Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

Evolve

2010 και φύγαν όλοι.
Επισκέψεις που κράτησαν δεκαετία και σπίτι τους δεν με έκαναν. Επισκέψεις που κράτησαν λίγους μήνες ή δυο χρόνια, ανάλογα την οπτική, και δεν κατάφεραν να δοθούν.
2010 και άδειασα.
Οι επισκέπτες έφυγαν και το σπίτι άδειασε οριστικά. Όλοι σ' ένα χρόνο, όλοι σ' ένα μήνα, όλοι σε μια βδομάδα μέσα.
2010 και φτου ξελευθερία.
Όλα είναι ακατάστατα ακόμη. Δεν έκατσα να συγυρίσω. Να ξεσκονίσω συναισθήματα. Να αδειάσω τα τασάκια των ειπωμένων και να μαζέψω τα ψίχουλα των ανείπωτων. Να μαζέψω τα ίχνη χειλιών που έμειναν στο λαιμό μου. Να τακτοποιήσω τις μουσικές που ακούστηκαν - πόσες μουσικές μέσα σ' μια δεκαετία, πόσα τραγούδια δεν θα ξανακουστούν ποτέ. Το φαγητό που περίσσεψε από ατέλειωτα φαγοπότια ενός του άλλου, δεν το έβαλα σε ταπεράκια μνήμης να το δώσω σε αδέσποτες καρδιές ακόμη.
2010 και ησυχία.
Σιωπή. Νομίζω δεν την έχω βιώσει ποτέ. Μοναξιά βίωνα πάντα, συνέχεια, μόνιμα. Ακόμα και με αυτές επιβλητικές, δυναμικές επισκέψεις, μοναξιά ένιωθα. Μα τώρα σιωπή, ησυχία.
2010 και φέτος δεν θα σου στείλω μήνυμα στην αλλαγή του χρόνου πως θα σ' αγαπώ κάθε χρόνο. Όχι πως δεν θα σ' αγαπώ. Θα σ' αγαπώ ίσως ισόβια πια. Μα δεν κατάφερα, δεν τα κατάφερα να περισσέψω και χτύπησες την πόρτα φεύγοντας.
2010 και θα σε κρατήσω.
Όλους θα τους κρατήσω. Αλίμονο τόσα βράδια κοιμήθηκαν εδώ. Τόσα πρωινά ξύπνησα και χτυπούσαν τα ντουλάπια για να βρουν φλιτζάνι κι εγώ έκλαιγα σιωπηλά, που τόσα πρωινά κι ακόμα δεν έμαθαν σε ποιο ντουλάπι είναι. Τόσα μεσημέρια περίμενα μ' ένα λουλούδι στο χέρι και μου χρεώθηκε ένας γλυκανάλατος ρομαντισμός. Τόσα απογεύματα και πιο ευτυχισμένη θα ένιωθα τελικά αν το λουλούδι το έτρωγε η γάτα.
2010 και μέσα σε μια δεκαετία μόνο ένα όνειρο πραγματοποιήθηκε. Και τόσο που παραπονέθηκα γι' αυτό το ένα, ενώ τόσα περίμεναν στη σειρά, με την πραγματοποίηση του στοίχειωσε και με κυνήγησε, φοβήθηκα, κρύφτηκα, με προσπέρασε κι έφυγε.
 2010 κι αλλάζω άλλη μια φορά.
Βγάζω τα καλά ρούχα που προσπαθούσα να φορώ τόσο καιρό και τώρα που άδειασαν όλοι χώροι θα κυκλοφορήσω με άνετα ρούχα. Ίσως και γυμνή. Ναι, ίσως και γυμνή. Αν δεν ντραπώ το βλέμμα μου όπως το βλέμμα τους, ίσως ομορφύνω. Ίσως, αν πάλι όχι, τουλάχιστον θα νιώθω πιο άνετα.
2010 και πώς έγιναν όλα τόσο καρμικά;
Στους δρόμους, στις ταμπέλες, στα τραγούδια, στους ανθρώπους ακόμα ακούω τ' όνομά σου. Ακόμα τ' όνομά σου με ακολουθεί. Κι έφυγες και δεν πρόλαβα να ρωτήσω το σύμπαν τι θέλει να μου πει. Δεν σου είπα ποτέ, τότε που κόντεψα να τρακάρω εσένα νόμιζα πως είδα στο δρόμο, αλλά σίγουρα θα το κατάλαβες. Κι όταν ξεκίνησα το αμάξι ξανά, το όνομά σου ακούστηκε σε τραγούδι - "...στην αγκαλιά μου έλα να κοιμηθείς..." - αλλά μάλλον κι αυτό θα το ξέρεις μια και δεν ήρθες. Κατάλαβα πολύ μετά τι σήμαιναν αυτοί οι 100 εαυτοί που έλεγες πως έχεις και τόσο μου είχε κάνει εντύπωση. Ένας εαυτός για τον καθένα. Για κάθε κατάκτηση. Αλήθεια ο πραγματικός σου εαυτός ποιος ήταν; Ποτέ δεν έμαθα.
2010 και λέω ν' αλλάξω και λίγο τη διακόσμηση.
Τώρα που είναι όλα μες τη μέση, ακατάστατα, βρώμικα, αταξινόμητα, με αποτυπώματα χειλιών και χεριών ξένων παντού. Τώρα λέω πως είναι ευκαιρία ν' αλλάξω λίγο τη θέση στα έπιπλα, τα σεντόνια, τα χρώματα, τις συνήθειες. Έτσι, σαν αλλαγή για αλλαγή.
2010 κι αν καταφέρω να φταίω για ό,τι μου αναλογεί μονάχα, ίσως πάψουν οι εφιάλτες.
2010 κι αν σηκώσω τον πόνο που προκάλεσα, όπως τον πόνο που μου προκλήθηκε, ίσως καταφέρω να ξανασηκωθώ απ' το κρεβάτι το πρωί.
2010 κι αν δεν με πειράζει που δεν θα συγχωρεθώ, ίσως ανοίξω ξανά τα παντζούρια να μπει φως.
Φύγαν όλοι πια κι ευτυχώς με πρόλαβα στην πόρτα. Με έβαλα σε μια καρέκλα και μου θύμισα πως εμείς εδώ μένουμε. Εδώ είναι το σπίτι μας. Ναι, αυτό είναι το σπίτι μας, αυτό εδώ όπως είναι, και κανένα απ' αυτά που έφυγαν.
Κι έφυγαν όλοι. Άλλοι πιο γεμάτοι κι άλλοι όχι. Άλλοι πέρασαν καλά κι άλλοι καλύτερα. Άλλοι κρατούν μόνο τις κακές αναμνήσεις κι άλλοι τίποτα. Άλλοι βάρεσαν την πόρτα φεύγοντας, άλλοι ούτε καν την έκλεισαν. Όλοι έφυγαν θυμωμένοι, γιατί νόμιζαν πως θα πιάσει κι αυτή την τελευταία στιγμή. Άλλοι έφυγαν παραπονεμένοι όπως ήρθαν κι άλλοι άγνωστοι όπως ήρθαν. Άλλοι "τα πήραν όλα κι έφυγαν" κι άλλοι "τίποτα δεν έδωσαν γιατί ποτέ δεν είχαν". Άλλοι θα ξεχάσουν κι όλα στο ίδιο καζάνι θα τα βράσουν κι άλλοι θα μετανιώσουν και στο σταυρό τους θα μείνουν καρφωμένοι να μοιράζουν συγχωροχάρτια. Άλλοι απογοητεύτηκαν κι άλλοι προδόθηκαν. Άλλοι χάρηκαν κι άλλοι άλλαξαν. Όλοι απείλησαν, γιατί νόμιζαν πως θα πιάσει κι αυτή την τελευταία στιγμή. Όλοι έγιναν αποδεκτοί γι' αυτό που είναι. Όλοι άφησαν μια έννοια πίσω τους. Όλοι τους ισχυρίστηκαν πως βίωσαν την μεγαλύτερη προδοσία και πόνο και πως έχασαν τον άπλετο χρόνο. Όλοι τους ξέχασαν πόσες φορές τα διπλανά σπίτια μας έκαναν παρατηρήσεις για ηχηρά γέλια χαράς. Κάποιοι άργησαν να φύγουν κι άλλοι καλύτερα να μην είχαν έρθει.
2010 κι ακόμα η φωτογραφία σου είναι στο πορτοφόλι μου.
2010 κι αν βρω τη δύναμη δεν θα σου το συγχωρήσω.
 2010 και το δώρο που μου έκανε μια ψυχή λίγο πριν φύγει αυτή η δεκαετία, αυτός ο χρόνος, ήταν αυτό:


2010 και κάπου μέσα σ' όλα αυτά έφυγα κι εγώ.  
"Έφυγα σα βοριάς."


"Γιορτάζω για ν’ αλλάξουμε οριστικά
Χρόνια πολλά
Χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια..."

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

"how can I think of tomorrow with my sorrow in hand"

Όταν εισήγαγε αυτό το τραγούδι σε ζωντανή εμφάνιση στις 11 Οκτωβρίου του 1988, είπε τα εξής:

"So this one… This one is a love song. This is a love song about when love gets all bad, gets all rotten, and love goes away. But you know what I mean. Some of us we get over real quick, you know, next day we are alright, next week we are alright, next year maybe we are ok. But some people, they turn that stuff, and the only thing that they know and the only thing they feel, it turns into a precious pain." 

Δεν θα ντραπώ να "κλέψω" τα λόγια της γι' άλλη μια φορά.

Δεν θα ντραπώ γενικά. 

 

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο τραγούδι που έχει γράψει. Αυτή είναι η πιο πρόσφατη εκτέλεσή του κι ίσως η πιο σημαντική. Αυτή είναι η πιο καθοριστική μέρα που έχω διανύσει ως τώρα. Αυτό είναι το τραγούδι της. Κι αυτό είναι το τραγούδι μου. Ήταν πάντα δηλαδή.

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟΥ

Ω βλέμμα


λάθος κόσμο μου γνώρισες.
Δεν ήταν αυτός.


Ω αντίληψη
εάν ο κόσμος που μου γνώρισες εσύ
είναι ο σωστός


δεν ήταν αυτός.


Το λάθος αίσθημά μου
κι ο κόσμος του όλος


είν' ο σωστός μου κόσμος.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
Τα Εύρετρα, 2010

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Το ένιωθες αλλά δεν το εννοούσες

Μπορεί να το ένιωθες αλλά να μην το εννοούσες.

Ομώς εγώ το ένιωθα και το εννοούσα... έπρεπε να το σεβαστείς.
Πρέπει να το σεβαστείς.
Ίσως να πρέπει και να με σεβαστείς... ίσως να πρέπει κι εσένα.

Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

I really don't want to know...

Το ζώδιό μου σήμερα λέει:

"Κάθε Υδροχόος θέλει να αισθάνεται σαν αεροπλάνο. Να έχει την ικανότητα να πετάει από τον ένα κοινωνικό κύκλο στον άλλο, ν' αλλάζει προορισμούς απροειδοποίητα, να αναμιγνύει ανθρώπους και γνώσεις, ν' ανακαλύπτει. Και όλο και συχνότερα τελευταία ένιωθες σαν ένα αεροπλάνο δεμένο μ' ατσάλινα σχοινιά στο έδαφος, κάνοντας κύκλους γύρω από τον εαυτό σου. Τι λες; Με τη νέα σελήνη να κόψουμε μερικά σχοινιά με το παρελθόν; Αγάπη σημαίνει ισότητα. Όποιος/α δεν σου συμπεριφέρεται σαν ίσο/η, δρόμο!"

Τυχαίο; Δε νομίζω.
Άσκοπο; Το νομίζω.



Δεν γνωρίζω τίποτα. Σταδιακά φτάνω στο επιθυμητό, ποθητό, διεγερτικό στάδιο της άγνοιας. Δεν υπάρχουν απαντήσεις μέσα μου, δεν χρειάζεται να έχω μου είπαν. Ανακουφίστηκα κι έπαψα να ψάχνω. Δεν έχω πια δύναμη λόγου να κερδίσω μάχες.
Δεν έχω επιθυμία δυνατή να γυρίσει ανθρώπους.
Δεν ξέρω πώς έφτασα εδώ.
Δεν ξέρω τι έχει μετά. Δεν ξέρω γιατί.
Αν με ρωτήσεις δεν ξέρω θα σου πω.

Το ξέρω που σε θέλω ακόμα και ξέρω που αυτό είναι λάθος.
Και ξέρω που εσύ μοιάζεις το μόνο φως.
Και ξέρω πως ίσως δεν αξίζει και ξέρω πώς αυτό είναι τρομακτικό.

Μα δεν ξέρω πότε θα σταματήσει αυτό.
Και δεν ξέρω γιατί το νιώθω. Και δεν ξέρω ποιο πράγματι είναι το λάθος μου.
Και δεν ξέρω τι λέει αυτό για μένα.
Δεν ξέρω τι μου προσφέρεις. Κι αυτό είναι ανακουφιστικό. Που δεν χρειάζεται να ξέρω τι μου προσφέρεις.
Και δεν ξέρω πόσο θα πάρει. Δεν ξέρω πώς θα με κάνει.
Δεν ξέρω γιατί εσύ κι όχι άλλος. Δεν ξέρω γιατί πάλι και πάλι.

Και δεν ξέρω μέχρι που φτάνω και δεν με νοιάζει.

Ξέρεις; Μερικές φορές δεν με νοιάζεις ούτε κι εσύ... κι αυτό είναι παρηγορητικό.

Και δεν ξέρω τι αξίζει τον κόπο κι ούτε θέλω να μάθω.

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Αφιερωμένο



Κι από όλους τους καταραμένους μόνο εσύ θα το καταλάβεις...

Κι από όλα τα τραγούδια μόνο αυτό να ταιριάζει...

"Me I've got my strangers..."

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Άμστερνταμ Melkweg 6-9-2010 - Ελευθερία Αρβανιτάκη

Ο δρόμος μου εκεί δεν με έβγαλε γιατί πήρα στο κατόπι την Ελευθερία. Αυτό το κάνω κι εδώ κι επίσης παράπονο δεν έχω απ' τις εμφανίσεις της τα τελευταία χρόνια.
Ο δρόμος μου εκεί με έβγαλε γιατί χρειαζόμουν μια πράξη επαναπροσδιορισμού κι εύρεσης του εαυτού μου. Κι αυτό πάντα μου το πρόσφερε η Ελευθερία. Επίσης χρειαζόμουν μια μεγάλη απομάκρυνση και μία μεγάλη προσέγγιση. Κι αυτό μπορούσε να μου το προσφέρει ένα ταξίδι στο Άμστερνταμ. Ο συνδυασμός τους με έστειλε εκεί.
Η παραμονή εκεί ήταν 4 μέρες. 4 μέρες γνωριμίας με τη ζωή στο Άμστερνταμ, με νέους ανθρώπους. Γνωριμίας απ' την αρχή ενός σημαντικού ανθρώπου στη ζωή μου. Κι όλα ήταν σημαντικά.

Η παρέα μου στην Ελευθερία ήταν ο φίλος μου που ζει εδώ κι ένα χρόνο στο Άμστερνταμ κι η φίλη του που ζει δύο χρόνια. Ένιωθα μια αγωνία πηγαίνοντας στο χώρο της συναυλίας. Μια αγωνία που δεν έχω εδώ. Παρατηρούσα το κοινό που έμπαινε. Ο ελληνικός ήχος έδινε κι έπαιρνε. Οι φίλοι μου βρήκαν πολλούς γνωστούς μέσα. Εγώ κοιτούσα γύρω και το κοινό ήταν ανάμικτο, Έλληνες κι Όλλανδοι.
Μέσα στο χώρο της συναυλίας υπήρχε μπαρ κι ο κόσμος έπαιρνε ποτό ή καφέ στη θέση του. Αυτό δεν μου έκανε εντύπωση. Είχα δει και σε άλλες συναυλίες στο εξωτερικό ότι το συνηθίζουν. Εδώ οι Άγγλοι πίνουν κατά τη διάρκεια θεατρικής παράστασης. Αυτό που σκέφτηκα ήταν "μα πώς θα πίνουν; Δεν θα κουνιούνται;". Γέλασα με την αφέλεια μου. Είτε τη γνωρίζουν, είτε τώρα θα τη μάθουν δεν θα κουνιούνται. Έχουν άλλα πράγματα στο νου τους. Οι Έλληνες να ρουφήξουν την ελληνικότητάς της, να θυμηθούν ή απλώς ν' ακούσουν τον ελληνικό λόγο και ήχο και οι ξένοι να καταλάβουν. Να καταλάβουν και να επικοινωνήσουν.

Κυρία λοιπόν εγώ, δεν είχα φέρει το φακό μου που συνήθως έχω μαζί μου σε συναυλίες της Ελευθερίας. Άφησα τον κυριούλη με τον καπουτσίνο να κάτσει δίπλα μου. Κι αγωνιούσα. Για μένα περισσότερο. Θα κρατηθώ; Θα είναι αλλιώς; Θα σεβαστώ τον κυριούλη με τον καπουτσίνο;
Μόλις εμφανίστηκε η Ελευθερία έτοιμη να πει το Μένω Εκτός, ξέχασα ότι είμαι στο Άμστερνταμ, ήθελα το φακό μου. Μια Ελληνοολλανδέζα που γνώρισα κουβαλούσε το φωτάκι που κρεμάνε στο λαιμό τους το βράδυ όταν οδηγούν το ποδήλατο. Μια χαρά με βόλεψε η ζωή στο Άμστερνταμ! Και τότε για μένα η συναυλία κύλησε μοναδικά.

Η Ελευθερία στο εξωτερικό έχει άλλες προτεραιότητες, έχει άλλες αναφορές κι άλλα όπλα. Και ξέρει. Ξέρει πώς να διαχειριστεί την απόσταση. Αλλιώς καλύπτει την απόσταση εδώ κι αλλιώς έξω. Για μας εδώ είναι αέρινη, νεράιδα. Εκεί είναι απόλυτα γήινη ειλικρινά. Αναλύει χρωματικά την κάθε λέξη κι εκφράζει όσο γίνεται την έννοια της λέξης με τον ήχο που παράγει. Τα τραγούδια έξω διαρκούν περισσότερο. Δεν βιάζεται, δίνει το χρόνο στο κοινό να νιώσει ό,τι δεν κατανοεί. Η μουσική έξω αναλύεται και η ορχήστρα έχει πιο δυναμικό ρόλο. Η Ελευθερία εδώ βγαίνει στη σκηνή κι ασχολείται μαζί μας. Η Ελευθερία έξω έχει μια μυστική συνωμοσία με τους μουσικούς της. Την κοιτούσα και χαμογελούσα. Τόσες φορές σε συναυλία, οι μουσικοί της αποκλείεται να έχουν δει το πρόσωπό της.

Τα τραγούδια που είπε διαπερνούσαν όλο το ρεπερτόριο της και ταυτόχρονα όλες τις διαφορετικές "Ελευθερίες" που γνωρίζουμε. Και τότε συνειδητοποίησα ότι ταυτόχρονα έφτιαχνε μια μινιατούρα όλου του φάσματος της ελληνικής μουσικής. Και ναι, όλα τα τελικά τα έχει τραγουδήσει. Εξαιρετικό playlist, απ' τα πολύ αγαπημένα μου. Ευχαριστήθηκα το αφιέρωμα στο "Και τα μάτια κι η καρδιά" που μου λείπει πολύ εδώ. Θα ήθελα να το ακούω περισσότερο. Έχει διαμάντια αυτός ο δίσκος.

Η συναυλία προχωρούσε και ανάμεσα στα τραγούδια ακουγόταν το ένθερμο χειροκρότημα. Το κοινό ήταν προσηλωμένο. Έβλεπα την Ελευθερία να διαχειρίζεται μία μοναξιά που δεν την έχουμε συνηθισμένη εμείς εδώ. Κλεινόταν μέσα στα τραγούδια της. Ήταν εσωτερικευμένη. Κι όλο αυτό βοηθούσε να φτάνουν κάτω πασίγνωστα τραγούδια σε μας με τόσο διαφορετικό ήχο και νόημα. Το Θέλω να σε δω, δεν θα το ακούσουμε ποτέ έτσι εδώ! Ασύλληπτη εμπειρία. Έπαιζε με τις ανάσες, μοίραζε τις βαρύτητες στις λέξεις, έκανε χώρο στη μουσική κι έπαιζε μαζί της πρωτόγνωρα. Οι ξένοι μαγεύονταν. Το έβλεπες σε κάθε χειροκρότημά τους.

Δεν άντεξα όμως αρκετά να την νιώθω τόσο μόνη στη σκηνή. Κι επίσης δεν άντεχα να έχουν μπροστά τους μία απ' τις πιο εξωστρεφείς κι επικοινωνιακές, με ένα τόσο ιδιαίτερο τρόπο, τραγουδίστριες και να μην το γνωρίζουν ή να μην το εκμεταλλεύονται οι ξένοι. Ξεκινήσαμε λοιπόν οι Έλληνες το δικό μας γαϊτανάκι. Από τις πάνω θέσεις τραγουδούσαμε δυνατά και ζεσταίναμε την ατμόσφαιρα. Η Ελευθερία ανταποκρινόταν, αφηνόταν, εμπιστευόταν και τότε οι ξένοι γνώρισαν την Ελευθερία πια σε όλο το μεγαλείο της, όλα τα διαφορετικά πρόσωπά της. Κι έγινε και νεράιδα πάλι που πετούσε ψηλά.

Το κοινό ζεσταινόταν συνέχεια κι ατμόσφαιρα ήταν ελληνική βαθιά και παγκόσμια στην ουσία της. Εισέπραξα και τα μπράβο μου από έναν Ολλανδό! Προς το τέλος οι ομογενείς πιάστηκαν κι άρχισαν να χορεύουν δημιουργώντας μια μεγάλη γέφυρα ανθρώπων σ' όλη την αίθουσα. Και τότε σκέφτηκα "για δες, η Ελευθερία ξεκίνησε την καριέρα της δημιουργώντας τέτοιες χορευτικές γέφυρες και τραγουδώντας πάνω απ' αυτές, γι' αυτές. Και τώρα στο ζενίθ της καριέρας της ο χαρακτήρας της είναι ο ίδιος. Ενωτική, επικοινωνιακή, συντροφική, βαθιά καλλιτεχνική". Ησύχασα. Την καμάρωσα.

Ήταν μια βραδιά απόκτημα. Το κοινό έξω είναι επίσης πολύ καλό. Δεν έχει το χαρακτήρα μας, αλλά έχει το χαρακτήρα του κι αυτό είναι σημαντικό.

Κορυφαία στιγμή: Ancore Πυρετός κρυφός με σιγοκαίει... κι ούτε βλέπω ούτε ακούω τίποτα. Δεν υπάρχουν δεύτερες τέτοιες στιγμές στα πράγματα.

Επίσης, Ελευθερία, ποτέ ξανά χωρίς το ντέφι σου!

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Άλλη μια φορά μόνο

Χτες πλησίασα τα χείλη σου ξανά,
την υγρή γεύση σου ένιωσα ξανά
στα ξερά μου απ' την επιθυμία χείλη.

Χτες δειλά ακούμπησα το στόμα μου
στο πιο κοντινό σου άγγιγμα.
Το μπουκάλι του νερού σου.

"Θέλεις νερό;"
"Καλά θα ήταν".

Καλά θα ήταν να είχα το νερό σου.
Θα ήταν υπέροχα να το είχα
να σε είχα
να σε νιώθω.

Χτες έβαλα τα χείλη μου στο στόμιο του μπουκαλιού σου.
Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά,
όπως όταν ακούμπησα πρώτη φορά
τα χείλη μου στα δικά σου.

Όπως τότε έτσι και τώρα
έκλεισα τα μάτια
κι άφησα την αίσθησή σου να με κατακλύσει.
Ακίνητη αρχικά, για να βρω την πραγματικότητα,
τρυφερή μετά
δική σου έπειτα.

Έτσι ακούμπησα το μπουκάλι σου
σα να 'τανε τα χείλη σου,
απαλά τ' ακούμπησα
μη μου φύγουν
ξανά.

Ένιωσα το υγρό σου ίχνος και ρίγησα.
Ήπια αργά για να μην τελειώσει η επαφή σου
Σ' ακούμπησα δυο φορές
μη νομίζεις πως θέλω να σε τελειώσω.

Ήθελα όμως να σε τελειώσω
να σε πιω ολόκληρη
να σε πάρω μέσα μου
να σε χωρέσω βαθιά μου.

Κι έπειτα τέλος.
Σ' άφησα να νομίζεις πως ξεδίψασα
πως καλύφθηκε κάθε ανάγκη μου
πως δε θα θελήσω ξανά δροσιά.

Έπειτα ερημιά ξανά,
έπειτα απόσταση ξανά
απέραντη ανάμεσα μας

Θα 'θελα τα χείλη σου άλλη μια φορά μόνο.
Μόνο αυτά άλλη μια φορά μόνο.
Θα 'θελα την ψευδή σημαντικότητα
που μου έδινες
άλλη μια φορά μόνο.


Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Παθητικότητα... officially

Τραγούδι ημέρας. Ένα απ' τα τραγούδια αυτής της μέρας.



Έτσι θα υποφέρω κάθε 28 του μήνα από δω κι εμπρός;

Να μου αρκούσε η αξιοπρέπεια μου...

Να ήξερα ν' αδιαφορώ κι εγώ...

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Ίσως είναι καλύτερα να κρυφτώ

Ίσως θα πρέπει να σταματήσω να γράφω σ' αυτό το ιστολόγιο για ένα διάστημα. Ίσως κι εντελώς. Ίσως έπρεπε να το έχω κάνει καιρό πριν.

Το ιστολόγιο αυτό το ξεκίνησα γιατί δεν άντεχα να ακούω τον αντίλαλο της μοναξιάς μου. Ήθελα να χτυπάει κάπου η φωνή μου. Κάπου να απορροφάται. Σ' αυτό εξέφραζα όποια πραγματικότητα με στοίχειωνε την κάθε φορά. Όποια πραγματικότητα μπορούσα να εκφράσω. Και ίσως ακούγεται περίεργο, αλλά έπιανε. Μόλις έγραφα ό,τι με βάραινε, ξορκιζόταν κι ένιωθα για λίγο ήρεμη.

Όμως ό,τι έγραφα αφορούσε μιαν αλήθεια, μια πραγματικότητα. Και θα επαναλάβω πολύ αυτές τις δύο λέξεις άθελα μου, αλλά είναι που μου απαγορεύτηκε η πρόσβαση σε αυτές το τελευταίο διάστημα.
Ό,τι έγραφα αφορούσε εμένα και ένιωθα ατρόμητη μιλώντας στο άγνωστο που δεν με ξέρει, γιατί το γνωστό το είχα μάθει ως τότε να μαθαίνει για εμένα μόνο ό,τι του αρέσει. Κι επειδή τόσο κουράστηκα, θέλησα να μη φοβηθώ καμία αλήθεια μου.

Το τελευταίο διάστημα είναι ξεκάθαρο φυσικά πώς θρηνώ μίαν απώλεια, μίαν αγάπη. Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι αυτή η απώλεια εκφράστηκε εδώ με κάθε τρόπο, με θυμό, με άρνηση, με θλίψη, με μετάνοια, με αγάπη. Κι η αλήθεια, είναι απ' τις απώλειες που αφήνουν μόνιμα, τεράστια κενά και μ' αυτό είμαι συμφιλιωμένη. Συμφιλιωμένη, όχι αποδεσμευμένη. Γι' αυτό και η θεματολογία δεν έχει αλλάξει. Η αγάπη αυτή εκφράστηκε εδώ μέσα από τη γέννηση της, εδώ έφτασε στο ζενίθ της, κι εδώ παρατηρείται και το τέλος της. Και με όλα αυτά είμαι εντάξει, γιατί είναι δικά μου, προίκα μου και θησαυρός μου όλα. Κι άρα έχουν θέση εδώ.

Όμως νιώθω ότι δεν έχω θέση εγώ πια. Όχι μόνο εδώ. Γενικά. Τον τελευταίο καιρό και ειδικά τις τελευταίες μέρες, είδα να μου περιγράφεται ο εαυτός μου, είδα να ερμηνεύεται από λατρεμένα μάτια, με έννοιες κι επιδιώξεις που δεν πίστευα ποτέ ότι μπορεί να κρύβω μέσα μου. Όχι πως αρνιέμαι μιαν αλλαγή του εαυτού μου. Κάθε άλλο. Κι όταν τον βλέπω να αλλάζει το βροντοφωνάζω και το καμαρώνω. Το θεωρώ κατόρθωμα. Όχι δεν πρόκειται για αλλαγή. Πρόκειται για χαρακτηριστικά τα οποία δεν πίστευα πώς έχω ποτέ και δεν θα επέτρεπα να έχω ποτέ. Γιατί η ρίζα τους φτάνει βαθιά, πολύ βαθιά, στην επιθυμία κάποιου να βλάψει κάποιον άλλο. Κι εμένα αυτή είναι η μόνη βάση στην οποία έχω στηρίξει τον εαυτό μου. Η μόνη αξία που διατηρώ αναλλοίωτη: να μη βλάψω ποτέ κανένα. Να μην κοροϊδέψω ποτέ κανένα. Δόλος μέσα μου να μην υπάρχει ποτέ.

Ξαφνικά αυτές τις μέρες μαθαίνω, ακούω για τον εαυτό μου πράγματα που ο νους μου δεν χωράει. Δεν μπορώ να βρω την αντιστοιχία πουθενά. Μπορώ εύκολα να μου προσάψω χιλιάδες. Και το κάνω άμα θέλω να κάνω χατίρια. Μα πώς να ταιριάξω αυτή την εικόνα με εμένα, πώς να δεχτώ να φορέσω τέτοιο ρούχο που ποτέ δεν μου ανήκε, δεν ξέρω.

Ίσως πρέπει να πάψω να γράφω εδώ για λίγο καιρό, γιατί η ουσία μου έχει πια κλονιστεί στη βάση της και για πρώτη φορά ομολογώ πως δεν ξέρω ποια είμαι. Γιατί αν το πρόσωπο, που πιο λατρεμένο δεν έχω αυτή τη στιγμή, με βλέπει έτσι, κι αν έτσι με έβλεπε πάντα, τότε εγώ τι του έδειξα; Τότε εγώ ποια είμαι;
Ίσως πρέπει να σταματήσω να γράφω εδώ γιατί κι εδώ αν μία αλήθεια έχω, μένει απροστάτευτη πια. Και πρέπει κάτι να μου μείνει, κάτι που να ξέρω.

Δεν έχω κλονιστεί περισσότερο στη ζωή μου και δεν έχω επιθυμήσει περισσότερο το χαμό.
Μην παρεξηγηθεί η λέξη χαμός, δεν θέλω να πεθάνω. Δεν θέλω γιατί φοβάμαι ότι υπάρχει κι άλλη ζωή και δεν το αντέχω ξανά το εργάκι.

Ίσως είναι καλύτερα να κρυφτώ... αυτό. Θα δούμε.

Υ.Γ. Αυτό μου το αφιέρωσε μια φίλη προχτές για να γελάσουμε ή να κλάψουμε δεν ξέρω. Ο καθένας ας το δεχθεί όπως του ταιριάζει. Εμένα μου ταιριάζει παραδόξως εδώ.

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Σε καμία περίπτωση

Μπορεί κανείς να με κατηγορήσει για χίλια δυο πράγματα, για χίλια δυο ελαττώματα. Είτε τα έχει παρατηρήσει είτε έχει υποστεί τις συνέπειες απ' αυτά, μπορεί να με κατηγορήσει και ειλικρινά θα πω κι ευχαριστώ.

Μπορεί κάποιος να μου προσάψει ότι είμαι δειλή, πιεστική και καταπιεστική κατά συνέπεια, υπερβολικά συναισθηματική, ενοχλητική, γκρινιάρα, μοιραλάτρη, εγωκεντρική ίσως, απόλυτη, needy - ποια είναι άραγε η ακριβής μετάφραση αυτής της λέξης, ετερόφωτη - ναι, μπορεί κάποιος να μου το προσάψει κι αυτό ως βαριά κατηγορία γιατί στερήθηκε το φως του.
Μπορεί κάποιος να  με κατηγορήσει ως διεκδικητική, ημιμαθή, χαζή, κτητική, υποχωρητική - σε περίπτωση που κάποιος θέλει να πάρει το μέρος μου, λέμε τώρα.... Κι ο κατάλογος συνεχίζεται.

Για όλον τον κόσμο. Όλοι μας μπορούμε κι έχουμε μια τέτοια λίστα κι αν έχουμε τη δύναμη την ανατρέχουμε κάθε τόσο. Κι αν έχουμε τη δύναμη την παραδεχόμαστε κι αυτό ονομάζεται με τον τρόπο του ελευθερία.

Χίλια δυο πράγματα μπορεί να μου προσάψει κάποιος, αλλά ότι κάνω αρπαχτές κανείς. Και μην θεωρηθεί αυτό ως κρυφή συμμαχία με τον εαυτό μου και ταραχτούν όσοι μας θέλουν χώρια. Δεν είναι συμμαχία, είναι μονάχα η πραγματικότητα.
Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Για αρπαχτή δεν μπορεί να με κατηγορήσει κανείς...

Αυτό ναι, είναι κι εμένα ελάττωμα μου...

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

The same mistake again...

Μετά από 6 μήνες ανοίγω ξανά την πόρτα και μπαίνω στη μοναξιά μου, τη γνώριμη και δικιά μου. Εκείνη τη μοναξιά όπου εγώ είμαι μέσα της κι έξω ακούω τη ζωή να περνά. Εγώ σ' αυτή να σκέφτομαι τι έχασα κι όλα έξω να συνεχίζουν. I lose the track that loses me...
Ήξερα ότι δεν έπρεπε να πετάξω αυτό το κλειδί πριν 6 μήνες. Το ήξερα κι ας ήθελα πολύ.

Επέστρεψα πάλι όπως όλες της άλλες φορές. Μα αυτή τη φορά υποφέρω περισσότερο από ποτέ.
 Γιατί αυτή τη φορά πραγματικά είδα πώς ήταν έξω. Πώς είναι να ζεις όπως εσύ επιθυμείς, πώς είναι να αγαπιέσαι και να είσαι σεβαστός. Τίποτα δεν κράτησε κι εγώ γύρισα στη μοναξιά μου μ' αυτό το δείγμα ζωής για φυλαχτό...; Παράσημο; Στολίδι; Μπρελόκ; Ούτε κι εγώ ξέρω. Μες τη μέση κάθεται και δεν έχει θέση πουθενά. Δεν πρόλαβα να του βρω αντιστοιχία μέσα μου. Ενθουσιασμός και άπλετη χαρά παρέμεινε και τώρα βαραίνει τα πάντα.
Γιατί το πρόστιμο έχει φτάσει στα ύψη πια κι εγώ δεν έχω να πληρώσω για να πάρω το αυτοκινητάκι μου πίσω... Χαλάλι κι από μένα.

Μετά από 6 μήνες γυρνάω ξανά στην ίδια θέση.
Δεν υπόσχομαι πως δεν θα ξαναβγώ, όμως θα κάνω τα πάντα για να μην υπάρξει πια αυτή η αβάσταχτη επανάληψη.
 Κι αν ανακαλύψω τελικά πως εγώ προκαλώ αυτή τη διαρκή επανάληψη, αν ανακαλύψω ότι εγώ τους παραμορφώνω όλους όσους έρχονται κοντά μου, αν εγώ τους κάνω να με ξερνούν έτσι... τότε αυτή η μοναξιά θα γίνει η λύτρωση μου κι έτσι θα συνεχίσω. Μόνη.
Αν εγώ τους παραμορφώνω όπως παραμόρφωσα τον τελευταίο, που ήρθε με τις καλύτερες προοπτικές και με έλιωσε για να γλιτώσει στο τέλος... αν εγώ φταίω... give me a reason but don't give me choice cause I'll just make the same mistake again...

Κλείνω τώρα την πόρτα πίσω μου. Σχέσεις 10 χρόνων τελείωσαν πια. Και σχέσεις 3 μηνών τελείωσαν κι αυτές.
Αν εγώ φταίω που παραμορφώνονται όλοι γύρω μου θα πάρω ευθύνη μόνο για τη σχέση που χάθηκε... όχι για την ηθική τους που δεν διέσωσαν. Πάντα υπάρχουν επιλογές. Και η ηθική δεν μοιράζεται ποτέ για να φέρουν άλλοι την ευθύνη της.

And so I sent some men to fight
And one came back at dead of night
Said he'd seen my enemy
Said he looked just like me
So I set out to cut myself







Μετά από 6 μήνες once again I cannot sleep, walk out the door and up the street, look at the stars falling down and I wonder where did I go wrong?

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Εκεί θα μείνω

Εγώ θα μείνω στο χτύπο της καρδιάς σου μια Κυριακή μεσημέρι. Στο μόνο αληθινό που κράτησα από σένα, εκεί θα μείνω.

Τώρα που διαψεύτηκαν όλα τα λόγια, εκεί θα μείνω... ας μείνω...



"Στην πρώτη τη ματιά που πήγε αμέσως στη καρδιά και όλα πήρανε φωτιά
Εκεί θα μείνω..."

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Go ahead, take it all

Τράκαρα σήμερα το αγαπημένο μου αυτοκινητάκι...

Έφταιγα φυσικά... φυσικά, αλίμονο δηλαδή...

Τους πληρώνω, με πληρώνω, το πληρώνω ακόμη...



"in the end there will be nothing left of me"

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Έχει πανσέληνο κι απόψε

Όταν όλα έχουν πια πάρει το δρόμο τους, που πέρασες και δεν ακούμπησες είναι η πιο ανοιχτή πληγή.
...Που δεν έμεινες πουθενά είναι η μεγαλύτερη ήττα.
Εκεί έχασες, όχι που τέλειωσε.
 Δεν εξηγείται αλλιώς, είναι που πάντα μου άρεσε το θέατρο. 
 

 "Δε νιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει το λάγνο ψέμα σου που τα έκανε όλα ωραία..."

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

"...παρά που λες πως μ' αγαπάς να' χα πιστέψει..."

Ένας μήνας. Ένας ακόμη μήνας. Κι άλλος μήνας. Μήνες πια...
Μήνες μετρούσαμε πάντα. Με συνέπεια συνεχίζω να μετράω.

Πού είναι το νόημα πια; Τι υπάρχει απ' ό,τι υπήρξε;
Τίποτα. Τίποτα και μέσα μου.



"... τώρα είναι σπάνιο να ξοφλήσω το δάνειο 
που 'χα πάρει απ' το χτες για να ελπίζω..."

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

In a very unusual way...

Θα βρω τον τρόπο που η μνήμη δεν θα γράφει πια και θα ησυχάσω. Θα βρω και τον τρόπο που σβήνει και θα απελευθερωθώ.
Γιατί ελευθερία είναι να μην έχεις τίποτα άλλο να χάσεις μα δεν ξέρω να την εκτιμώ ακόμα.
Πώς το λέει το τραγουδάκι; "Freedom is just another word for nothing left to lose".  




"In a very unusual way you've made me whole..."

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

«Έχεις δύο επιλογές όταν παγιδεύεσαι σε σχέσεις εξάρτησης: ή ρίχνεις τις ευθύνες στους άλλους και εξακολουθείς να είσαι το θύμα ή αναλαμβάνεις το μερίδιο της ευθύνης σου και συνεχίζεις ελεύθερος».


Αμάντα Μιχαλοπούλου

 

"Πώς να πω στο σώμα δεν θυμάμαι πια το άρωμα σου τώρα..." 

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

"Εννοώ σε θέλω τώρα..."

Τον τελευταίο μήνα, που είναι ο πιο σκοτεινός που θυμάμαι, επέστρεψε μια παλιά παρουσία, πονετική. Με βρήκε σ' αυτή την κατάσταση και λυπήθηκε.
Θέλησε να προσφέρει λέγοντάς μου, "άκου το Ανάσα η Τέχνη της Καρδιάς. Γιατί δεν τον εκτίμησες ποτέ αυτό το δίσκο; Σου μοιάζει, γι' αυτό τον αποφεύγεις." Δεν τον άκουγα εγώ. Είχα την προσωπική μου αναζήτηση τραγουδιών. Μια χαρά εκφράζομαι.
Σήμερα είπα ν' ασχοληθώ σοβαρά με το δίσκο που μου πρότεινε. Εξάλλου δεν υπάρχει τίποτα άλλο πια απλά απέραντος χρόνος γεμάτος μια απουσία και μια αντιαισθητική απόρριψη.

Δεν έχω ακόμα καταφέρει να συνέλθω από το άκουσμα. Τα δάκρυα ήρθαν ξανά ακαριαία κι απελπιστικά. Δεν ήξερα από πού να ξεφύγω. Την πήρα τηλέφωνο και τη μάλωσα, "είσαι ανεύθυνη; Τι με έβαλες ν' ακούσω;"

Η ανευθυνότητα με έφτασε εδώ.

Ευθύνη έχεις πρώτα για ό,τι δίνεις. Πρώτα και ουσιαστικά έχεις ευθύνη για ό,τι δίνεις. Κι έπειτα για ό,τι παίρνεις.


Τι νόημα έχει να ψάχνω τώρα γράφοντας εδώ να βρω έστω και λίγη αξιοπρέπεια. Πού να τη βρω; Μόνη μου παραγγέλνω ακόμα τις χυλόπιτες. Μόνη μου ζητάω να δω την απόρριψη.


Τι νόημα έχει να φλυαρώ αφού ό,τι κι αν λέω... "εννοώ σε θέλω τώρα..."

Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

So be it...

Τραγούδι της μέρας αυτό και τα λέει όλα χωρίς να αφήνει απορίες.



Απ' τις χειρότερες μέρες αυτή που διανύω. "Άδικα σκορπάω" κι εδώ είναι το θέμα.
So be it σε όλα.
"Ψέμα κι εσύ"; So be it.

Μα να είναι μέρες σαν κι αυτή που πονάει το σώμα από μία άκρατη επιθυμία, η ψυχή από ένα βασανιστικό συναίσθημα, το μυαλό από μία αδίστακτη εικόνα.

Εύχομαι να γευτώ κι εγώ κάποτε την προστασία του εγωισμού.

"Μια καρδιά μισή 
που ακόμα τριγυρνά
σ' αδειανό νησί
κι αλίμονο δεν ξέρει
στην καρδιά σου
αν ζει το ίδιο πουθενά..."                                            So be it.

Μήνυμα το Ίωνα Δραγούμη στη Μαρίκα Κοτοπούλη.

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

"Κάνει πάρτυ το χτες και με πονά"

Πότε ο πόνος μας γίνεται απόλυτα κι ολοκληρωτικά δικός μας; Υπόκειται στη δική μας κυριαρχία, τον ελέγχουμε απόλυτα και αφορά εμάς; Δεν είναι επιρρεπής στον άλλο, δεν φοράει φανταχτερά ρούχα για να τραβήξει την προσοχή, δεν έχει αντικείμενο και δεν αναφέρεται, δεν περιμένει; Πότε πονάμε για εμάς κι όχι για την απουσία του άλλου;

Πότε ο άλλος χάνει κι αυτή την τελευταία δύναμη; Να πονάς γι' αυτόν. Αυτή η τελευταία δύναμη που του δίνει και τη μεγαλύτερη αξία. Μεγαλύτερη αξία κι απ' αυτή την που του έδωσε η αγάπη που του αφιερώθηκε.
Κατά ένα σκωπτικό τρόπο, το δεν σε ξεπέρασα έχει μεγαλύτερη δύναμη απ' το σ' αγαπώ. Κολακευτικό ανεπανόρθωτα.

Πότε παύεις να πονάς για όλα αυτά; Πότε πονάς για τη δική σου, την απόλυτα δική σου πληγή, όχι που αιμορραγεί, αλλά που σου λερώνει οποιαδήποτε μελλοντική σκέψη. Που σου αποκλείει κάθε μελλοντική ανάταση. Πότε πονάς που απογοητεύτηκες από σένα τον ίδιο; Πότε παραδέχεσαι ότι έκανες λάθος; Πότε πονάς γι' αυτό που έγινες;

Θα 'θελα να 'μαι σ' αυτό το σημείο.

Πότε το παίρνεις απόφαση και μαθαίνεις να ζεις με το κενό σου;

Θα 'θελα να μην ήταν αυτό το τραγούδι της ημέρας κι ούτε αυτή η φράση της:

"Νύχτα ζήτα με μπροστά της για χορό
γι' αγάπη κλαίω μα δεν τη συγκινώ..."

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

Όλα μαζί

Μόνο ένα μέρος για μένα είναι το ιδανικό γι' αυτή την πανσέληνο (που να είσαι...) και δεν είναι αρχαιολογικό μνημείο, παραλία, βουνό, τοπίο ειδυλλιακό, νησί εξωτικό. Δεν είναι τίποτα απ' αυτά.
Ένα μπαλκόνι είναι μόνο. Στέκεσαι σ' αυτό και νομίζεις φτιάχτηκε για να φλερτάρει έτσι τη φύση, τον άνθρωπο, τη στιγμή (ποια χέρια...) ή ό,τι βάλει ο νους.
Ποτέ δεν ασχολήθηκα μ' αυτή τη διάσημη πανσέληνο του Αυγούστου. Ποτέ με καμία πανσέληνο. Όμως στις αρχές αυτού του καλοκαιριού την σκέφτηκα. Σκέφτηκα αυτή τη μέρα. Προσπάθησα να τη φανταστώ, αφελέστατα να τη σχεδιάσω. Ποιος ξέρει γιατί. (σε κοιμίζουνε...) Είχα ξεμυαλιστεί ίσως κι είπα να αφεθώ και σ' αυτό. Σε φαντασιώσεις που σνόμπαρα από αδυναμία να κατέχω.
Λογάριασα χωρίς τον ξενοδόχο ή μάλλον δεν λογάριασα, φαντασιώθηκα, ονειρεύτηκα. Πιο άκακα ακούγονται αυτά. Και η αλήθεια άκακο όνειρο ήταν.

Τα πράγματα φεύγουν όλα μαζί, όπως όλα μαζί έρχονται. (Ποια τραγούδια...) Κι όλα μαζί όπως σου δόθηκαν, δίνονται αλλού. Κι εσύ τα κοιτάς πια από μακριά... όλα μαζί μακριά σου.
Μόνο απ' αυτό το μπαλκόνι θα ατένιζα (σε νανουρίζουνε) αυτή την πανσέληνο.

Το όμορφο το παίρνεις δίχως εκπτώσεις. Το όμορφο, (σου φωνάζω...) μόνο ολόκληρο πάντα.

Καλή θέαση πανσελήνου σε όλους.
Το μέτρημα των ωρών μέσα σ' αυτούς τους τοίχους (μα να μ' ακούσεις δεν μπορείς) το έχω πάψει καιρό πριν.



"Αλλιώς το είχα φανταστεί
κι αλλιώς το πράγμα μου προκύπτει"

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

"Να μη θυμάμαι πια"

"Αυτό θα πει στέρηση: να θέλεις τόσο πολύ κάτι - έναν άνθρωπο, μια εικόνα - ώστε να νομίζεις ότι η ένταση της απαίτησης εξασφαλίζει την ικανοποίησή της. Σκληρή δουλειά η επιθυμία. Κάποια στιγμή αρχίζεις να πιστεύεις σοβαρά πως κάποιος, κάτι, θα σε ανταμείψει για την υπομονή σου."


Αμάντα Μιχαλοπούλου
 
Κάθε ανακάλυψη αυτό τον καιρό, αυτή την καταραμένη από κάθε μοίρα περίοδο, κάθε σκέψη, κάθε αναθεώρηση, κάθε κατάρριψη, συνοδεύεται από ένα σαρωτικό κύμα δακρύων. Καυτό και επιθετικό. Εγώ αφήνομαι.
Εγώ; Ποιος εγώ; Δεν υπάρχει εγώ νομίζω πια. Δεν το βρίσκω το εγώ μου, τον εαυτό μου, όσο απεγνωσμένα και να ψάχνω. Το έδωσα όλο μέχρι τελευταία σπιθαμή. Το έδωσα πιο πολύ από ποτέ.
Και τι έμεινε;
 Ένα Σαββατόβραδο βαρύ σαν πέτρα. Μια καινούργια ursus που θα τελειώσει κι αυτή, το βλέπω, στο τέλος του βραδιού, σα να μην της κάνω κι αυτηνής. Τραγούδια αδίστακτα - το soundtrack της περιόδου το λέω. Σιωπή κι αλύπητες σκέψεις. Αλύπητες επιβεβαιώσεις κι ανακαλύψεις.
Μόλις χτες ετοίμασα βαλίτσα. Πραγματική, όχι συμβολική. Έβαλα μέσα χάρτη, το mp3, δυο ρούχα, χιλιάδες σκέψεις και ετοιμάστηκα να φύγω. Roadtrip επαναπροσδιορισμού. Και για λίγο ένιωθα μια ελπίδα. Το mp3 θα έπαιζε δυνατά, ο χάρτης θα μου χάραζε απομακρυσμένες διαδρομές και τις σκέψεις θα τις άφηνα απ' το παράθυρο να τις παίρνει ο αέρας. Μόνη. Εγώ και το αυτοκίνητό μου. Κι όπου μας έβγαζε.
Ο πόνος μας παίρνει το χαρακτήρα αυτού για τον οποίο πονάμε κάθε φορά.
Το roadtrip δεν έγινε. Ούτε ο επαναπροσδιορισμός φυσικά. Έμεινα με τα κλειδιά και τη λαχτάρα μιας, κατά τ' άλλα αμφίβολης, επιστροφής σε ένα παλιό, γνώριμο εγώ, στα χέρια. Κλειστό, λειψό και στερημένο εγώ, αλλά τουλάχιστον ένα εγώ που είχε πάψει από καιρό να ζητά.
Να φύγω μια φορά δεν είμαι ικανή τελικά.

"Πάντα πέθαινα για ένα σ' αγαπώ, πάντα έφτανα μέχρι το γκρεμό. Με σένα έκανα ένα βήμα πιο μπροστά όταν σε είδα με τα χέρια σου ανοιχτά".

Αντί να φύγω έκατσα κι ανακάλυψα ότι το τραγούδι "Πώς έφυγες" δεν σημαίνει πώς με άφησες αλλά πώς μου τελείωσες. Κι έκλαψα πάλι πολύ.

Αντί να φεύγω γενικά μένω στάσιμη σ' αυτή την καρέκλα με αυτή τη μόνιμη θέα απέναντί μου. Εδώ θα τη βγάλω κι απόψε ξανά. Όπως κάθε βράδυ. Έχει έναν ελαφρύ άνεμο που με ταράζει. Δεν πειράζει. Έχει ένα βαρύ ουρανό. Το φεγγάρι θα εμφανιστεί στο παράθυρό μου κατά τις 12 τη νύχτα. Θα κάτσω να το περιμένω.
Δεν προσποιούμαι πια ότι ξέρω να κάνω κάτι άλλο.

Σήμερα το σώμα μου ξύπνησε ξαφνικά και ζήτησε. Έκλαψα ακαριαία και αποφασιστικά.

Κλαίω γιατί είναι η μόνη επαφή που έχω με τον εαυτό μου. Εκείνος κλαίει κι εγώ νιώθω τα δάκρυά του κι έτσι με εντοπίζω. Παρήγορο.



"Μες του κορμιού μου την τρελή την εγκατάλειψη
είδα το έργο της ζωής μου σ' επανάληψη 
κι είπα να τρέξω να κρυφτώ"

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΓΥΑΚΙΝΘΩΝ

XVII

Τίποτε δεν έμαθες απ' αυτά που γεννήθηκαν κι απ' αυτά που πεθάνανε κάτω απ' τους πόθους. Κέρδισες την εμπιστοσύνη της ζωής που δε σ' εδάμασε και συνεχίζεις τ' όνειρο. Τι να πουν τα πράγματα και ποια να σε περιφρονήσουν!
Όταν αστράφτεις στον ήλιο που γλιστράει επάνω σου σταγόνες κι αθάνατους γυακίνθους και σιωπές, εγώ σ' ονομάζω μόνη πραγματικότητα. Όταν γλιτώνεις το σκοτάδι και ξανάρχεσαι με την ανατολή, πηγή, μπουμπούκι, αχτίδα, εγώ σ' ονομάζω μόνη πραγματικότητα. όταν αφήνεις αυτούς που αφομιώνουνται μεσ' την ανυπαρξία και ξαναπροσφέρεσαι ανθρώπινη, εγώ απ' την αρχή ξυπνώ μέσα στην αλλαγή σου...

Μην παίζεις πια. Ρίξε τον άσσο της φωτιάς. Άνοιξε την ανθρώπινη γεωγραφία. 


Οδυσσέας Ελύτης
ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ





 Το τραγούδι της λίμνης

Μεσ' στο νερό ψάρι χρυσό γλιστράς
κι εγώ ψαράς με δίχτυ αδειανό
Θάλασσα εσύ κι εγώ ο ναυαγός σου
Στην αγκαλιά σου πεθαίνω και ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ' ένα φιλί ψηλά με πας

Κρατάς εσύ τιμόνι και πανιά
Κι εγώ παιδί χαμένο μοναχό
Μάγισσα εσύ κι εγώ ακόλουθός σου
Χωρίς εσένα δεν ξέρω να ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ' ένα φιλί ψηλά με πας



(Στίχοι: Αρλέτα / Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου)

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

"Όσες φορές αντέξεις"

"Τα ζητήματα της καρδιάς υπόκεινται σε μια διπλή πραγματικότητα. Στη γνωστή, ψευδαισθησιακή ούτως ή άλλως, αντίληψη για το χρόνο προστίθεται η άποψη ότι κάθε λεπτό που περνά έχει τη δική του δραματική αξία. Έτσι, όποιος περιμένει κάτι δεν αθροίζει το χρόνο της αναμονής, αλλά μάλλον διαιρεί το αίσθημα σε ίσες στιγμές. Πώς γίνεται αυτό; Δεν γίνεται. Εδώ η διαίρεση αποτυγχάνει, συντελείται δια του πολλαπλασιασμού. Όποιος περιμένει, περιμένει."

Αμάντα Μιχαλοπούλου 
-------------------------------------------------------------------------------- 

Υπάρχει μια πόρτα. Ανοιχτή. Όμως πόρτα, απ' αυτές που τετραγωνίζουν τα όρια, απ' αυτές που αν θες να περάσεις χωράς μια χαρά ολόκληρος, που όμως ξέρεις πως αν τις περάσεις κάτι μένει πίσω. Μένει; Το αφήνεις; Όπως και να έχει εσύ δεν θα είσαι εκεί. 
Υπάρχει μια πόρτα. Μετά απ' αυτή, το τίποτα, ένα κενό. Μέσα σ' αυτή κι εδώ το τίποτα και το κενό.

Μετά απ' αυτή η παραδοχή μιας πληγής, η παραδοχή μιας αποτυχίας, η παραδοχή μιας επανάληψης.
Μέσα σ' αυτή η ψευδαίσθηση μιας παρουσίας, μιας ευτυχίας, μιας σωτηρίας, μιας ευκαιρίας, μιας ελπίδας.

Μετά απ' αυτή το κυνήγι της λήθης.
Μέσα σ' αυτή το κυνήγι της αξίας, της υπόστασης.

Μέσα σ' αυτή γνώριμη μυρωδιά, που φυλακίζει τις αχαλίνωτες σκέψεις.
Μετά απ' αυτή τίποτα γνώριμο, τίποτα μυρωδικό, τίποτα αχαλίνωτο, καμία σκέψη.

Μετά απ' αυτή κανείς να νοιαστεί και κανείς να με νοιάξει.
Μέσα σ' αυτή κανείς δεν νοιάζεται κι εμένα τι με νοιάζει; 

Να την περάσω; 
--------------------------------------------------------------------------------

"Έτσι συμβαίνει πάντα, οι άνθρωποι θέλουν να τους αγαπάς, αλλά όχι υπερβολικά, είναι μεγάλη ευθύνη το πάθος, μοιάζει με τις συνήθειες των τρελών που ξεσκίζουν με φωνές αυτό το βαθύ σκοτεινό πράγμα που έχουμε αποφασίσει ν' αποκαλούμε νύχτα."

 Αμάντα Μιχαλοπούλου 
------------------------------------------------------------------------------

Ξέρω να περιφέρω το κενό μου και να γίνομαι αποκρουστική. Ξέρω να προκαλώ την αποστροφή, την μιζέρια, την κούραση. Ξέρω να μου στερώ και ξέρω να κάνω και τους άλλους να μου στερούν. Ξέρω να υποτάσσω τους άλλους στο λόγο μου και να με μιμούνται. Ξέρω να τους κάνω να μη με αντέχουν. 

Δεν έμαθα ποτέ γιατί το δέχονταν. Δεν έμαθα ποτέ γιατί δεν σταμάτησαν τον κατήφορο μου.

Θα συνεχίσω να ψάχνω αυτόν που κάποτε θα μου αντισταθεί; Ή παραιτήθηκα; 

Μάλλον παραιτήθηκα σε μία αποκρουστική κατάσταση αυτολύπησης. Σε ένα ασταμάτητο αγώνα δρόμου προς τον πάτο. 

Δεν με αντέχω πια ούτε λεπτό. Σιχαίνομαι το ίδιο μου το κουφάρι. Αυτοεπιβεβαίωση δεν υπάρχει εδώ.

--------------------------------------------------------------------

"Δεν φεύγει κανείς όταν ανοίγει μέσα σου τεράστιες σκοτεινές τρύπες. Δεν φεύγει κανείς πέφτοντας στο καζάνι και λειώνοντας. Λειώνω σημαίνει συστέλλομαι. Όχι εξαφανίζομαι." 

Αμάντα Μιχαλοπούλου  

---------------------------------------------------------------------------------

Αυτά.... ή πιο απλά έτσι....



Υ.Γ.  Ναι, σωστά κατάλαβες, η Αμάντα Μιχαλοπούλου ήταν πάντα απ' τις καθοριστικές μου.
Αυτό. Σκοτεινό βιβλίο σκοτεινής περιόδου.
Επιστροφή σ' αυτό μετά από 10 χρόνια. Τυχαίο; Ειλικρινά μακάρι.
 

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΓΥΑΚΙΝΘΩΝ

IX


Εγώ δεν έκανα τίποτε άλλο. Σε πήρα όπως εσύ πήρες την αμεταχείριστη φύση και τη λειτούργησες είκοσι τέσσερις φορές στα δάση και στις θάλασσες. Σε πήρα μέσα στο ίδιο ρίγος που αναποδογύριζε τις λέξεις και τις άφηνε πέρα σαν ανοιχτά και αναντικατάστατα όστρακα. Σε πήρα σύντροφο στην αστραπή, στο δέος, στο ένστιχτο. Γι' αυτό κάθε φορά που αλλάζω μέρα σφίγγοντας την καρδιά μου ως το ναδίρ, εσύ φεύγεις και χάνεσαι νικώντας την παρουσία σου, δημιουργώντας μια μοναξιά Θεού μια πολυτάραχη ανεξήγητη ευτυχία.
Εγώ δεν έκανα τίποτε άλλο από εκείνο που βρήκα και μιμήθηκα σε Σένα!


Οδυσσέας Ελύτης
ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ 

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΕΠΟΧΗ

I

Ξέρεις την κόμη που έγραψε τον άνεμο; Τις ματιές που παραλληλίσανε το χρόνο; Τη σιωπή που ένιωσε τον εαυτό της;

Αλλά είσαι εσύ μια νυχτερινή επινόηση που αρέσκεται στις βροχερές εκμυστηρεύσεις. Που αρέσκεται στο τριίστιο ξάνοιγμα του πόντου. Είσαι μια περίπτωση ακατόρθωτη που όταν να ναυαγήσει βασιλεύει. Μια φανταχτερή καταστροφή είσαι... 

Α! Θέλω να 'ρθούν τα στοιχεία που ξέρουν ν' αρπάζουν. Η μέση των συλλογισμών μου θα ευφράνει την καμπύλη τους διάθεση. Όταν ανέβουν μεγαλώνοντας τα δαχτυλίδια ο ξαφνικός ουρανός θα πάρει το χρώμα της προτελευταίας μου αμαρτίας

Ενώ η τελευταία θα γοητεύεται ακόμη από τα μοναχικά τούτα λόγια!


Οδυσσέας Ελύτης
ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

Γελάω, σύμπαν, μαζί σου

Αν τύχει η αγάπη σου ν' αλλάξει... αν τύχει...

Γελάω, σύμπαν, γελάω πολύ, γι' αυτό το τραγούδι και για μια ursus που τελείωσε. Γελάω που μου τα έφερες για να γελάσεις μαζί μου, να με εμπαίξεις, να με κοροϊδέψεις. Γελάω που γελάς μαζί μου. Και καλύτερα γελάει ο τελευταίος. Κι εγώ, σύμπαν, ήμουν πάντα τελευταία. Δεν το ήξερες; Στο τέλος μένω. Στο πίσω. Εμένα ήθελες να εμπαίξεις; Με μένα ήθελες να τα βάλεις; Γελάω τώρα πολύ μαζί σου.

Γελάω και μαζί μου... Γελάω που δεν μπορώ να υπάρξω στο σώμα μου ξανά. Γελάω έτσι που έγινα. Κάθε μέρος του εαυτού μου και του σώματος μου να έχει δική του βούληση. Γελάω. Η μοναξιά η μεγαλύτερη αυτή τη στιγμή είναι η εγκατάλειψη από μένα.

Γελάω δυνατά. Γελάω που μουδιάζω 24ωρα ολόκληρα το μυαλό μου με βιντεοπαιχνίδια. Κι όταν τα κλείνω... ω όταν τα κλείνω, τι τυφώνας είναι αυτός; Με ρίχνει κάτω, με σαρώνει, δεν υπάρχει ανάσα. Λιποθυμώ. Σηκώνομαι και ξανά βιντεοπαιχνίδια.
Θα μείνω σ' αυτό το κενό, μέχρι όλα να πω ότι ήταν της φαντασίας μου και δεν έγιναν ποτέ. Δεν ένιωσα ποτέ καλά, δεν με φρόντισε κανείς, δεν με υπολόγισε ποτέ κανείς, και δεν με εγκατέλειψε ποτέ κανείς κουρασμένος, ανικανοποίητος κι αλλαγμένος.

"Ωπα κοίτα με γελώ, λέω κοίτα με γελώ, δεν κλαίω".

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

Ζήτω η τελευταία παράσταση

Πόσο αδίστακτοι κι άδικοι μπορούμε να γίνουμε με τον εαυτό μας; Πόσο πιο πολύ;

Μη μιλάς, μην με μπερδεύεις, μην ξέρεις, μην μου λες, αυτό που θέλω να θες.

Όλο εντολές για να καταλήξουμε να μας ξέρει αυτός καλύτερα απ' όλους, να έχει δίκιο σε όλα και πάλι να μη μας αρκεί.
Γιατί είναι καταδικαστική μοναξιά να σε ξέρει μόνο ο μικρός εαυτός σου.

Να χτυπάει πόρτες, κουδούνια, το ένστικτο να σου ταράζει κάθε σωματική λειτουργία κι εσύ εκεί. Να κάνεις πως δεν βλέπεις, πώς για άλλη μια φορά ο εαυτός σου έχει λάθος. Εκεί να επιμένεις εμμονικά να πάρεις αυτό που θες.

Ενώ ξέρεις.
Το ξέρεις ότι μπορεί να το μισήσεις και να το διώξεις σαν το πάρεις.

Καταραμένε εαυτέ, το ξέρω πώς έχεις δίκιο. Να στο αναγνωρίζω. Μα θα πάω κι ας καώ. Κι ας χάσω και την τελευταία ελπίδα να συνεχίσω φυσιολογικά μια ζωή. Κι ας φάω τα μούτρα μου, θα πάω.

Κι ας μείνουμε πάλι μόνοι, εσύ κι εγώ, να μισούμε ο ένας τον άλλο και να ψάχνουμε να χωριστούμε σε ξένες αγκαλιές... θα πάω.
Γιατί ο κύκλος δεν έχει κλείσει ακόμη και μέσα μου πέτρα δεν έχει μπει.
Και δεν έμαθα... όχι δεν έμαθα... να αφήνω να τελειώσει κάτι στη δόξα του. Δεν έμαθα να αφήνω κάτι ενώ το θέλω ακόμα.
Έμαθα να μου στερούν, όχι να στερούμαι.

Ζήτω η τελευταία παράσταση.

-----------------------------------------------------------

"Ποτέ δεν θα καταλάβεις τι σημαίνει να λες επιτέλους το μυστικό σου κι ο μοναδικός μάρτυρας να φεύγει και να σε αφήνει στο έλεος του εαυτού σου". 

Αμάντα Μιχαλοπούλου 

--------------------------------------------------------------------------------

Τραγούδι μέρας.



Tell me does she...?

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

"Μ' έκανε φτερό και φύλλο ο παράδεισος"

Μια κοπέλα σήμερα στη δουλειά μιλούσε στο τηλέφωνο κι έκλαιγε.
Εγώ πάλι κοιτούσα το δικό μου που δεν μου "μιλάει " κι έκλαιγα.

Κάθομαι σ' ένα γραφείο δίπλα στη μοναδική πόρτα, που βγάζει σ' ένα μπαλκονάκι που χωράει ένα άτομο κι έρχονται κάθε ώρα εκ περιτροπής όλοι να καπνίσουν. Καπνίζω κι εγώ. Τελικά μια ζωή εγώ έτσι θα καπνίζω. Όλοι όσοι γνώρισα είχαν πάντα ένα τσιγάρο και τις έννοιες τους. Εγώ είχα το τσιγάρο τους και τις δικές μου έννοιες. Ίσως γι' αυτό δεν κάπνισα ποτέ.
Έρχονται με βλέπουν μόνη και νιώθουν πάντα ότι κάτι πρέπει να μου πουν. Δεν πρέπει όμως και δεν ξέρω πώς να τους το δείξω. Δεν χρειάζεται να γνωριστούμε, να είμαστε φιλικοί, να μάθουμε ο ένας τον άλλο. Για ένα τσιγάρο; Όχι, δεν χρειάζεται. Εξάλλου αυτοί δικαιούνται το μπαλκονάκι κι εγώ τη θέση μου δίπλα σ' αυτό. Δεν χρειάζεται και δεν θέλω να γνωρίσω κανέναν. Δεν χωράω.

Αυτή ήταν πάντα η μόνη που είχε την ίδια άποψη με μένα. Το έβλεπες. Ούτε γεια δεν έλεγε.
Μα σήμερα, σε μια ώρα ταραχής στο γραφείο, εκείνη ήταν στο μπαλκονάκι και μιλούσε κι έκλαιγε. Κι εγώ από μέσα. Δεν μιλούσα. Και τότε κόσμος πολύς εισέβαλε στο μπαλκονάκι, την τάραξαν. Ήρθε στο γραφείο μου, κρατούσε ένα μαρκαδόρο και καθώς μιλούσε, έψαχνε νευρικά κάτι να βρει να μουτζουρώσει. Αρπάζει τότε ένα από τα φυλλάδια που δίνω στους πελάτες, ακαριαία της βάζω μπροστά το μπλοκάκι μου κι ακαριαία της γυρίζω σελίδα. Γύρισε τότε και με κοίταξε. Πόσο βαθιά στα μάτια μπορεί να με κοίταξε. Της γέλασα, μου γέλασε κι έφυγα απ' το γραφείο. Κάθισε τότε στην καρέκλα μου κι έφτιαξε αυτό.
 Το άφησε στο γραφείο κι έφυγε.

Γύρισα και το βρήκα εκεί. Και συνέχισα να κλαίω. Ίσως κι αυτή. Τι ζωγράφισε άραγε, τον εαυτό της; Και γιατί νιώθω να μου μοιάζει τόσο απίστευτα αυτό. Έτσι είμαστε όλοι όταν κλαίμε στο τηλέφωνο; Τόσο μοιάζουμε;

Γύρισα τη σελίδα κι άρχισα να γράφω πίσω απ' το σκίτσο όλη μέρα, όσο είχα χρόνο.

Κάποια στιγμή προς το μεσημέρι, ξαναήρθε. Έδειχνε καλύτερα. Αυτή τη φορά ήθελε να πιάσει κουβέντα, έλεγε για τον αναπτήρα της που τελείωσε. "Δεν μπορώ να σε βοηθήσω της είπα, δεν καπνίζω". Εξάλλου σε βοήθησα. Βλέπεις, εγώ δεν είμαι απ' αυτούς που θα δώσουν σ' αυτόν που κλαίει χαρτομάντιλο και θα τον πάνε να πλύνει το πρόσωπο, να ηρεμήσει. Εγώ της έδωσα το μπλοκάκι για να συνεχίσει να βγάζει ό,τι είχε μέσα της. Είμαι της ομοιοπαθητικής μεθόδου στη θλίψη. Αυτή τη βοήθεια ξέρω να προσφέρω. Κι ειδικά σήμερα, απ' το υστέρημά μου την πήρε αυτή.

Κάπνισε το τσιγάρο της χωρίς παρέα. Εξάλλου το δικό της κινητό της μιλούσε.

Το δικό μου έκλεισε εβδομάδα πια βουβό.

Το δικό της κινητό της απαντούσε.

Ποιος είναι λοιπόν το σκίτσο;

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

"όλα τ' αδέσποτα ρωτώ μήπως σε είδαν"

Παραγωγικότητα μηδέν, μυαλό μηδέν.
Η σκοτεινή τρύπα των φαντασιώσεων, των αναμνήσεων, των σκέψεων μου με ρουφάει αδιάκοπα, ασταμάτητα, ανελέητα κάθε λεπτό.
Πόσα χρόνια παλεύω να την πάψω;
Πόσα χρόνια παλεύω κάτι να πραγματοποιώ κάθε τόσο για να την ξεγελώ, για να υπάρχω στο περιβάλλον χρήσιμη, ουσιαστική, ισάξια;
Άδικος κόπος.
Την απογοήτευση και την απώλεια, τις βιώνω πιο δυνατά από κάθε άλλη αίσθηση. Ακόμα κι απ' το καυτό ή το παγωμένο.
Είμαι εαυτός μοιρολάτρης; Είμαι αλήθεια συγκριτική;
Η δραστηριότητα μου φθίνει σταδιακά. Σε λίγο θα είμαι πολύ βαθιά ξανά. Σε λίγο θα επιστρέψω ξανά στον φανταστικό μου κόσμο.
Δυσκολεύομαι λίγο γιατί μου στέρησα την ασφάλεια του σπιτιού. Την ασφάλεια της κρυψώνας που έχτιζα ένα χρόνο τώρα. Την γκρέμισα μέσα σε μια βδομάδα και τώρα δεν ξέρω πού να με πάω στους δρόμους. Θέλω στάση. Να φύγει το μυαλό μου, να πάει στη χαρά. Ευτυχώς στο γραφείο από τις 14:00 και μετά φεύγουν όλοι και μένω μόνη, παράπονο δεν έχω. Μόνη με άγνωστες φωνές, με αδιάκοπες αρνήσεις να βυθίζομαι κι άλλο. 8 ώρες αρνήσεων.
Συνέχεια αρνήσεις τελικά. Γιατί μου το κάνω αυτό; Γιατί στη ζωή μου διαλέγω τις αρνήσεις;
Γιατί διάλεξα αυτή τη δουλειά; Τι απ' όλα ήταν αυτό που άντεχα; Τις απότομες φωνές, τις προσβολές, τα συνεχόμενα όχι, το συνεχές προσωπείο;
Τι νόμιζα πως άντεχα; 'Η γιατί νόμιζα πως άντεχα;

Καλώς με βρίσκω κάθε μέρα και πιο αδύναμη.

Τελευταία μου λένε συχνά "μα θα πεις κι εσύ ότι πονάς ενώ εγώ έχω αυτό κι αυτό;" ή "να μην λες μπροστά μου ότι πονάς, είσαι αχάριστη τα έχεις όλα εγώ τίποτα" κτλ.
Τι έπαθε ο κόσμος; Ποιος τους είπε ότι ο δικός τους πόνος είναι ο παγκόσμιος μετρητής πόνου; Πού άκουσαν ότι ο πόνος δικαιολογείται πάνω από ένα όριο ή μια σημαντικότητα; Γιατί ο πόνος τους χρήζει μεγαλύτερης προσοχής απ' τον δικό μου;
Θα σου πω εγώ. Εγώ φταίω. Δεν έχουν καταλάβει ότι ο πόνος τους για μένα είναι σημαντικός, όχι για όλο τον κόσμο. Εγώ πήρα τον πόνο τους και τον έκανα μαξιλάρι μου τη νύχτα, νερό μου και σκέψη μου, όχι ο υπόλοιπος κόσμος. Και κακόμαθαν. Και μπροστά στον πόνο μου νομίζουν ότι πρέπει να κάνουν το ίδιο και δεν θέλουν. Δεν θέλουν τόσο ξεκάθαρα και τόσο ειλικρινά που μπερδεύονται. Και κάνουν σαματά σαν παιδιά.
Στα χέρια μου καταλήγουν πάλι. Κέντρο της προσοχής μου. Κέντρο της έννοιας μου που δεν θέλουν να τη μοιράζονται με τον πόνο μου.

Εγώ προκαλώ την άρνηση των άλλων. Εγώ αρνούμαι. Εγώ με αρνούμαι. Εγώ με μεγάλωσα με όχι και μη.

Εγώ θα φύγω τώρα να κρυφτώ στις σκέψεις μου, στις αναμνήσεις μου, στις στιγμές μου, στα ναι μου.

Εκεί θα ζω. Εκεί. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία, γιατί όχι κι εγώ;




Τραγούδι μέρας για μέρες.

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

"I have stood inside this prison"



Τραγούδι της ημέρας;
Καλύτερα της εποχής, της αντοχής, της ανάγκης.
Ζήτω η μοναξιά, η απελπισία, η έλλειψη.
Ζήτω η ίδια η κατάληξη πάντα.
Ζήτω η απογοήτευσή σου.
Ζήτω και η δική μου
Ζήτω οι αποτυχίες μας.
Ζήτω οι αδυναμίες μας.

Αν ποτέ απαρνηθώ την ατελή φύση μου, να πέσει φωτιά να με κάψει...

--------------------------------------

Καλό μήνα, αγάπη μου.

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

"could I get you off my mind this time?"

Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.

...τότε γιατί θέλει ό,τι δεν του αξίζει...

....τότε γιατί δεν του αξίζει αυτό που θέλει...




"I wondered what might happen if I left this all behind"

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

"I will give up this fight"

Τραγούδι μήνα καταραμένου. Με αυτή την εκτέλεση.
Αυτή η εκτέλεση εκφράζει το "θέλω" πίσω απ' το "δεν μπορώ". Αυτή η εκτέλεση εκφράζει το "δεν έχω" και "δεν είχα".
Αυτή η εκτέλεση εκφράζει το "δεν θα μπορέσω να είμαι ποτέ" και το "δεν μου αξίζει".
Περσινά ξινά σταφύλια. Το ήξερα πάντα, αλλά αφέθηκα να πλανευτώ για λίγο.



Υ.Γ. Έμαθες τη Melissa ή ακόμη; Σκέψου το αλλά πρόσεχε είναι εθιστική. Χάνεις επιλογές έκφρασης μετά απ' αυτή. Μετά συνήθως είναι μόνο αυτή.

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Χτες

Χτες παραλίγο να τρακάρω πολύ άσχημα. Θα σμπαραλιαζόμουν κι εγώ και το αυτοκινητάκι μου και φυσικά θα έπαιρνα κι άλλους στο λαιμό μου για κλάσματα του δευτερολέπτου.
Οδηγούσα και στο αντίθετο ρεύμα είδα ένα αυτοκίνητο ίδιο, ολόιδιο, με εκείνο αγαπημένου προσώπου. Τότε ο αχαΐρευτος εαυτός μου θέλησε να δει αν μέσα στο αυτοκίνητο ήταν το αγαπημένο πρόσωπο.
Ενώ ήξερε, πολύ καλά, ότι δεν υπήρχε καμία μα καμία περίπτωση, εκείνη τη στιγμή, σ' εκείνο το δρόμο, να οδηγεί αυτό το πρόσωπο. Ούτε και τζίνι να είχα και να το ευχόμουν, δεν θα υπήρχε περίπτωση.
Όμως εγώ αφέθηκα να κοιτάξω, να πάρω την προσοχή μου άλλη μια φορά και να την δώσω σ' ό,τι τα μάτια μου θέλουν να δουν κι όχι σ' ό,τι υπάρχει. Πότε θα μάθεις, εαυτέ μου, πόσο μάταια ελπίζεις.
Την κρίσιμη στιγμή γυρνάω το βλέμμα μπροστά μου και το μπροστινό αυτοκίνητο ήταν σταματημένο. Πάτησα απότομα φρένο αλλά είχα μεγάλη ταχύτητα για να σταματήσω, έστριψα το τιμόνι κι έβγαλα το αυτοκίνητο απ' το δρόμο. Ευτυχώς δεν υπήρχε άλλος στο δρόμο.
Σταμάτησα ταραγμένη στο έπακρο. Προσπαθούσα να σκεφτώ, αλλά σαν να μου είχε αφαιρεθεί κάθε ικανότητα. Πήρα το τηλέφωνο και τηλεφώνησα για να ακούσω την αγαπημένη φωνή. Να αποκτήσω ξανά ένα σκοπό, γιατί είχα ξεχάσει. Την άκουσα κι έκλεισα. Έβαλα μπρος το αυτοκίνητο κι έβαλα και τα κλάματα. Ω πόσο έκλαψα.
Γιατί συνειδητοποίησα για ποιο λόγο θα είχε συμβεί αυτή η καταστροφή. Για κανέναν απολύτως, σας διαβεβαιώ. Δεν υπάρχει πλέον κανένας απολύτως λόγος να νιώθω έτσι και να αφαιρούμαι και να ψάχνω πρόσωπα γύρω μου.
Αχ εαυτέ μου, πόσο μάταια πήγες να σκοτωθείς.
Έπειτα ήταν τότε που το ραδιόφωνο έβαλε ό,τι πιο σημαδιακό μπορούσε να βάλει. Δεν αντέχω πια αυτές τις συμπτώσεις τον τελευταίο καιρό. Αν έχεις να πεις κάτι, σύμπαν, πες το επιτέλους μπας και ζήσουμε.
Το ένα τραγούδι που έβαλε ήταν αυτό...



Κι εμένα με ικανοποιεί και σαν τραγούδι ημέρας, δεν ξέρω εσάς.
Το άλλο τραγούδι που έβαλε είναι πολύ προσωπικό για να μπει εδώ. Κι αυτό είναι το πρώτο όριο που θέτω εγώ η ίδια στον εαυτό μου εδώ μέσα. Ωστόσο εκείνο ήταν όχι μόνο σημαδιακό, ήταν τα πάντα.

Η ηλίθια, απρόσεχτη οδήγηση με ακολούθησε όλο το βράδυ. Έλεγα, δεν φτάσω ποτέ σπίτι να βγω απ' τα λάθη μου. Τι είχα πάθει; Σήμερα βέβαια σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έβαλα τη μάνα μου στο αυτοκίνητο. Έτσι, γιατί ο χειρότερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Κι εμένα δεν φτάνει που μου έχει ρημαχτεί κάθε αυτοπεποίθηση πια, ήθελα να με αποτελειώσω.

-------------------------------------------------------------------

Χτες το βράδυ πάλι, πήγαμε στη συναυλία της Ελεωνόρας Ζουγανέλη στην Τεχνόπολη. Κι εκεί εν μέσω τραγουδιών και συζητήσεων, άφησα τον εαυτό μου να κάνει μια παραδοχή. Συγκλονιστική μεν αλλά απαραίτητη. Η Ελεονώρα τραγουδούσε υπέροχα κομμάτια, δικά της και μη. Τραγούδια που με έχουν συντροφεύσει σε συναισθήματα και καταστάσεις, τραγούδια που έχουν εκφράσει τον ψυχισμό μου. Τραγούδια τέλος πάντων που πάντα μου έλεγαν πολλά. Κι εχτές που την άκουγα να τα τραγουδάει, και τα έλεγε υπέροχα και μπορούσε να σε συνεπάρει, χτες λοιπόν είδα ότι δεν ένιωθα τίποτα. Ευχαριστιόμουν τον ήχο του τραγουδιού, μα δεν μου έλεγε τίποτα. Ούτε αναμνήσεις, ούτε συγκινήσεις, ούτε ένα "αυτό είναι για σένα" μέσα μου.
Φτώχεια το λέω αυτό εγώ. Φτώχεια συναισθημάτων. Δεν μου αρέσει ο εαυτός μου τόσο άδειος.

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

Όνειρο II

Φυσικά ύπνος χτες δεν με επισκέφτηκε. Το κεφάλι μου είναι εγωιστικό. Με πονάει για να μην ασχολούμαι με τίποτα άλλο. Με πονάει για να μου θυμίζει αλύπητα ό,τι με πονάει.

Κάποια στιγμή πρέπει λίγο να κοιμήθηκα μία ή δύο ώρες το πρωί και κατάφερα να δω κι όνειρο.

Σήμερα είδα ότι μου είχε κοπεί το αριστερό χέρι. Το καλό μου χέρι. Όχι παράλογα, τραυματίστηκα κι έπρεπε να ακρωτηριαστεί. Όμως δεν ήμουν τόσο θλιμμένη όσο θα έπρεπε, ούτε τόσο συγκλονισμένη. Υπήρχε μια ψυχραιμία. Προσπαθούσα να οργανωθώ στο από δω και πέρα. Επισκέφτηκα τους ανθρώπους που κάποτε αποτελούσαν τη μόνη παρέα μου, που τώρα έχω απομακρυνθεί απ' αυτούς αλλά συνεργάζομαι μαζί τους. Σ' αυτούς πήγα, σε κανέναν που να θεωρώ σ' αυτή τη φάση δικό μου. Εκείνοι λοιπόν μόλις με είδαν σοκαρίστηκαν, συγκλονίστηκαν, στεναχωρήθηκαν βαθιά. Προσπαθούσα να τους παρηγορήσω, να τους πω ότι δεν αλλάζει τίποτα, ότι όλα θα είναι όπως πριν κι ότι είμαι καλά. Δεν πείθονταν. Έπειτα βάλθηκα να μάθω να οδηγώ με το ένα χέρι. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι δεν θα οδηγώ.
Μα γιατί δεν καταλάβαινα ότι άλλαξαν όλα; Τα πάντα δια παντός;
Εκεί στο τιμόνι συνειδητοποίησα ότι όχι μόνο έχασα το χέρι μου, αλλά το καλό μου χέρι. Θυμήθηκα ότι το δεξί μου χέρι δεν έχει καμία δύναμη, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ταράχτηκα, αλλά πάλι το προσπέρασα και βάλθηκα να ασχολούμαι με την τροποποίηση των ρούχων μου. Δοκίμαζα κοντομάνικα, αμάνικα. Καλοκαιρινά ρούχα. Ήθελα να μην προκαλώ αποστροφή και ταυτόχρονα να μην κρύβω τι είμαι. Μέχρι και καλύμματα για την πληγή δοκίμαζα, να μην είναι έκθετη και σοκάρει.
Μα γιατί δεν καταλάβαινα πως κάθε ακρωτηριασμός σοκάρει; Γιατί δεν καταλάβαινα πως θα υπάρχω λειψή από δω και στο εξής.
Κάποια στιγμή σταμάτησα κάθε δραστηριότητα. Κοίταξα το χέρι μου για πρώτη φορά. Κοίταξα κατάματα το κενό. Το κενό μου. Ένιωσα το τίποτα. Είναι τόσο ελαφρύ το τίποτα. Έλειπε το βάρος της παρουσίας. Ένιωσα να περνάει αέρας. Ο αέρας που γεμίζει τις απουσίες.

Κι έκλαψα.

Και ξύπνησα.



Αν μια αλλαγή συμπεριφοράς δεν είναι τελικά κυκλοθυμία αλλά απόφαση, τότε πρέπει απόφαση πρέπει να πάρουν όλοι.

Τραγούδι ημέρας ξανά αυτό.



"Δεν είναι η ζήλια, μάτια μου, που σαν καπνός με πνίγει,
είναι που κάποτε θα 'ρθεις κι η αγάπη θα 'χει φύγει".
"Αρκούν τρεις μήνες γνωριμίας για να καταλάβεις αν μια αλλαγή συμπεριφοράς είναι κυκλοθυμία ή απόφαση;"


Αμάντα Μιχαλοπούλου

"Πώς να πεθάνει αυτό που θες;"

Το κεφάλι μου θα σπάσει στα δύο. Με σφυροκοπά αλύπητα.
Τι να κάνω; Να μου βγει τραμπουκισμός; Να σπάσω; Να σπαστώ;
Ή να βάλω τα κλάματα; Να μουλιάσω.
Πώς; Πώς βγαίνει τόση ενέργεια εγκλωβισμένη;
Πρέπει να κάνω κάτι οπωσδήποτε. Να φωνάξω; Να τσιρίξω; Να γελάσω; Να βγω στο δρόμο να τρέχω;

Το κεφάλι μου με πεθαίνει; Πώς να το ηρεμήσω; "Πώς να πεθάνει αυτό που θες;"

Όταν πάντα τελείωνα μια παράσταση, όσες χιλιάδες φορές κι αν την είχα επαναλάβει, πάντα θα είχα πονοκέφαλο. Γιατί πάνω στη σκηνή, ο εαυτός σου κάνει πίσω. Το θέλω σου κάνει πίσω. Φοράς ένα άλλο θέλω, ένα άλλο ρούχο, μιαν άλλη αλήθεια. Τι σημασία έχει αν σ' αρέσει να πίνεις καφέ; Στη σκηνή θα σ' αρέσει να πιεις τσάι. Κι όλοι πρέπει να καταλάβουν και να νιώσουν πόσο πολύ θες, πόσο πολύ σου αρέσει να πίνεις τσάι. Κι όταν το νιώσουν, κι αμφιβολία καμία δεν τους μείνει, τότε κατεβαίνεις, αφήνεις το σώμα σου ελεύθερο κι ένας ανελέητος πονοκέφαλος σε κατακλύζει.

Έχω χάσει τον έλεγχο. Ο εαυτός μου δεν με υπακούει πια. Δεν συμμορφώνεται. Πόσες ώρες μοναξιάς να του αφιερώσω ακόμη για να θέλει μόνο ό,τι του δίνεται; Κι αν γίνεται να μη θέλει... να μη θέλει πια. "Πως να πεθάνει αυτό που θες;"
Εγώ φταίω το ξέρω. Όταν έχει αυτό που λαχταρά τον αφήνω να το ρουφήξει μέχρι τελευταία σταγόνα. Δεν τον αφήνω να κρατηθεί, να περιοριστεί, να έχει δεύτερη σκέψη. Τον αφήνω πρωτόγονα να χυμήξει, να απολαύσει, να γευτεί, να πληρωθεί. Καθώς το ξέρω το μετά που πάντα του προδιαγράφεται.
Ο καθένας ξέρει το μετά που η μοίρα του έχει πει ότι  θα τον ακολουθεί. Δεν αλλάζει συνήθως ποτέ. Κι εγώ ξέρω... ξέρω πως αν γευτώ ό,τι λαχταρώ, το μετά θα είναι απαγόρευση, αλλαγή, απόρριψη, μοναξιά.

Όλα αξίζουν, όταν αξίζει αυτό που θες. Φτάνει να μάθεις να το χάνεις. Να αντέχεις να το χάνεις. Να ξέρεις πώς θα το χάσεις. Να ξέρεις πως αυτός θα είσαι πάντα. Θα ολοκληρώνεσαι κι έπειτα μόνο θα θες... όλο θα θες... "πώς να πεθάνει αυτό που θες;"

Το κεφάλι μου πονά τόσο, όμως αξίζει... άξιζε.
Ξανά και ξανά θα ήθελα το ίδιο κι ας σβήσω απόψε απ' τον πόνο.

Κι ας πεθάνω εγώ κι όχι η επιθυμία.

Τραγούδι ημέρας.


Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

"Βαρέθηκα πια να ψάχνω το φως
μου κάνει κακό
μου κάνει κακό...


Δεν αντέχω πια έχω κουραστεί.
Έχω σταυρωθεί κι έχω αναστηθεί.
Δεν μου μένει πια παρά να γδυθώ
να προσευχηθώ και να κοιμηθώ..."

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

"Την καρδιά μου όποιος δει..."

Εμένα δεν με χάνεις. Όμως θα αργήσεις να με ξαναδείς.
Θα ξαναέρθω όταν μου δείξεις πως θυμάσαι πώς είναι να πετάς.
Θα ξαναέρθω όταν θα θες πράγματι να ακουστείς. Όταν δεν θα θες να κρυφτείς πίσω από πρόσωπα και λατρείες.
Εμένα δεν με χάνεις, γιατί τα τραγούδια σου δεν μπορώ να τα αφιερώσω πουθενά.
Εμένα δεν με χάνεις, όχι γιατί με έχεις ανάγκη, αλλά γιατί σε έχω εγώ. Θ' αργήσεις όμως να με ξαναδείς, κι αυτό που σου λέω, ξέρω, ούτε σαν κουνούπι θα σε πλησιάσει.

Προχτές στεκόμουν πάλι μακριά σου. Όπως συνηθίζω κατά βάση, γιατί κι εσένα σ' αρέσουν οι αποστάσεις. Δεν σε φώναξα. Ξέρω θα γυρνούσες αν το έκανα, είσαι δίκαιη. Όμως δεν το έκανα, ήθελα να σε παρακολουθήσω. Πού είσαι και πού δεν είσαι. Πόσο είσαι εκεί και πόσο όχι. Και είδα.
Είδα επίσης και κάτι άλλο, που το ήξερα μεν, αλλά τώρα ήταν πολύ ξεκάθαρο. Κατάφερες να φτάσεις ως το τέρμα της πλαγιάς, αλήθεια. Πίσω ήταν ο γκρεμός κι αυτοκίνητα. Έφτασες αλήθεια ως εκεί. Όχι με τη μία, σταδιακά προχώρησες πάνω απ' τα πλήθη κι έφτασες. Σε λάτρεψα τόσο και γι' αυτό.

Αυτό δεν είναι το τραγούδι της ημέρας.
Μακάρι να υπήρχε μέρα που δεν θα ήταν δικό της επιτέλους πια.
Ήχος της ημέρας είναι η ανάσα σου και μελωδία της η συγκίνησή σου. Η εικόνα σου η αλήθεια που θα καρφώσω στο μυαλό μου για να φύγει από μέσα μου ότι μοιάζει ψεύτικο.
Η ερμηνεία σου και η στιγμή σου το τελευταίο που θα κρατήσω από σένα μέχρι να σε ξαναβρώ.

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

Ραδιόφωνο

Όλη μέρα στους δρόμους. Να περάσει ο πονοκέφαλος και η ταχυκαρδία και συνεχίζω.
Στους δρόμους ξανά. Την κρυψώνα που είχα φτιάξει σπίτι μου τη διέλυσα. Η σκέψη μου πια κοστίζει βενζίνες. Ξοδέματα. Ακρίβεια παντού. Απλησίαστα όλα.

Αν έχετε εξωτερικές δουλειές που δεν προλαβαίνετε να κάνετε, πείτε μου. Μόνο βγάλτε με στο δρόμο. Αφήστε με να οδηγώ.
Σήμερα άκουσα μετά από μήνες ραδιόφωνο. Το είχα λαχταρίσει τόσο πολύ. Όταν αποδεσμεύεσαι από πρόσωπα και καταστάσεις και κάπου συναντάς τις ταπεινές σου συνήθειες είναι παρηγορητικό... νομίζω.
Έναγωνίως ψάχνω πάλι μια αίσθηση οικειότητας, ενάν τόπο φιλόξενο. Γι' αυτό φέρτε μου δουλειές. Κι άλλες δουλειές.
Ποτέ δεν σταμάτησα να ψάχνω εγώ, ακόμα κι όταν θεωρούμουν δεδομένη.
Τι ωραία που ήταν λοιπόν με το ραδιόφωνο. Άλλαζα αγαπημένους σταθμούς, άκουγα τα νέα, άκουγα τραγούδια. Πόσα άπειρα τραγούδια μέρας μπορεί να πέτυχα.
Όμως αποφάσισα. Αυτό είναι το τραγούδι της μέρας... έτσι... γιατί η μέρα σηκώνει η μοναξιά να είναι δροσερή. Γιατί εμένα δεν μου πήγαινε ποτέ η ανωτερότητα. Γιατί στα πατώματα κατέληγα πάντα με χίλιες δυο αθετήσεις.


Φέρτε μου δουλειές, λογαριασμούς, μεταφορές, ψώνια.
Βγάλτε με στο δρόμο, γιατί όταν συνηθίζω εγώ γίνομαι επικίνδυνη.

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

"Αν κλάψω μη με φοβηθείς"



Αυτό είναι το τραγούδι της ημέρας και στο λέω τώρα, απ' την αρχής της. Καθώς η πορεία της είναι προδιαγεγραμμένη και "η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται".

Ο άνθρωπος εθίζεται στην ευτυχία ακόμα κι αν αυτή διαρκεί μια στιγμή. Δεν έχει σημασία αν είσαι πρωτάρης ή πεπειραμένος σ' αυτή. Εθίζεσαι ακαριαία και αμετάκλητα. Γι' αυτό ο πόνος της απώλειάς της είναι μεγάλος, γι' αυτό διαρκεί πάντα τόσο περισσότερο απ' αυτήν.

Γι' αυτό ζούμε σε μια κανονικότητα θλίψης με αναμνήσεις ευημερίας.

Υ.Γ. Αν ανοίγεται μπροστά σας μια όμορφη Κυριακή, μη δώσετε σημασία στο παραπάνω. Το γράφει άνθρωπος που τη χαρά γνώρισε και, αλίμονο, δεν έχει παράπονο.
Είναι που "με τυραννούν οι ομορφιές..."

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

Το Τραγούδι και Το Ποίημα

Ένα τραγούδι κι ένα ποίημα καθόρισαν σήμερα πώς θα βιώσω το απελπισμένο της κατάστασής μου.
Κι είναι ακόμη, εδώ δεν φεύγουν. Εγώ σηκώνομαι, απομακρύνομαι απ' το δωμάτιο, ηρεμούν τα μάτια μου, η σκέψη μου αποκτά μια ελάχιστη αυτοπεποίθηση, λέω "θα το αντέξω κι αυτό δεν είναι πρώτη φορά" κι έπειτα επιστρέφω. Και το τραγούδι είναι εκεί, και το ποίημα το ίδιο. Κι εγώ σαν να έχω ένα κουμπί μέσα μου, αρχίζω να κλαίω αδιάκριτα.

Ευτυχώς κλαίω σεμνά. Έτσι όπως έμαθα. Δεν χτυπιέμαι σε τοίχους και πατώματα, δεν βγάζω λυγμούς. Κάθομαι ήσυχα κι αφήνω τα δάκρυα να κυλούν.
Νομίζω φταίνε κι αυτά τα δύο. Το ποίημα και το τραγούδι. Νομίζω μου υπαγορεύουν πώς να απελπιστώ. Αν ισχύει αυτό θα θυμώσω, δεν γίνεται να μου κάνουν κι αυτά κριτική για την ύπαρξη μου.

Ας έρθει κάποιος να τα πάρει όμως τώρα. Το τραγούδι και το ποίημα. Στη Λούτσα μένω. Θα σας εξηγήσω το δρόμο. Μόνο να έρθει κάποιος να τα πάρει. Γιατί σήμερα δεν έχω τη δύναμη να βγω στους δρόμους και να τρέχω μακριά απ' ό,τι φοβάμαι. Σήμερα ό,τι φοβάμαι, το τραγούδι και το ποίημα με έχουν ακινητοποιήσει σ' αυτό το δωμάτιο. Εγώ τα παλεύω με αναμνήσεις κι αυτά με χτυπούν με πραγματικότητες.
Ας έρθει λοιπόν κάποιος. Το ποίημα είναι πάνω σ' ένα μικρό τραπεζάκι δίπλα στο γραφείο με τον υπολογιστή. Το τραγούδι είναι μέσα στον υπολογιστή. Αν θέλετε πάρτε κι όλο τον υπολογιστή, λίγο με νοιάζει αυτή τη στιγμή.
Ας έρθει κάποιος μήπως ελαφρώσω λίγο, μήπως ξεχαστώ. Γιατί το χειρότερο μ' αυτά τα δύο είναι ότι μου θύμισαν τόσο ανελέητα πόσο δεν άλλαξα ούτε σπιθαμή.

Το τραγούδι είναι αυτό: Melissa Etheridge, Help Me Make It Through The Night
Με αυτή την εκτέλεση. Αυτή την εκτέλεση να πάρετε. Αυτό είναι το τραγούδι της ημέρας κι αυτή η εκτέλεση του. Το άκουσα σήμερα σ' όσες αγαπημένες φωνές κι εκτελέσεις το βρήκα. Τίποτα. Ντε και καλά αυτή έπρεπε να τα λέει όλα. Κι είχα ανάγκη να μην είναι η φωνή της. Είχα ανάγκη να μην την ακούσω. Έχω ανάγκη να πάψει πια. Όμως τίποτα. Αυτή είναι η εκτέλεση, αυτή είναι η φωνή.

Το ποίημα είναι το "Στην Ξενιτιά Του Σώματος" της Κικής Δημουλά από την ποιητική συλλογή "Τα Εύρετρα" (2010), σελίδα 68. Αν και το έχω ανοιχτό σ' αυτή θα το δείτε. Και τις δύο σελίδες να πάρετε. Τελειώνει εκεί που λέει
"για να μην τρέμω 
ό,τι κι αν μου συμβεί

κρύο ποτέ να μην ξαναισθανθώ

ζέστη ποτέ να μην ξαναγαπήσω."

Μέσα στη βδομάδα έκανα μια απ' τις μοναχικές μου βόλτες στην Αθήνα που είχα καιρό να κάνω. Ακολούθησα την γνωστή αγαπημένη διαδρομή και παρεκτράπηκα λίγο απ' αυτή, διανθίζοντας την με μια δυο οδούς παραπάνω. Σε μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου είδα την νέα ποιητική συλλογή της Κικής Δημουλά, Τα Εύρετρα. Για μια στιγμή κέρωσα απ' τη συγκίνηση. Ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό μου.

Είναι που σε κάποιες στιγμές στη ζωή μας ο εαυτός μας κάνει κάποιες επιλογές, για το τι θέλει, τι μπορεί, αν θες να τον ψάχνεις που θα τον βρίσκεις, τι του αρέσει, πώς θέλει να μιλάει, τι να λέει, πώς του ταιριάζει να εκφράζεται. Είναι κάποιες επιλογές που δεν αλλάζουν. Είναι αυτές. Κι εσύ μπορεί να προχωράς και να αλλάζεις 35 ζωές και να ζεις άλλες 10, μα πάντα θα επανέρχονται αυτές οι επιλογές που δεν αφορούν τις 35 αλλαγές σου, αλλά την στιγμή που θέλησες να δημιουργηθείς.

Έτσι κι εκείνη η στιγμή στο βιβλιοπωλείο με συντάραξε. Πριν πόσα; 15 χρόνια; Που έψαχνα να καθορίσω τον εαυτό μου, να τον εντοπίσω, άρχισα να διαβάζω ποίηση. Πολύ ποίηση. Κι έπειτα ερωτεύτηκα. Κι όταν ερωτεύτηκα γνώρισα την Κική Δημουλά. Δεν τη συνέδεσα με τον έρωτα, αλλά με τον εαυτό μου στη διαχείριση δυνατών συναισθημάτων. Κι ήταν από εκείνες τις στιγμές στη ζωή μου που ένιωσα κοντά σε μένα κι ένιωσα πως με ακούω. Με συνόδεψε στα ταραγμένα νερά εκείνου του έρωτα. Έπειτα ο έρωτας καταλάγιασε κι έπειτα σιγά σιγά έφυγε. Και περάσαν χρόνια χωρίς δυνατά συναισθήματα. Και πάντα διάβαζα Δημουλά, αλλά συχνά κάπου την έχανα. Όπως έχανα και την ποίηση. Όμως χτες είδα στη βιτρίνα τη νέα ποιητική της συλλογή και δεν είναι πολύς καιρός που και ο έρωτας με επισκέφτηκε και η καρδιά μου αγάπησε δυνατά και το χτυποκάρδι για μια παρουσία ξεκίνησε.

Δεν ξέρω ποια μοιραία τύχη τα ξαναένωσε όλα αυτά, αλλά μπήκα χωρίς δεύτερη σκέψη στο βιβλιοπωλείο. Για μια στιγμή αποπροσανατολίστηκα ψάχνοντας το τμήμα με την ποίηση. Όταν βρήκα το πήρα στα χέρια μου αμέσως. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Έπειτα κοίταξα, υπήρχαν μία δύο ποιητικές της συλλογές που δεν είχα. Ήταν απ' την περίοδο του χασίματος. Ήθελα να τα πάρω μα και λεφτά δεν είχα. Θα επιστρέψω, υποσχέθηκα. Σε ποιον δεν ξέρω, τα βιβλία λίγο τα νοιάζει. Μάλλον στον εαυτό μου που πάει στον καθρέφτη και με φωνάζει, όπως ένας αγαπημένος μου γάτος φωνάζει τη μαμά του μέσα απ' τον καθρέφτη.

Ας έρθει τώρα κάποιος κι ας τα πάρει όλα. Με άκουσα αρκετά.

Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2010

ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ

Η ανυπομονησία
η καμία απολύτως βιασύνη
ο τρόπος του λέγειν
ο τρόπος του σιωπάν
η επιμονή
η εύσχημη υποχωρητικότητα
το ζωηρό ενδιαφέρον
το ράθυμο ενδιαφέρον
το αμέσως
το κόμπιασμα
το εξαρτάται απ' τον καιρό
το ασχέτως καιρού
το πολύ επιθυμητό
το αξεκαθάριστα επιθυμητό
και το κατ' ανάγκην


έχουν τον ίδιο ακριβώς κωδικό:


αλήθεια πότε θα σε δω;


Δεν είναι περίεργο;


Κική Δημουλά
ΤΑ ΕΥΡΕΤΡΑ (2010)

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Ημερολόγια Ταξιδίων

Όχι, όχι, αυτό το ταξίδι πρέπει να σωθεί. Ήταν πολύ τέλειο, πολύ απαραίτητο, πολύ ανεπανάληπτο για να το φάει η οποιαδήποτε σαπίλα που κουβαλάει ο καθένας μέσα του και γύρω του.
Θα το σώσω και θα το βάλω σε κουτί. Όπως φυλάω όλα τα πολύτιμα.
Είχε πολύτιμη χαρά και πολύτιμη θλίψη για να χαθεί σε άγνωστα συρτάρια μνήμης.

 -------------------------------------------------------------

Τρεις προορισμοί και ταυτόχρονα ένας και μοναδικός.
Τρεις χώρες και ταυτόχρονα ο ίδιος τόπος πάντα.
Τρεις γλώσσες και το ίδιο άκουσμα συνέχεια.
Τρεις φορές και την ίδια στιγμή μία και μοναδική.
Δύο άνθρωποι για έναν.
Ένας άνθρωπος για δύο.
Δύο άνθρωποι, δύο επιθυμίες.
Δύο άνθρωποι, εκατομμύρια σκέψεις.
Δύο άνθρωποι μέσα σε χιλιάδες.
Ένας άνθρωπος να ξεχωρίζει στους χιλιάδες.

Τέσσερα αεροπλάνα.
Τέσσερις πτήσεις.
Τέσσερις αιωρήσεις.

Το αποφάσισα. Όπως δεν μου αρέσει να αιωρούμαι πάνω από χώρες, δεν μου αρέσει να αιωρούμαι και πάνω από καταστάσεις. Ζαλίζομαι.

Είναι αυτή η αίτια ή αφορμή του ταξιδιού;

Ήταν σίγουρα ο μόνος προορισμός. Ήταν η ευκαιρία. Ήταν η μία φορά. Ήταν οι τέσσερις αιωρήσεις.

Ήταν χίλιοι δυο αντικατοπτρισμοί. Ήταν όλα τα ανεκπλήρωτα μαζί.

Είναι όλα τα ανεκπλήρωτα μαζί.

Είναι το φευγιό κι ο ερχομός μαζί.

Αυτό που έμαθα το ήξερα και πριν. Αν τελειώνει το βράδυ σου με τη φωνή της, κάπου κάποιος σ' έχει ακούσει.

Αυτό που έμαθα και δεν ήξερα. Αν τελειώνει το βράδυ σου με την ενέργεια της, είναι μικρός, τόσο μικρός, ο διεφθαρμένος σου εαυτός για να σε λυγίσει. Κι είναι λίγες, τόσο λίγες, οι αφορμές για να μην χαρείς... έτσι απλά γιατί ας πούμε ξημέρωσε.

Άμστερνταμ.

πορτοκαλί, λουλούδια, ποδήλατα, πλακόστρωτο (μα παντού;), νερό, πολύ νερό, γέφυρες, κάγκελα, κόσμος, κόσμος πορτοκαλί.

Melissa - παράλυση περίπου 10 λεπτών.

Λονδίνο

...φτάνει αυτό: Λονδίνο.

Melissa - θεέ μου που πάει το πνεύμα μου!!!

Βερολίνο...

Στο Βερολίνο δεν θα ξαναπάμε.

Melissa - Τώρα ξέρω, It's gonna take more than that to get rid of me....

-----------------------------

Κι αν εσύ δεν ήσουν μαζί μου σε όλα αυτά δεν θα μύριζαν όμορφα, δεν θα είχαν υγρά, έντονα μάτια, δεν θα είχαν συναισθήματα έντονα, δεν θα είχαν ζεστασιά, μερικές φορές δεν θα είχαν και την αφόρητη μοναξιά, δεν θα είχαν γενναιοδωρία, δεν θα είχαν ομορφιά.

Σ' ευχαριστώ τόσο όσο σε αγαπώ.

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

"I laid down my burden the one where I had something I should prove"

Αύριο... ή ίσως μεθαύριο.
Αύριο θα μεταφέρω τη χαρά, αύριο και την ανανέωση.
Αύριο θα καμαρώσω για την γνώση κι αύριο για την εμπειρία.
Αύριο θα σου πω πού ήμουν κι αύριο τι έκανα.

Τώρα ακόμα τελειώνει. Ακόμα φεύγει. Τελειώνει το πριν και τελειώνει και το τώρα.
Όταν ένα τώρα τελειώνει δεν βλέπεις ποτέ το μετά ή το αύριο... το γκρεμό βλέπεις και πισωπατάς μην πέσεις.
Κι εγώ με αυτό το ελάχιστο ένστικτο αυτοσυντήρησης, πισωπατώ μην πέσω. Μην σπάσω.
Ναι, δεν αγάπησα τελικά τον εαυτό μου... ευτυχώς...
Αγάπησα πολύ όμως ευτυχώς.
Τέλος.
Τέλος σε τόσα.
Τέλος του μήνα.
Τον ένιωθα όταν έμπαινε... τον ένιωσα κι όταν βγήκε.
Με παρουσίες έμπαινε και με απουσίες βγήκε.
Γι' αυτό απόψε θα ατενίζω τα χιλιάδες τέλη.

Αύριο θα χαρώ.

Σήμερα δεν χρειάζεται.

Λένε πώς αν τα μάτια σου κλαίνε γίνονται πράσινα.
Κλαίω λοιπόν μήπως πρασινίσουν τα μάτια μου γιατί ξεθώριασαν.



"Το κάθε τελευταίο,
τελευταίο τ' ονομάζω χωρίς επιφύλαξη.

Και μεγάλωσα πολύ 
για να είναι αυτό αφορμή δακρύων." 
  
Κική Δημουλά

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Είμαι ελαττωματική πια

Τι αγνό συναίσθημα. Καθαρό, φλεγόμενο. Βαθύς τραμπουκισμός. Το χέρι μου σχηματίζει τη γροθιά.
Θα κρατηθώ;

Δεν είναι πρέπον. Δεν είναι ορθός ο τραμπουκισμός.

Όμως τόσο αναγκαίος.

Είναι φορές που πρέπει. Πρέπει να ακούγεσαι. Όπως πρέπει να ανασαίνεις. Όπως πρέπει να τρως, να πίνεις νερό.
Έτσι πρέπει να ακούγεσαι. Είναι βαθιά βιοτικό. Δεν είναι καπρίτσιο.

Πρέπει να ακούγεσαι, να λαμβάνεσαι υπόψη. Ότι καταλαβαίνεις και βλέπεις κι έχεις κάτι να πεις.

Γιατί βλέπω, γιατί νιώθω τον αέρα να περνάει απ' το κενό που μένει.

Γιατί πάει καιρός που έκοψα την πιπίλα. Κι αυτή μια απόσταση μου την έκοψε.

Γιατί διακρίνω και κρίνω. Γιατί ξέρω την ηχώ του κενού.

Γιατί η μοναξιά αυτή βγαίνει σε μεγάλα νούμερα και πάντα μου κάνει.

Επομένως αν δεν με ακούς, αν δεν μπορείς να με ακούσεις, άσε με να φύγω.

Γιατί ήξερες πως σιχαίνομαι τις αποστάσεις. Πως καπρίτσια τις θεωρούσα πάντα αλαζονικών συμπεριφορών.

Γιατί το "ή κι οι δυο μας ή κανείς" εγώ πάντα το εννοούσα.

Επομένως αν δεν σε νοιάζω, αν θες να μου κλείνεις το στόμα, άσε με... άσε με...

Γιατί όσο κι αν δεν ξέρω να σκεφτώ και έξυπνα να υπάρξω, γεννήθηκα κι εγώ με φωνή και δεν αντέχω να μην τη βγάζω.

Γιατί έχω σπαστεί πολύ για να μη σπάσω, κι άλλες ελευθερίες δεν μου άφησα...

Επομένως άσε με... άσε με είμαι ελαττωματική πια και δεν σου κάνω.

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

ΠΑΝ-ΚΛΑΜΑ

Τι συμβαίνει;
Και τι προαιώνια έχθρα το χωρίζει
από αυτό που δεν συμβαίνει;
Ασφυκτικά άδειο το ακροατήριο.
Κανείς δεν θ' απαντήσει;

Ετοιμάζω μεγάλο ταξίδι.
Με τις ίδιες κινήσεις που κάνει κανείς
όταν μένει.
Στη βαθιά μακρινή αλλαγή μου πηγαίνω.

Τι συμβαίνει;
Ποιος φόβος κλαίει
κι είν' έτσι γλιστερό ό,τι αλλάζει;
Είχα τόσα ζευγάρια μάτια
για μακριά για κοντά
για μέσα για έξω
για έτσι γι' αλλιώς
για τούτο για κείνο
για ψηλά για χαμηλά
για τις εκλείψεις των προσώπων
τη χάση τη φέξη γενικά των φαινομένων,
τόσα ζευγάρια μάτια 
και ποια ωριμότητα κλεπτομανής τα πήρε
αφήνοντάς μου μόνο ένα ζευγάρι
να βλέπω τι μου κλέβεται.
Ετοιμάζουν μεγάλο αμφορέα οι στάχτες.

Ετοιμάζω μεγάλο ταξίδι.
Με τις ίδιες κινήσεις που κάνει κανείς
όταν μένει.
Στη βαθιά μακρινή αλλαγή μου πηγαίνω.

Τι συμβαίνει;
Ποια νεκρή στάση ζωής 
τιμούν τόσες ομοβροντίες σιωπών;
Τα μάτια ποιου Τελειωμένου έχουν κλάψει
κι είν' έτσι γλιστερό ό,τι αλλάζει;
Ποιο Τέλος άντεξε
κατάμουτρα να πει στην Αρχή δεν σε γνωρίζω;
Ετοιμάζουν μεγάλο αμφορέα οι στάχτες.

Ετοιμάζω μεγάλο ταξίδι.
Με τις ίδιες κινήσεις που κάνει κανείς
όταν μένει,
όπως μένει κανείς με τις ίδιες κινήσεις
που κάνει όταν φεύγει.
Στη βαθιά μακρινή αλλαγή μου πηγαίνω.
 Τι συμβαίνει;
Μια καθυστέρηση ερωτεύθηκε το Έγκαιρο
κι εκείνο την απόδιωξε:
άσε με ήσυχο παλιόγρια
Βρωμόπαιδο Έγκαιρο, μαμόθρεφτε Χρόνε.

Θα προφτάσω να φτάσω 
έγκαιρα στη μακρινή αλλαγή μου;
Ποιος φόβος κλαίει
κι είναι το πόσο απέχω και πού πάω
βρεμένα ως το κόκαλο;
Κι όταν φτάσω εκεί
πόσα θα χρειαστεί να πεθάνουν,
τι ομοβροντίες τιμητικές σιωπών 
κι άλλες θα ξανακούσω
και πόσο θα μου μέλλεται
πάλι να ξεκινάω
διαρκώς να ταξιδεύω
σε όλο και βαθύτερη
και μακρινότερη αλλαγή μου;

Τελείωσα.
Βγάζω το μοναδικό ζευγάρι μάτια που έχω
και υποκλίνομαι.
Το ασφυκτικά άδειο ακροατήριο κλαίει.
Τι παν-κλαμα!


Κική Δημουλά
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΟΥ ΣΩΜΑ (1981)