
Τώρα που τα μάτια μου κλείνουν μα το σώμα μου ζητά.

Φτου ξελευθερία. Φτου ξελευθερία φωνάζω δυνατά όπως τότε που κάναμε παιδιά και ελευθερώναμε όλους τους άτυχους φίλους μας που δεν ήξεραν να κρύβονται. Αλλά που εμείς αριστεύαμε σ' αυτό. Στην κρυψώνα. Τέτοια ταλέντα δεν χάνονται. Ξέρω να κρύβομαι ακόμα.

Μα τώρα.
Σήμερα.
Φτου ξελευθερία από τα πραγματοποιημένα όνειρα.
Φτου ξελευθερία από τις αδυναμίες μας.
Φτου ξελευθερία από την ικανοποίηση.
Φτου ξελευθερία από το μόνο πράγμα που γεμίζει τη ρηχή υπαρξή μου.
Φτου ξελευθερία και σιχτίρι τα τιμήματα.

Αγαπούσα πάντα τόσο πολύ να παίζω θέατρο. Να ανεβαίνω στη σκηνή και μόνο εκεί να μη με σταματά η ατέλειά μου. Μόνο εκεί έκανα πως δεν βλέπω τη μετριοτητά μου.  Όμως απόψε, μετά από ακόμη μία πρεμιέρα, φωνάζω φτου ξελευθερία.

Τέλος.



Κι αυτό το τραγούδι της μέρας.

Το ξανάκουσα σήμερα μετά από καμιά δεκαριά χρόνια. Στα 16 μου το αφιέρωνα σε ένα πρόσωπο.
10 χρονιά μετά ξέρω...
Μοίρα μου έγινες και πού θα βγω...

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Kseniya Simonova - Sand Animation



Σε ένα κουτί γεμάτο άμμο, με δυο απόκοσμα χέρια, μια αλλόκοτη ψυχή σχημάτισε την ιστορία μιας χώρας. Της Ουκρανίας.

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Αφιερωμένο…

“Από τι να ‘ναι που έχεις τι θλίψη του αγριμιού

την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου,

και γιατί λέει να μέλει κοντά σου να ‘ρθω

που δε θέλω αγάπη

αλλά θέλω τον άνεμο

αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας

τον καλπασμό”.

 

 

 

 

 

 

Καριοφυλλιά μου… ευλογημένη…

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Volver

Αν κλαίνε έτσι οι ψυχές, έχουν υφή σύννεφου και τη δροσοστάλα για δάκρυ.

Και σίγουρα αν κλαίνε έτσι οι ψυχές, είναι γιατί είναι μάγισσες.

Σε μαγέυουν να νομίζεις πως τη δροσιά του σύννεφου θα νιώσεις αν τις αγγίξεις και αν το δάκρυ τους πιεις πως θα αναγεννηθείς…

Και μάλλον επειδή έτσι κλαίνε οι ψυχές, βουτάς στα άπατα νερά τους…

Μα τότε είναι πια τόσο αργά… το σώμα μουδιάζει κι αλλάζει κι αρχίζεις να δακρύζεις, όχι που σε γέλασαν κι αντί να δροσίζεσαι, καίγεσαι…

Μα δακρύζεις γιατί καταλαβαίνεις πως μαγεύτηκες, πως γελάστηκες…

κι είναι ωραία…

Είναι ωραία που δεν είναι σύννεφο κι είναι φωτιά.

Που καίει και δεν δροσίζει.

Που σημαδέυει…

Που όταν φύγει ξέρεις ότι υπήρξε…

Αν κλαίνε έτσι οι ψυχές είναι που μαγεύτηκαν κάποτε κι αυτές.

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Το λεπτό και το δευτερόλεπτο

   

Στην ενασχόλησή μου με το θέατρο έμαθα τη σημασία του λεπτού.

Στην ενασχόλησή μου με τον υποτιτλισμό έμαθα τη σημασία του δευτερολέπτου.

Στο θέατρο το λεπτό είναι μια μεγάλη διάρκεια. Μέσα σ' ένα θεατρικό λεπτό αλλάζεις τόπο, αλλάζεις μέρα, αλλάζεις μήνα. Ζεις τη μια στιγμή και μέσα σ' ένα λεπτό ζεις ένα μήνα μετά. Είναι τόσο σχιζοφρενικό όσο το ότι σ' ένα λεπτό είσαι εσύ και στο επόμενο ένας άλλος. Σ' ένα λεπτό ανεβαίνεις στη σκηνή και σ' ένα λεπτό κατεβαίνεις. Μέσα σ' ένα λεπτό το καλοκαίρι γίνεται χειμώνας. Σ' ένα λεπτό φοράς κόκκινα ρούχα και το επόμενο άσπρα. Πολλές φορές στο θέατρο είσαι εσύ που είσαι ένα άλλος και μέσα σ 'ένα λεπτό γίνεσαι ένας ακόμα.
Το λεπτό είναι τρομακτικό στο θέατρο. Αλλάζει όλη σου η ζωή. Μέσα σ' ένα λεπτό από νέος γίνεσαι γέρος κι όλο αυτό το τεράστιο λεπτό πρέπει να αναλογιστείς τα χρόνια που πέρασαν.
Μέσα σ' ένα λεπτό χάνεις το κοινό σου και σ' ένα λεπτό μπορείς να το κερδίσεις. Αν δε το κοινό σου είναι παιδιά, κανένα λεπτό δε σου χαρίζεται.
Αν είσαι θεατής τα λεπτά δεν τα καταλαβαίνεις, αν είσαι ηθοποιός περνούν από πάνω σου. Στο θέατρο τα λεπτά γράφονται πάνω σου δυο φορές κάθε νύχτα. Το δικό σου και του ρόλου.
Στο θέατρο ο χρόνος είναι αφέντης.
Το λεπτό στη σκηνή είναι ώρα, μέρα, μήνας, χρόνος και ποτέ μα ποτέ λεπτό. Έχεις την ευκαιρία να πεις όλα όσα θα έλεγες ένα μήνα μέσα σ' ένα λεπτό.
 Όταν κατεβαίνεις απ' την σκηνή η κούραση που βιώνεις δεν μοιάζει ποτέ με του επιστήμονα, του οικοδόμου, του γραμματέα, του καθηγητή, του πωλητή, του οδηγού... Η κούραση δύο ωρών φέρει μέσα της βδομάδες. Ανέβηκές στη σκηνή για δυο ώρες κι έμεινες μια ζωή.

Στον υποτιτλισμό μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο μπορείς να στείλεις ένα ολόκληρο μήνυμα. 'Ενα δευτερόλεπτο είναι αρκετό να ακουστείς ή να διαβαστείς. Μπορείς να γίνεις ξεκάθαρος. Μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο μπορεί να πάψεις να μιλάς. Σ' ένα δευτερόλεπτο να τα έχεις πει όλα. Μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο, στον υποτιτλισμό, έχεις γράψει 9 ολόκληρα γράμματα. Έχεις στείλει ένα τεράστιο νόημα. Στον υποτιτλισμό ένα λεπτό χωράει λέξεις ολόκληρες, νοήματα που αλλάζουν μια ζωή. Ονόματα, φωνές. Αν μεταφράσεις ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο, έχεις προσφέρει ένα τεράστιο μήνυμα. Μέσα σ'ένα δευτερόλεπτο μπορείς να πεις: έλα, ναι, θα πάω, πήγες, ήρθες, όχι, σ' αγαπώ, ας φύγουμε , πονάω, κλαίω, γελάω, θα ξανάρθω, δε θα ξανάρθω, να με θυμάσαι, σε θέλω, πάρε με, κοίτα με, αυτοκίνητο, καράβι, σπίτι, παράθυρο, βροχή, εγώ, εσύ...
Στον υποτιτλισμό ένα δευτερόλεπτο χωράει τις πιο πλούσεις λέξεις. Αρκεί ένα δευτερόλεπτο.

Έμαθα λοιπόν να μετράω τόσο καλά το χρόνο και να τον γεμίζω.

Κι όμως αν σταθώ... περνάει.
Αν ανοιγοκλείσω τα μάτια μου έχει φύγει.
Αν σκεφτώ, τον χάνω.
Αν δεν τον γεμίσω... με τρώει.
Αν τον κοιτώ... τρομάζω. 

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009

κατά το λαϊκό άσμα...



"Συμπέρασμα ένα: δεν έχω κανένα".

Ξεκίνησε η εβδομάδα ευτυχώς....

Για μένα τα σαββατοκύριακα δεν ήταν ποτέ όαση.
Δεν ήταν ο συμβολισμός της χαλάρωσης, της ανασυγκρότησης, της διασκέδασης, του προσωπικού χρόνου, της διακοπής, της δημιουργίας.
Δεν με ξεκούραζαν, δεν με ευχαριστούσαν.
Ποτέ.
Και το ποτέ για μένα είναι από τα πρώτα σχολικά χρόνια, πιο πριν δεν υπάρχει μνήμη. Ή τουλάχιστον μνήμη ξεκάθαρη.

Τα σαββατοκύριακα στο δικό μου μικρόκοσμο ήταν μέρες πίεσης, άγχους, κούρασης αφόρητης, έλλειψης του παραμικρού ελεύθερου ή προσωπικού χρόνου. Και εξακολουθούν να είναι. Θέλω να φεύγουν. Γρήγορα. Θέλω να κρύβομαι μέσα στις μέρς της εβδομάδας. Να βρίσκω την ηρεμία και την ατομικότητα μου.

Όσο ήμουν μαθήτρια, τα σαββατοκύριακα, κατά την ευφυή ιδέα της μαμάς, ήταν οι μέρες που είχα χρόνο - τι τυχερή που ήμουν- να διαβάζω απ' το πρωί ως το βράδυ για να τελειώσω όλα τα μαθήματα της βδομάδας! Ξεκινούσα Σάββατο πρωί και τελείωνα Κυριακή βράδυ. Και πάντα ακουγόταν "πήγαινε να διαβάσεις", "η Σοφία δεν θα έρθει έχει διάβασμα", "αν έχεις το μυαλό σου εκεί θα τελειώσεις γρήγορα". Μα δε λειτουργεί εμένα έτσι το μυαλό μου! Δεν μπορώ να διαβάζω ασταμάτητα, αφαιρούμαι, κοιτάω έξω απ' το παράθυρο και ταξιδεύω αλλού. Δεν τελείωνα την Κυριακή απ' τον όγκο των μαθημάτων, αλλά γιατί χάζευα όλο το σαββατοκύριακο. Καθόμουν πάνω από ένα βιβλίο και χάζευα. Καθώς δεν είχα και φίλους, δεν πήγαινα σε σπίτια άλλων, δεν έβγαινα για παιχνίδι λόγω φοβιών της μαμάς. Καθόμουν πάνω απ' τα βιβλία μου και ανάλογα με την ηλικία διάβαζα άλλα ή έγραφα.

Η μόνη μέρα που λαχταρούσα ήταν η Παρασκευή το βράδυ. Ήταν η μέρα ξεκούρασης. Κατά τη μαμά άρα και κατ' εμέ!

Τα πράγματα δεν άλλαξαν στην ενήλικη ζωή μου. Δεν ξέρω αν εγώ υποσυνείδητα τα έφτιαξα έτσι ή έτσι τύχανε, μα τα σαββατοκύριακα ακόμα είναι ένας παράλογος αγώνας δρόμου. Βγαίνω απ΄το σπίτι το Σάββατο το πρωί και μπαίνω την Κυριακή το βράδυ. Δουλειά ασταμάτητη, εργαστήρια, παιδιά - θεέ μου πόσα παιδιά - πρόβες, διαδρομές από μέρος σε μέρος, άγχος ευθύνες, κούραση, κόλαση. Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να μπορώ να κάτσω να συνειδητοποιήσω το πέρασμα του χρόνου. Τώρα πια ούτε την Παρασκευή ευχαριστιέμαι.

Έτσι πάντα μου άρεσαν όλες οι μέρες τις εβδομάδας όπου είχα την ευκαιρία να κλείνομαι στην ατομικότητα μου. Στη μοναξιά μου. Στην ησυχία μου. Στην τόσο πολύτιμη ησυχία μου. Όχι πως δεν υπάρχουν δουλειές αλλά κατα κάποιο τρόπο με σέβονται. Οι δουλειές. Ενώ τα σαββατοκύριακα με καβαλάνε.

Ισχύει ακόμα αυτή ιδέα της μαμάς: τα σαββατοκύριακα έχω πολύ χρόνο!

Είναι απίστευτα πολύς ο χρόνος πραγματικά.

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

"όταν γελάω δυνατά να ξέρεις μέσα μου κλαίω..."

αέρας, σκόνη, ψιχάλες, πονάω, κείμενο, λέξεις, μοναξιά, πονάω, σιωπή, σιωπή, σιωπή, πονάω, το χέρι μου, το πόδι μου, το κεφάλι μου, το είναι μου, μετάφραση, τηλέφωνο, δεν το σηκώνω, πονάω, πονάω, πονάω, αυτοκίνητο, δρόμος, Αθήνα, δρόμος, άνθρωποι, μοναξιά, μοναξιά, κενό, δεν περιμένω, ζουν, κοιτώ, μάθημα, θυμός, ασυνεννοησία, αδιαφορία, πονάω, νύχτα, νύχτα, μοναξιά, melissa etheridge, δάκρυ, πονάω, το χέρι μου, εγώ, μαναξιά, λέξεις, λέξεις, λέξεις, κινητό, μήνυμα, άρνηση, αρνηση, νύχτα, δρόμος, αυτοκίνητο, δρόμος, ελευθερία αρβανιτάκη, δάκρυ, πονάω, παραίτηση, αναζήτηση, αναζήτηση.......................................

αυτή ήταν η μέρα μου κι αυτό το τραγούδι της:

"μην το πεις πουθενά μα τα βράδια δεν κοιμάμαι..."

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

"Το Πλησιέστερο", Κική Δημουλά

Πάνε χρόνια που έμαθα να με εντοπίζω στη Κική Δημουλά.

Ευτυχώς εκεί ο βαθμός προσωπικής μου πλήρωσης βιώνει το κρεσέντο του.


"Πληθυντικός Αριθμός", Κική Δημουλά

Lost in translation...

... and even a translation can't find me.

Μεταφράζω όλη μέρα κάθε μέρα κι ακόμα δεν μπορώ να μεταφράσω την ψυχολογία μου.

Εξ ορισμού απλή, επικίνδυνα απλοϊκή. Είμαι απλός άνθρωπος εγώ. Σου λέω το όνομά μου και ξέρεις αυτόματα πώς πίνω τον καφέ μου.

Γιατί δεν μπορώ λοιπόν να γνωρίσω το πρωτότυπο κείμενο των προβλημάτων μου και να το μεταφράσω.

Η μετάφραση είναι γνώση. Είναι όραση. 

Ίσως να πρέπει να μάθω και δεύτερη γλώσσα...

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009

Το πρώτο μου αυτοκίνητο

Πήρα χτες το πρώτο μου αυτοκίνητο μετά από 5 χρόνια τσιγγάνος σε ό,τι μπορούσε να έχει ρόδες και τιμόνι.

Το πήρα κι έκανα ένα βήμα αυτονομίας, ανεξαρτησίας ή ό,τι άλλο προκύπτει από μια τέτοια προσωπική κτήση.

Το πήρα κι ένας ελαφρύς ίλλιγγος με συνεπήρε... 

Άμα ξεμυρίσει κι απ' την "πλαστικίλα" θα πάρω και τα υπάρχοντά μου να μένω εκεί!

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

L' emploi

http://www.arte.tv/fr/mouvement-de-cinema/Court-circuit-le-magazine-du-court-metrage/2697848.html


Συνταρακτικό. 

Όπως ο καθρέφτης το πρωί...

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Το δέντρο της ζωής...

Ζω σαν μοναχός σε μια ούτως ή άλλως μοναχική πραγματικότητα. 

Τη μια στιγμή το επιλέγω και την άλλη είμαι θύμα του.

Τη μια αποζητώ και την άλλη απαρνιέμαι.

Με τρομάζει η μοναχική ζωή που έφτιαξα και λυπάμαι για την έχτισα με μεράκι, αγάπη και προσοχή για να χωθώ μέσα της και ευτυχήσω...

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

“Τρένα θα μας πάρουνε την αυγή και λεωφορεία…”

Σήμερα έφυγε ένας φίλος…

Το “έφυγε” δεν είναι το σκοτεινό, αυτό που τρομάζει…

Είναι κανονικό, κυριολεκτικό. Έφυγε. Μετακόμισε στο Άμστερνταμ. Έφυγε απ’ το περιβάλλον μου… από μενα… Αν κι εκείνος υποστηρίζει πως αυτό δεν ισχύει… Όμως τόσο μάταια αισιόδοξη δεν μπορώ να είμαι.

Είχα ένα χρόνο να προετοιμαστώ για την αποχώρισή του. Ένα χρόνο ολόκληρο το σχεδίαζε κι εγώ το απέφευγα. Δεν τον άφηνα να μιλάει μπροστά μου γι’ αυτό. Ούτε να χαίρεται μπροστά μου για την νέα του ζωή.

Κι ο χρόνος περνούσε και τον χαιρέτησα…

Του είμαι θυμωμένη γιατί επέλεξε να φύγει… να αφήσει τα πάντα πίσω του. Και η αλήθεια είναι ότι δεν του είμαι ο πιο στενός του άνθρωπος. Δεν τον πειράζει να μη μ’ έχει στη ζωή του και σίγουρα περνάνε εβδομάδες για να με σκεφτεί.

Εγώ όμως πάντα τον αγαπούσα. Και δεν ήταν η πιο εύκολη αγάπη στον κόσμο. Όπως δεν είναι ο πιο εύκολος άνθρωπος στον κόσμο. Τον αγαπούσα κόντρα στο ρεύμα. Κόντρα στις αντιθέσεις μας. Κόντρα στην ξεροκεφαλιά του. Κόντρα στον κόσμο του τον απόρθητο.

Εύχομαι ωστόσο να βρει ότι ψάχνει και να ευτυχήσει….

Εγώ είμαι συνηθισμένη στα κενά…

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009

How glad the many millions would be...

Θυμήθηκα σήμερα αυτό το θεϊκό κομμάτι.

Και η Ella... νομίζεις πως η δύναμη των συναισθημάτων σου είναι ατροφική... Την ακούς και σκέφτεσαι άραγε το αντιλμβάνομαι στην τελειότητά του...;

Εν τέλει I' ve got a crush on you...

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009

Ξεκινάω

Ξεκινάω ξεκαθαρίζοντας…
Είναι που βιώνω το μέσα  - το μέσα σε όλα και παντού - περισσότερο που με ωθεί…
Είναι που όταν νιώθω το έξω αντιδρά όλο και περισσότερο ο οργανισμός μου…
Είναι που όσο περνούν τα χρόνια θέλω το λίγοτερο, μα αυτό μοιάζει μεγαλύτερο και είναι βάσανο.