Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009

Το πρώτο μου αυτοκίνητο

Πήρα χτες το πρώτο μου αυτοκίνητο μετά από 5 χρόνια τσιγγάνος σε ό,τι μπορούσε να έχει ρόδες και τιμόνι.

Το πήρα κι έκανα ένα βήμα αυτονομίας, ανεξαρτησίας ή ό,τι άλλο προκύπτει από μια τέτοια προσωπική κτήση.

Το πήρα κι ένας ελαφρύς ίλλιγγος με συνεπήρε... 

Άμα ξεμυρίσει κι απ' την "πλαστικίλα" θα πάρω και τα υπάρχοντά μου να μένω εκεί!

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

L' emploi

http://www.arte.tv/fr/mouvement-de-cinema/Court-circuit-le-magazine-du-court-metrage/2697848.html


Συνταρακτικό. 

Όπως ο καθρέφτης το πρωί...

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Το δέντρο της ζωής...

Ζω σαν μοναχός σε μια ούτως ή άλλως μοναχική πραγματικότητα. 

Τη μια στιγμή το επιλέγω και την άλλη είμαι θύμα του.

Τη μια αποζητώ και την άλλη απαρνιέμαι.

Με τρομάζει η μοναχική ζωή που έφτιαξα και λυπάμαι για την έχτισα με μεράκι, αγάπη και προσοχή για να χωθώ μέσα της και ευτυχήσω...

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

“Τρένα θα μας πάρουνε την αυγή και λεωφορεία…”

Σήμερα έφυγε ένας φίλος…

Το “έφυγε” δεν είναι το σκοτεινό, αυτό που τρομάζει…

Είναι κανονικό, κυριολεκτικό. Έφυγε. Μετακόμισε στο Άμστερνταμ. Έφυγε απ’ το περιβάλλον μου… από μενα… Αν κι εκείνος υποστηρίζει πως αυτό δεν ισχύει… Όμως τόσο μάταια αισιόδοξη δεν μπορώ να είμαι.

Είχα ένα χρόνο να προετοιμαστώ για την αποχώρισή του. Ένα χρόνο ολόκληρο το σχεδίαζε κι εγώ το απέφευγα. Δεν τον άφηνα να μιλάει μπροστά μου γι’ αυτό. Ούτε να χαίρεται μπροστά μου για την νέα του ζωή.

Κι ο χρόνος περνούσε και τον χαιρέτησα…

Του είμαι θυμωμένη γιατί επέλεξε να φύγει… να αφήσει τα πάντα πίσω του. Και η αλήθεια είναι ότι δεν του είμαι ο πιο στενός του άνθρωπος. Δεν τον πειράζει να μη μ’ έχει στη ζωή του και σίγουρα περνάνε εβδομάδες για να με σκεφτεί.

Εγώ όμως πάντα τον αγαπούσα. Και δεν ήταν η πιο εύκολη αγάπη στον κόσμο. Όπως δεν είναι ο πιο εύκολος άνθρωπος στον κόσμο. Τον αγαπούσα κόντρα στο ρεύμα. Κόντρα στις αντιθέσεις μας. Κόντρα στην ξεροκεφαλιά του. Κόντρα στον κόσμο του τον απόρθητο.

Εύχομαι ωστόσο να βρει ότι ψάχνει και να ευτυχήσει….

Εγώ είμαι συνηθισμένη στα κενά…