Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

Κλάψε ελεύθερα

Έδειξα αυτό το βιντεάκι χτες στα παιδιά μου.



Κρατούσαν αντιστάσεις, αλλά αυτό κατάφερε, τις έριξε και τους συνεπήρε.

Στο τέλος έρχεται ένας, "Κυρία, ο Γιώργος κλαίει". "Κι εγώ έκλαψα όταν το είδα", απάντησα.
"Α, εντάξει", μου απαντά και φεύγει.

Τα καημένα είναι μικρά, δεν ξέρουν πως δεν είναι κακό να κλαις.

Πως είναι τόσο απολαυστικό να κλαις κάπου κάπου.

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Η Τζένη των Πειρατών μου έκλεψε (κι εμένα) την καρδιά



Το cd αυτό το έχω κλέψει.

Δεν έχω ποτέ κλέψει στη ζωή μου. Τίποτα.
Ούτε καν καρδιές.(Καλά αυτό να έκλεβα μια φορά κι ας με έβαζαν μέσα).
Αλλά αυτό το cd το έχω κλέψει. Κι είναι απ' τα πιο σημαντικά πράγματα που έχω. Όχι μόνο εξαιτίας του τρόπου απόκτησής του. Αλλά και για το ίδιο το cd. Που όντως είναι απρόβλεπτο. Που είναι έντεχνο κι εσωτερικό και ενωτικό. Που ενώνει δυο αλλιώτικους κόσμους. Εκείνου το Χατζιδάκι με τα έγχορδα του και της Χαρούλας με τα μπάσα της. Του Χατζιδάκι με τα σύννεφα του και της Χαρούλας με τη λάβα της. Και μες τη μέση τα τραγούδια να αποκτούν την ταυτότητα του ανεπανάληπτου.

Το έκλεψα λοιπόν. Από μία πρώην φίλη.

Το θέατρο, το πάλαι ποτέ θέατρο μας, ήταν το σπίτι μας. Κοιμόμασταν, τρώγαμε, δουλεύαμε, γελάγαμε, κλαίγαμε, τσακωνόμασταν - θεέ μου τι τσακωμοί, όλοι η γειτονιά μας άκουγε - κουτσομπολεύαμε -καλά αυτό ακόμα το κάνουμε -, θάβαμε ο ένας τον άλλο -αυτό κι αν το κάνουμε ακόμα - είχαμε τα ρούχα μας, τα παπούτσια μας, τα λεφτά μας, τις κάλτσες μας, τα cd μας... Είχαμε ρίζες μέσα σ' αυτό... απ' αυτές που βίαια πρέπει να ξεριζώνεις. Αλλά ας μην επεκταθώ επ' αυτού.

Τα cd μας λοιπόν... Η μουσική ήταν απαραίτητο κομμάτι στη δουλειά και στις ώρες που απλώς καθόμασταν κι ακούγαμε μουσική. Έτσι η φίλη μου ή μητέρα της δεν ξέρω - και οι δύο μέλη της ομάδας - έφεραν αυτό το cd. Δεν ζητούσες ποτέ άδεια εκεί μέσα. Σου άρεσε κάτι; Το έπαιρνες, το άκουγες και το γυρνούσες εκεί που το βρήκες. Έτσι είδα αυτό το cd. Το πήρα, το άκουσα... και δεν το γύρισα ποτέ.
Δεν ήθελα να το γυρίσω. Πρώτη φορά, τόσο ουσιαστικά, δεν ήθελα να δώσω πίσω κάτι που δεν μου ανήκε. Αρχικά δεν ήξερα καν ποιανού είναι. Και ποτέ δεν το έψαξε κανείς.

Με τη φίλη μου πηγαίναμε απ' το κακό στο χειρότερο. Η ταραχώδης σχέση μας ήταν ο καρκίνος μας.
Κάποια στιγμή, ξημερώματα, μέσα στο αυτοκίνητο, ακούγαμε αυτό το cd. Της λέω, "το έχω κλέψει αυτό το cd. Απ' το θέατρο". "Είναι δικό μου, ξέρεις", μου απαντά. "Ε, το έχω κλέψει", είπα.

Και δεν το επέστρεψα. Δεν το επέστρεψα ποτέ. Δεν έχω δικαιώματα πάνω του. Δεν μου ανήκει. Αλλά το κρατάω. Φυλακισμένο. Αυτό με εκδικείται. Έχει χαραγματιές κι είναι χαλασμένο σε κάποια σημεία. Αλλά δεν το αποχωρίζομαι. Δεν μου θυμίζει τη φίλη. Αναρωτιέμαι κι εγώ πώς. Τόσα αγαπημένα πράγματα δεν άγγιξα ποτέ ξανά για να μη μου τη θυμίζουν, αυτό ποτέ.
Το έκλεψα. Και δεν ντρέπομαι. Ντρέπομαι για τόσα πράγματα στη ζωή μου. Και γι' αυτό ποτέ.

Τι είναι όλο αυτό; Ξέρεις; Ποιο κομμάτι μου ανηθικότητας βρίσκει την πλήρωσή του εκεί; Ποιον κρυμμένο εαυτό δεν βλέπω; Να τρομάξω; Πάνε χρόνια από τότε κι ακούω αυτό το cd σα να το αξίζω.

Δεν ξέρω.

Ακούω τότε την Τζένη των Πειρατών και... ταυτίζομαι. Κι ανησυχώ.

Η Τζένη των Πειρατών 
Στίχοι: Bertolt Brecht
Μουσική: Kurt Weill
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου || Τάνια Τσανακλίδου

Κύριοι μου καλοί, με πληρώνετε εδώ, και σας κάνω όλα τα γούστα
και μου ρίχνετε πεντάρες και σας λέω ευχαριστώ
στο φτηνό ξενοδοχείο στη φτηνή την προκυμαία
και δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε (μα δεν ξέρετε σε ποια μιλάτε)
Μα ένα βράδυ βουητό στο λιμάνι
κι όλοι λεν τι είν΄αυτό το βουητό
και αλλάζω τα σεντόνια και γελάω κι όλοι λεν (αυτή γιατί γελάει)
Κι ένα μαύρο καράβι με 50 κανόνια στο λιμάνι έχει μπει

Κύριοι μου καλοί σας λυπάμαι καθώς παζαρεύω ποιόν θα πάρω τη νυχτιά
γιατί σε κρεβάτι απόψε δεν θα κοιμηθεί κανείς
μα σας λέω την ταρίφα και γελάω κρυφά
που δεν ξέρετε ποια είμαι εγώ(που δεν μάθατε ποια είμ΄εγώ)
Και μέσα στη νύχτα ουρλιαχτό στο λιμάνι
κι όλοι λεν΄τι΄ναι αυτό το ουρλιαχτό
και ορμάω στο παράθυρο με γέλια κι όλοι λεν (τι πανηγυρίζει)
Και το μαύρο καράβι κατά πάνω στην πόλη τα κανόνια γυρνά

Κύριοι μου καλοί τώρα πια δεν γελάτε τώρα η πόλη έχει γκρεμιστεί
κι όλα τα βρωμόσπιτα σας τα γκρέμισαν σε μια νύχτα
απομένει μονάχα το μπορντέλο τούτο δω (κι απορείτε γιατί τ΄αφησαν αυτό)
Μόνο το μπορντέλο στέκει όρθιο στη πόλη
και ρωτάτε - ποιος να έμενε εδώ
και θα βγω στην πόρτα εγώ σαν ξημερώσει και θα πουν (γι΄αυτήν ήτανε λοιπόν)
Και το μαύρο καράβι τη σημαία σηκώνει να με υποδεχτεί

Και κοντά μεσημέρι, εκατό μαύροι άντρες βγαίνουν από το καράβι και σας πιάνουν, και θα δέσουν μ' αλυσίδες όποιον είχα πελάτη και δεμένους μ' αλυσίδες θα σας φέρουνε μπροστά μου. Και θα με ρωτούν ποιανού κεφάλι θέλω (και θα με ρωτούν ποιανού κεφάλι θέλω). Κι όταν θα χτυπάει μεσημέρι στο λιμάνι θα ρωτάτε ποιος θα κρεμαστεί...Και θ' ακούσετε ν' αποφασίζω: όλοι. Κι απάνω στα κεφάλια σας θα πω: έτσι! Και το μαύρο καράβι τα πανιά του ανοίγει και με παίρνει μακριά.
 



Υ.Γ. Πολύ Αλεξίου τελευταία ε; Η ζωή θέλει καλοπέραση και η εσωτερικότητα Χαρούλα.

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

Η αγάπη θα μας βρει...



Στην κλασική αθηναϊκή μου περιδιάβαση της Τρίτης έβαλα στα σχέδια μου την παρουσίαση δίσκου της Χαρούλας. Δεν έχω ξαναπάει σε παρουσίαση δίσκου. Δεν είμαι groopie. Αγοράζω τους δίσκους σε λιγότερο "λαμπερές" στιγμές. 
Τις προάλλες όμως, η Χαρούλα είπε ότι θα κάτσει στην παρουσίαση δίσκου να υπογράψει σαν πρωτοεμφανιζόμενη τραγουδίστρια, για να στηρίξει τα δισκοπωλεία, για να μην κλείσουν. Να μην τα κλείσει το διαδίκτυο και οι άπειρες δυνατότητές του.

Αυτό ήταν. "Μαζί σου, Χαρούλα", είπα από μέσα μου. Πραγματικά ένα μεγάλο μέρος της σχέσης μου με τη μουσική ήταν τα δισκοπωλεία και τα ίδια τα δισκάκια. Να μπαίνω μέσα και να χαζεύω καινούργιες κυκλοφορίες, να ψαχουλεύω παλιές και ξεχασμένες. Να αγοράζω cd, να σκίζω το νάιλον, να βάζω το δισκάκι, να το ακούω και το βράδυ στο κρεβάτι μου να διαβάζω το βιβλιαράκι. Να διαβάζω τους στίχους έναν ένα. Κι έπειτα έναν έναν τους συντελεστές του δίσκου. Μετά να κοιτώ τις φωτογραφίες και να εντοπίζω πόσο μεγάλωσε ο αγαπημένος καλλιτέχνης.

Γι' αυτό λοιπόν αντί να πάρω το δίσκο τα Χριστούγεννα όπως υπολόγιζα, αποφάσισα να πάω απόψε εκεί.

Κατέβηκα τη Σίνα και κατηφόρισα την Πανεπιστημίου. Έφτασα έξω απ' τα metropolis και κόσμος πολύς ήταν μαζεμένος εκεί. Το αδιαχώρητο. Στα ηχεία ακούγονταν τα τραγούδια. Κι αν κάπου ήταν η Χαρούλα δεν φαινόταν. Στους πάγκους παντού ο νέος δίσκος σε cd και βινύλιο αλλά και το βιβλίο. Η νέα βιογραφία - λεύκωμα της Χαρούλας από τον Γιώργο Τσάμπρα.

Πήρα το cd, το οποίο βρήκα εξαιρετικά φτηνό, και θυμήθηκα τότε ότι πάλι η Χαρούλα ήταν αυτή που έριξε πριν κάποια χρόνια τις τιμές. Εκεί που είχε φτάσει ένα μονό cd στα 22 ευρώ κι ένα διπλό τα 30, ήρθε η Χαρούλα και έριξε την τιμή στα 15 ευρώ. Και φυσικά ακολούθησε κόσμος και ντουνιάς.

Σήμερα το cd έκανε 13,90. Χωρίς να του λείπει τίποτα.

Απ' τα μεγάφωνα ακουγόταν, "η κυρία Αλεξίου σε λίγο θα κατέβει να υπογράψει αυτόγραφα". Ξανά και ξανά. Δεν ξέρω γιατί έμενα. Δεν ήθελα αυτόγραφο. Ήθελα απλώς να τη στηρίξω. Κι όλος αυτός ο κόσμος γιατί περίμενε; Ήταν άνθρωποι διαφόρων ηλικιών. Ψώνιζαν και περιμένανε.

Ψώνιζαν και περιμένανε.

Και τότε κοίταξα καλύτερα. Όλος αυτός ο κόσμος, ο απλά και καθημερινά ντυμένος, με τα φθαρμένα του χαρτονομίσματα, με παρέες ή την οικογένεια του, ψώνιζε σαν τρελός. Το cd, το βινύλιο, το βιβλίο. 2 cd και το βινύλιο. 2 βιβλία. Αγόραζαν ο ένας στον άλλο. Αγόραζαν συνέχεια. Όλος αυτός ο κόσμος, εν μέσω μιας δυσμενούς οικονομικής κατάστασης, αγόραζε σαν τρελός. Κι εγώ φυσικά το ίδιο έκανα.

Και τότε σκέφτηκα ότι πάντα έτσι θα τον κερδίζεις τον κόσμο. Με την παρουσία σου. Με την έννοια σου γι' αυτόν. Αγόραζαν χωρίς να τους περισσεύουν γιατί η Χαρούλα τους άνοιξε την πόρτα. Δεν έχουμε λεφτά, αλλά έχουμε αισθήματα και περισσότερο από ποτέ ζητάμε την ανθρώπινη επαφή. Και η Χαρούλα ήταν εκεί να την δώσει έστω και σαν πρωτοεμφανιζόμενη.
Αφού ούτε εκείνοι ούτε εμείς έχουμε λεφτά. Ας βρεθούμε κάπου μαζί να ακούσουμε μουσική.

Μια κυρία που κοιτούσε το βιβλίο, είδε δίπλα το cd και είπε, "α κοίτα έχει και την κασέτα".

Ναι, καλή μου κυρία, έχει και την κασέτα. Την παίρνεις, την βάζεις και πατάς το κουμπί να παίξει. Κι είναι ωραία. Είναι ωραία όλη η διαδικασία. Σκίζεις, ανοίγεις, βάζεις, πατάς του κουμπί και να το...

Μετά απ' αυτό έφυγα. Δεν χρειαζόμουν εκεί.

Μπήκα στο αυτοκίνητο και έβαλα το cd. Δεν υπάρχει τίποτα πιο μαγικό απ' το να οδηγείς με ένα καινούργιο cd. Αφέθηκα στη φωνή αυτή που ξέρω τόσο. Στην αισιόδοξη μοναξιά της Χαρούλας.

Η αγάπη θα σε βρει όπου και να 'σαι, Χαρούλα, και ειδικά αν κατέβηκες τελικά από 'κει πάνω, σίγουρα θα σε βρήκε.