Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Kseniya Simonova - Sand Animation



Σε ένα κουτί γεμάτο άμμο, με δυο απόκοσμα χέρια, μια αλλόκοτη ψυχή σχημάτισε την ιστορία μιας χώρας. Της Ουκρανίας.

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Αφιερωμένο…

“Από τι να ‘ναι που έχεις τι θλίψη του αγριμιού

την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου,

και γιατί λέει να μέλει κοντά σου να ‘ρθω

που δε θέλω αγάπη

αλλά θέλω τον άνεμο

αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας

τον καλπασμό”.

 

 

 

 

 

 

Καριοφυλλιά μου… ευλογημένη…

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Volver

Αν κλαίνε έτσι οι ψυχές, έχουν υφή σύννεφου και τη δροσοστάλα για δάκρυ.

Και σίγουρα αν κλαίνε έτσι οι ψυχές, είναι γιατί είναι μάγισσες.

Σε μαγέυουν να νομίζεις πως τη δροσιά του σύννεφου θα νιώσεις αν τις αγγίξεις και αν το δάκρυ τους πιεις πως θα αναγεννηθείς…

Και μάλλον επειδή έτσι κλαίνε οι ψυχές, βουτάς στα άπατα νερά τους…

Μα τότε είναι πια τόσο αργά… το σώμα μουδιάζει κι αλλάζει κι αρχίζεις να δακρύζεις, όχι που σε γέλασαν κι αντί να δροσίζεσαι, καίγεσαι…

Μα δακρύζεις γιατί καταλαβαίνεις πως μαγεύτηκες, πως γελάστηκες…

κι είναι ωραία…

Είναι ωραία που δεν είναι σύννεφο κι είναι φωτιά.

Που καίει και δεν δροσίζει.

Που σημαδέυει…

Που όταν φύγει ξέρεις ότι υπήρξε…

Αν κλαίνε έτσι οι ψυχές είναι που μαγεύτηκαν κάποτε κι αυτές.

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Το λεπτό και το δευτερόλεπτο

   

Στην ενασχόλησή μου με το θέατρο έμαθα τη σημασία του λεπτού.

Στην ενασχόλησή μου με τον υποτιτλισμό έμαθα τη σημασία του δευτερολέπτου.

Στο θέατρο το λεπτό είναι μια μεγάλη διάρκεια. Μέσα σ' ένα θεατρικό λεπτό αλλάζεις τόπο, αλλάζεις μέρα, αλλάζεις μήνα. Ζεις τη μια στιγμή και μέσα σ' ένα λεπτό ζεις ένα μήνα μετά. Είναι τόσο σχιζοφρενικό όσο το ότι σ' ένα λεπτό είσαι εσύ και στο επόμενο ένας άλλος. Σ' ένα λεπτό ανεβαίνεις στη σκηνή και σ' ένα λεπτό κατεβαίνεις. Μέσα σ' ένα λεπτό το καλοκαίρι γίνεται χειμώνας. Σ' ένα λεπτό φοράς κόκκινα ρούχα και το επόμενο άσπρα. Πολλές φορές στο θέατρο είσαι εσύ που είσαι ένα άλλος και μέσα σ 'ένα λεπτό γίνεσαι ένας ακόμα.
Το λεπτό είναι τρομακτικό στο θέατρο. Αλλάζει όλη σου η ζωή. Μέσα σ' ένα λεπτό από νέος γίνεσαι γέρος κι όλο αυτό το τεράστιο λεπτό πρέπει να αναλογιστείς τα χρόνια που πέρασαν.
Μέσα σ' ένα λεπτό χάνεις το κοινό σου και σ' ένα λεπτό μπορείς να το κερδίσεις. Αν δε το κοινό σου είναι παιδιά, κανένα λεπτό δε σου χαρίζεται.
Αν είσαι θεατής τα λεπτά δεν τα καταλαβαίνεις, αν είσαι ηθοποιός περνούν από πάνω σου. Στο θέατρο τα λεπτά γράφονται πάνω σου δυο φορές κάθε νύχτα. Το δικό σου και του ρόλου.
Στο θέατρο ο χρόνος είναι αφέντης.
Το λεπτό στη σκηνή είναι ώρα, μέρα, μήνας, χρόνος και ποτέ μα ποτέ λεπτό. Έχεις την ευκαιρία να πεις όλα όσα θα έλεγες ένα μήνα μέσα σ' ένα λεπτό.
 Όταν κατεβαίνεις απ' την σκηνή η κούραση που βιώνεις δεν μοιάζει ποτέ με του επιστήμονα, του οικοδόμου, του γραμματέα, του καθηγητή, του πωλητή, του οδηγού... Η κούραση δύο ωρών φέρει μέσα της βδομάδες. Ανέβηκές στη σκηνή για δυο ώρες κι έμεινες μια ζωή.

Στον υποτιτλισμό μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο μπορείς να στείλεις ένα ολόκληρο μήνυμα. 'Ενα δευτερόλεπτο είναι αρκετό να ακουστείς ή να διαβαστείς. Μπορείς να γίνεις ξεκάθαρος. Μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο μπορεί να πάψεις να μιλάς. Σ' ένα δευτερόλεπτο να τα έχεις πει όλα. Μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο, στον υποτιτλισμό, έχεις γράψει 9 ολόκληρα γράμματα. Έχεις στείλει ένα τεράστιο νόημα. Στον υποτιτλισμό ένα λεπτό χωράει λέξεις ολόκληρες, νοήματα που αλλάζουν μια ζωή. Ονόματα, φωνές. Αν μεταφράσεις ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο, έχεις προσφέρει ένα τεράστιο μήνυμα. Μέσα σ'ένα δευτερόλεπτο μπορείς να πεις: έλα, ναι, θα πάω, πήγες, ήρθες, όχι, σ' αγαπώ, ας φύγουμε , πονάω, κλαίω, γελάω, θα ξανάρθω, δε θα ξανάρθω, να με θυμάσαι, σε θέλω, πάρε με, κοίτα με, αυτοκίνητο, καράβι, σπίτι, παράθυρο, βροχή, εγώ, εσύ...
Στον υποτιτλισμό ένα δευτερόλεπτο χωράει τις πιο πλούσεις λέξεις. Αρκεί ένα δευτερόλεπτο.

Έμαθα λοιπόν να μετράω τόσο καλά το χρόνο και να τον γεμίζω.

Κι όμως αν σταθώ... περνάει.
Αν ανοιγοκλείσω τα μάτια μου έχει φύγει.
Αν σκεφτώ, τον χάνω.
Αν δεν τον γεμίσω... με τρώει.
Αν τον κοιτώ... τρομάζω. 

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009

κατά το λαϊκό άσμα...



"Συμπέρασμα ένα: δεν έχω κανένα".

Ξεκίνησε η εβδομάδα ευτυχώς....

Για μένα τα σαββατοκύριακα δεν ήταν ποτέ όαση.
Δεν ήταν ο συμβολισμός της χαλάρωσης, της ανασυγκρότησης, της διασκέδασης, του προσωπικού χρόνου, της διακοπής, της δημιουργίας.
Δεν με ξεκούραζαν, δεν με ευχαριστούσαν.
Ποτέ.
Και το ποτέ για μένα είναι από τα πρώτα σχολικά χρόνια, πιο πριν δεν υπάρχει μνήμη. Ή τουλάχιστον μνήμη ξεκάθαρη.

Τα σαββατοκύριακα στο δικό μου μικρόκοσμο ήταν μέρες πίεσης, άγχους, κούρασης αφόρητης, έλλειψης του παραμικρού ελεύθερου ή προσωπικού χρόνου. Και εξακολουθούν να είναι. Θέλω να φεύγουν. Γρήγορα. Θέλω να κρύβομαι μέσα στις μέρς της εβδομάδας. Να βρίσκω την ηρεμία και την ατομικότητα μου.

Όσο ήμουν μαθήτρια, τα σαββατοκύριακα, κατά την ευφυή ιδέα της μαμάς, ήταν οι μέρες που είχα χρόνο - τι τυχερή που ήμουν- να διαβάζω απ' το πρωί ως το βράδυ για να τελειώσω όλα τα μαθήματα της βδομάδας! Ξεκινούσα Σάββατο πρωί και τελείωνα Κυριακή βράδυ. Και πάντα ακουγόταν "πήγαινε να διαβάσεις", "η Σοφία δεν θα έρθει έχει διάβασμα", "αν έχεις το μυαλό σου εκεί θα τελειώσεις γρήγορα". Μα δε λειτουργεί εμένα έτσι το μυαλό μου! Δεν μπορώ να διαβάζω ασταμάτητα, αφαιρούμαι, κοιτάω έξω απ' το παράθυρο και ταξιδεύω αλλού. Δεν τελείωνα την Κυριακή απ' τον όγκο των μαθημάτων, αλλά γιατί χάζευα όλο το σαββατοκύριακο. Καθόμουν πάνω από ένα βιβλίο και χάζευα. Καθώς δεν είχα και φίλους, δεν πήγαινα σε σπίτια άλλων, δεν έβγαινα για παιχνίδι λόγω φοβιών της μαμάς. Καθόμουν πάνω απ' τα βιβλία μου και ανάλογα με την ηλικία διάβαζα άλλα ή έγραφα.

Η μόνη μέρα που λαχταρούσα ήταν η Παρασκευή το βράδυ. Ήταν η μέρα ξεκούρασης. Κατά τη μαμά άρα και κατ' εμέ!

Τα πράγματα δεν άλλαξαν στην ενήλικη ζωή μου. Δεν ξέρω αν εγώ υποσυνείδητα τα έφτιαξα έτσι ή έτσι τύχανε, μα τα σαββατοκύριακα ακόμα είναι ένας παράλογος αγώνας δρόμου. Βγαίνω απ΄το σπίτι το Σάββατο το πρωί και μπαίνω την Κυριακή το βράδυ. Δουλειά ασταμάτητη, εργαστήρια, παιδιά - θεέ μου πόσα παιδιά - πρόβες, διαδρομές από μέρος σε μέρος, άγχος ευθύνες, κούραση, κόλαση. Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να μπορώ να κάτσω να συνειδητοποιήσω το πέρασμα του χρόνου. Τώρα πια ούτε την Παρασκευή ευχαριστιέμαι.

Έτσι πάντα μου άρεσαν όλες οι μέρες τις εβδομάδας όπου είχα την ευκαιρία να κλείνομαι στην ατομικότητα μου. Στη μοναξιά μου. Στην ησυχία μου. Στην τόσο πολύτιμη ησυχία μου. Όχι πως δεν υπάρχουν δουλειές αλλά κατα κάποιο τρόπο με σέβονται. Οι δουλειές. Ενώ τα σαββατοκύριακα με καβαλάνε.

Ισχύει ακόμα αυτή ιδέα της μαμάς: τα σαββατοκύριακα έχω πολύ χρόνο!

Είναι απίστευτα πολύς ο χρόνος πραγματικά.

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

"όταν γελάω δυνατά να ξέρεις μέσα μου κλαίω..."

αέρας, σκόνη, ψιχάλες, πονάω, κείμενο, λέξεις, μοναξιά, πονάω, σιωπή, σιωπή, σιωπή, πονάω, το χέρι μου, το πόδι μου, το κεφάλι μου, το είναι μου, μετάφραση, τηλέφωνο, δεν το σηκώνω, πονάω, πονάω, πονάω, αυτοκίνητο, δρόμος, Αθήνα, δρόμος, άνθρωποι, μοναξιά, μοναξιά, κενό, δεν περιμένω, ζουν, κοιτώ, μάθημα, θυμός, ασυνεννοησία, αδιαφορία, πονάω, νύχτα, νύχτα, μοναξιά, melissa etheridge, δάκρυ, πονάω, το χέρι μου, εγώ, μαναξιά, λέξεις, λέξεις, λέξεις, κινητό, μήνυμα, άρνηση, αρνηση, νύχτα, δρόμος, αυτοκίνητο, δρόμος, ελευθερία αρβανιτάκη, δάκρυ, πονάω, παραίτηση, αναζήτηση, αναζήτηση.......................................

αυτή ήταν η μέρα μου κι αυτό το τραγούδι της:

"μην το πεις πουθενά μα τα βράδια δεν κοιμάμαι..."

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

"Το Πλησιέστερο", Κική Δημουλά

Πάνε χρόνια που έμαθα να με εντοπίζω στη Κική Δημουλά.

Ευτυχώς εκεί ο βαθμός προσωπικής μου πλήρωσης βιώνει το κρεσέντο του.


"Πληθυντικός Αριθμός", Κική Δημουλά

Lost in translation...

... and even a translation can't find me.

Μεταφράζω όλη μέρα κάθε μέρα κι ακόμα δεν μπορώ να μεταφράσω την ψυχολογία μου.

Εξ ορισμού απλή, επικίνδυνα απλοϊκή. Είμαι απλός άνθρωπος εγώ. Σου λέω το όνομά μου και ξέρεις αυτόματα πώς πίνω τον καφέ μου.

Γιατί δεν μπορώ λοιπόν να γνωρίσω το πρωτότυπο κείμενο των προβλημάτων μου και να το μεταφράσω.

Η μετάφραση είναι γνώση. Είναι όραση. 

Ίσως να πρέπει να μάθω και δεύτερη γλώσσα...