Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

Μικρές Αγγελίες

"Ακούω γέλια να ανεβαίνουν τα σκαλιά
πάλι οι φίλοι μου χαράματα γυρνάνε".


Και τους ακούω, μα εγώ δεν κάνω αρκετό κρότο για να ακουστώ.

"Έχουν τις μπύρες τους ακόμα αγκαλιά
 έξω απ' την πόρτα μου περνούν και τραγουδάνε".


Δεν το ξέρω το τραγούδι τους. Φρόντισα μια ζωή επιμελώς να διαφέρω. Να συναναστρέφομαι μαζί τους και από μέσα μου να λέω "εγώ είμαι αλλιώς. Δεν τα ακούω αυτά. Δεν τα πιστεύω αυτά".
Δεν μου χάρισε η ποιότητα καμιά ασφάλεια.

Και δεν ήταν ποιότητα, ήταν...

"Κι εγώ το γέλιο το δικό σου περιμένω
 μ' ένα ποτήρι απ' την ανάσα μου θαμπό".


αυταπάτη.

Αλαζονεία.

"ακούω την πόρτα να χτυπάει"
και θυμώνω.

"και σωπαίνω
γιατί απ' όλους θέλω απόψε να κρυφτώ."


Και πότε ήθελα να φανερωθώ. Δεν θυμάμαι. Μόνο ό,τι θέλω να κρυφτώ ξέρω. Κάθε λεπτό, κάθε μέρα. Δεν θέλω να με ξέρουν με τους δικούς τους όρους. "Γιατί δεν τους αντέχω".
"Ζευγαρωμένους" με τη λύση τους, με το "εσύ" τους.

"Κι εγώ να μην έχω τα χέρια σου να γείρω" να πω πως έμαθα πώς είναι.

"Τι θέλω εγώ με τόση αγάπη γύρω".
Και τι την θέλω τόση αγάπη γύρω. 

"Γιατί θα τους ζηλεύω
και το δικό σου χάδι θα γυρεύω".


Βραδιά ταξίμι. Ο Θεός να μας φυλάει.

"Κορμί στους πέντε ανέμους
τι θέλω εγώ με τους ερωτευμένους"

που δεν ξέρω να φερθώ σαν αυτούς.
Που κι έρωτα να νιώθω δεν φαίνεται τόσο όμορφος σαν το δικό τους.

"Δεν έχω άλλα παραμύθια να σκεφτώ
τους είπα τάχα πως ταξίδι έχεις πάει"

Πως φοβάσαι τα φώτα.
Πως σου αρέσει η μοναξιά.
Πως δουλεύεις.
Πως βαριέσαι.
Πως μ' αγαπάς φυσικά, αλλά είσαι αλλιώς.
Πως σε λένε έτσι κι ύστερα αλλιώς.
Πως δουλεύεις εκεί κι ύστερα αλλού.
Πως με χώρισες.
Πως με ξαναθές.
Πως τώρα δεν μπορείς...

"κι ενώ στη ζάλη τους ποθώ να τυλιχτώ
 αφήνω τον εγωισμό να με μεθάει".


Πως δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας, αγαπιέμαι και αγαπώ φυσιολογικά! 


"Γιατί το βήμα το δικό σου περιμένω
μ' ένα ποτήρι απ' την ανάσα μου θαμπό"


Μοναξιά με γεύση κρασί.


"Ακούω την πόρτα να χτυπάει και σωπαίνω
γιατί απ' όλους θέλω απόψε να κρυφτώ."

Κάνε να μη ξαναβρεθώ, γιατί ξέχασα...


"Τι θέλω εγώ με τους ερωτευμένους..."
"Τι θέλω εγώ με τόση αγάπη γύρω..." 

Αν με μάθεις, ξένε, να αποδέχομαι την ζωή που φτιάχνω την κάθε μέρα, χάρη θα στο χρωστάω.



Το τραγούδι της μέρας και οι σκόρπιες σκέψεις του.

Υ.Γ. Ζητείται παρέα ολιγομελής ή πολυπληθής για να με συνοδεύσει στο Παλλάς στη Χαρούλα. Προϋπηρεσία στη Χαρούλα επιθυμητή.

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Ήρθα τα πάνω κάτω

Να... Αυτό το τραγούδι θυμήθηκα χτες. Δεν άφησα το μυαλό μου να πλανηθεί ελεύθερα σε σκέψεις και συναισθήματα - κι ο λόγος θα γίνει κατανοητός παρακάτω - μόνο του ήρθε.
Ραδιόφωνο άκουγα.
Τι πιο προσωπικό;
Και μπήκε αυτό το τραγούδι.
Που το ξέρω... ω το ξέρω όσο λίγα.



Και μπήκε στη σκέψη μου έτσι. Θέλοντας και μη.
Όταν ακούει κανείς ραδιόφωνο το κάνει παραδεχόμενος την αδυναμία του. Δέχεσαι, όταν ακούς ραδιόφωνο, ότι θα πας όπου σε πάει. Αν δεν σ' αρέσει αλλάζεις σταθμό, αλλά κι εκεί δική σου διαδρομή, δεν θα πετύχεις. Όταν ακούς ραδιόφωνο είναι σαν να κάθεσαι στη θέση του συνοδηγού κι ας οδηγείς συνήθως τις περισσότερες φορές.
Έτσι κι εγώ άθελά μου θυμήθηκα αυτό το τραγούδι.
Και τα πάντα σαν χείμαρρος με κατέκλυσαν.
Πέρασε μια μακρά περίοδος - εκείνη των γιορτών - που δεν υπήρχε διαφορά ανάμεσα στις μέρες. Η μία, ναι, διαδεχόταν την άλλη, και η αίσθηση αυτή ήταν αντιληπτή. Μα καμία δεν διέφερε απ' την προηγούμενη. Ούτε μία. Ίδιες. Ίδιες εικόνες, ίδιες μυρωδιές. Σαν να γεννούσα συνέχεια δίδυμα. Ενώ εγώ ήθελα μόνο δύο παιδιά.
Μα το χειρότερο ήταν ότι δεν ένιωθα ενόχληση. Δεν δυσανασχετούσα. Δεν εκνευριζόμουν. Δεν ένιωθα δυσφορία. Απλώς το παρατηρούσα. Με ενοχλούσε όμως η στάση μου. Με θεωρούσα απαράδεκτη γι' αυτή την απάθεια μου. Πώς είναι δυνατόν να είμαι τόσο αμέτοχη, σκεφτόμουν. Η βεβαρημένη υγεία, έλεγα, θα φταίει και το άφηνα.

Κι οι γιορτές περάσαν. Και συνέβη στον περιβάλλοντα χώρο μου κάτι συνταρακτικό. Κάτι άσχημο, οδυνηρό, που απαιτεί κόπο και αγώνα από τους εμπλεκόμενους. Κι εγώ απαθής πάλι. Ενώ κι εμένα επηρεάζεται όλη μου η ζωή. Η καθημερινότητα, η ερωτική σχέση, η φιλική σχέση, το μέλλον, το παρόν. Όλα αλλάζουν δια παντός. Εγώ... στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.

Τι μου συμβαίνει και δεν αντιδρώ. Αν έκανα πάντα κάτι καλά, ήταν να αντιδρώ. Δυναμικά, άγρια, πολλές φορές μελοδραματικά. Μα πάντα σάρωνε τα πάντα ένας θυμός.

Τώρα στέκομαι και κοιτώ. Κι αντιλαμβάνομαι τα συναισθήματα που πρέπει να έχω. Μα απλώς τα φοράω. Δεν τα νιώθω. Χωρίζω... νομίζω... και τι κάνω; Κάθομαι στο σπίτι μου και κοιτώ έξω απ' το παράθυρο.

Αυτά σκεφτόμουν ακούγοντας αυτό το τραγούδι. Γιατί είναι τραγούδι με αναμνήσεις, με αγάπη, έρωτα δάκρυα. Πλούσιο, βαρύ, αγιάτρευτο, όπως είναι τα αγαπημένα μου συναισθήματα... ή ήταν... δεν ξέρω. Κι εγώ το άκουγα και πάντα ταυτιζόταν όλη η ύπαρξη μου στο στίχο "χάνομαι και ζω για να μου πεις πως μ' αγαπάς"...

Μα τώρα στεκόμουν στο "είναι νύχτα εδώ και εγώ δεν ξέρω που να πάω"....

Αλλά πάλι απορώ... εγώ αγαπούσα πάντα τη νύχτα... πώς ήρθα έτσι τα πάνω κάτω...