Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Άτιτλο

Σήμερα ξύπνησα
και δεν ήσουνα εκεί
οι τρόποι σου ίδιοι
μα άλλη ψυχή.

Τι είσαι που σε σκέφτομαι
κι όλο λυπάμαι
Κι όλο ξεχνάω
να σε θυμάμαι;

Είναι η μνήμη μου
από ζάχαρη φτιαγμένη
είναι και η λήθη μου
η μόνη αγαπημένη.

Ξεχνώ να θυμάμαι
και θυμάμαι πως ξεχνώ
κι αύριο θα κοιμάμαι
και δεν θα σ' ονειρευτώ.





Υ.Γ. Ουφ με στοίχειωσε...

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

Είμαι καλά

Εϊ... απόψε είμαι καλά!

Για δες...

Καλώς ήρθες συναίσθημα, βολέψου για όσο μείνεις. Θα ανοίξω τα παντζούρια να μπει φως.

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Δεν τον αντέχω αυτό τον αέρα

Δεν τον αντέχω αυτό τον αέρα. Με ταράζει πάρα πολύ.

Δεν είναι η ώρα του ούτε η εποχή του. Ο ήχος του είναι συνδυασμένος με άλλη καθημερινότητα, πώς να την ταιριάζω τώρα.

Τρεις μέρες έχω ταχυκαρδία, μια αγωνία, ένα άγχος.

Δεν είναι η εποχή του, με ταράζει.

Δεν θα βγω έξω με γάντια.

Δεν θα φορέσω παλτό.

Δεν θα κοιμηθώ με τρεις κουβέρτες.

Δεν θα ανάψω την θέρμανση.

Τίποτα.

Τότε γιατί ακούγεται, γιατί υπάρχει. Γιατί με μπερδεύει έτσι.

Πιο πολύ από ποτέ έχω ανάγκη την τάξη μέσα μου κι έξω. Κι αυτός ο μανιασμένος άνεμος μου δημιουργεί φόβο.

Κι αν δεν υπήρχε βέβαια, δεν θα έβγαινα να μυρίσω τα λουλούδια, να κάνω περίπατο στη θάλασσα, να ερωτευτώ, να γελάσω, να φορέσω ανοιχτά χρώματα (ω είναι πολύ νωρίς για μένα αυτό). Δεν θα έκανα τίποτε που να αναλογεί στην τωρινή εποχή.
Σίγουρα όμως δεν θα ζούσα και με τις συνθήκες αυτού του ανέμου.

Κοινώς, από τον αγαπημένο μου χειμώνα στην αντιπαθητική άνοιξη και το ενοχλητικό καλοκαίρι εγώ χρειάζομαι μια μεταβατική περίοδο.
Δεν γίνεται να τα καταφέρω με απομεινάρια άλλης εποχής.

Κοινώς, εγώ στις αλλαγές μου έχω ανάγκη την μεταβατική περίοδο.
Δεν χοροπηδάω με την νεοαποκτηθείσα απόφαση. Δεν μπαίνω με φόρα στην αλλαγή.

Εγώ θέλω χρόνο. Να θρηνήσω. Να θυμηθώ. Να επιλέξω. Να σκεφτώ. Να σε απορρίψω εν τέλει αν ήσουν λάθος. Να αυτομαστιγωθώ. Να το χρεωθώ.
Κι έπειτα... να γνωρίσω, να συνηθίσω, να εγκλιματιστώ, να τολμήσω, να φοβηθώ, να μην επηρεαστώ, να προσέξω, να αποφύγω, να την πατήσω.

Θέλω χρόνο μεταβατικό, άχρονο, άοσμο, άχρωμο, μοναχικό, ουδέτερο, ήσυχο, μοναχικό, ευάλωτο.

Δεν θέλω συναισθήματα περασμένα σε ερχόμενη ζωή.


Δεν τον αντέχω αυτόν τον αέρα.

Αυτό είναι το τραγούδι της ημέρας κι αυτή η φωνή της. Αυτή η φωνή που ματώνει κάθε που τραγουδάει, που τραγουδάει σα να μην είναι πρώτη της επιλογή αλλά αναγκαία επιβίωση.
Με αυτή τη φωνή αυτό το τραγούδι της ημέρας.

Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

The letting go

Εγώ έχω τις γλάστρες σου.

Έχω εγώ τα κοσμήματα που μου έφτιαξες.

Εσύ δεν έχεις τίποτα από μένα. Κι αυτό είναι κρίμα. Που δεν με πήρες είναι κρίμα

Εγώ "έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα".

Έχω τα καλοκαίρια σου. Έχω και τα δάκρυά σου.

Εσύ έχεις μόνο μια νίκη πάνω μου.

Εγώ έχω τις εμπνεύσεις σου και τα συντρίμμια σου.

Εσύ έχεις μόνο τη χαρά σου.

Εγώ έχω "κι ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει τα αυτιά".

Εσύ έχεις αλλαγές και ζωές και πλήθη και θαυμασμούς και κενό και αέρα και πρίγκιπες.

Εγώ έχω την καρφίτσα που έκλεψες για μένα.

Εγώ ποτίζω τα φυτά σου. Τα αλλάζω γλάστρες. Τα φροντίζω. Τα μεγαλώνω. Δεν θέλουν πια κι αυτά να γυρίσουν σε σένα όπως κι εσύ πουθενά.
Μάθανε σε μένα όπως μαθαίνουν να ζουν οι αφημένοι.

Εγώ έχω τα κοσμήματα που μου έφτιαξες. Κάθε που ανοίγει ο καιρός τα φοράω κι ομορφαίνω ερήμην σου.

Εγώ έχω την καρφίτσα που έκλεψες για μένα στο πέτο μου. Έχω τη στιγμή που σε πίεσα να μοιραστείς μαζί μου.

Εσύ δεν έχεις πια ούτε το τηλέφωνό μου.

Εγώ "κλαίω πια γιατί σε ξέχασα κι όχι που δεν σ' έχω".

Εγώ έχω τον αγώνα μου να σταθώ δίπλα σου

κι εσύ έχεις το εισιτήριο απ' αυτόν τον αγώνα.

Τελικά...
I came here to let you know
the letting go has taken place


Και για σένα που δεν καταλαβαίνεις αυτό είναι το τραγούδι της ημέρας...




Piece by piece I take apart this complicated heart...

Υ.Γ. Να και μια ανάρτηση μελό... γιατί είναι σαββατόβραδο. Το ποπκόρν κέρασμα! 

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

You get in love

Μια κι (Ε)λευθερώθηκε η σιωπή 2 μηνών και πήγε να στοιχειώσει άλλους, ας το αξιοποιήσω.



Αυτό ήταν πάντα το τραγούδι μου.
Όχι το αγαπημένο μου.
Όχι το πιο ωραίο που έχω ακούσει.
Όχι το τραγούδι σταθμός για μένα.
Το τραγούδι μου. Και το "μου" είναι πιο δυνατό από το "τραγούδι" εδώ.
Η εσωτερική μου συμμαχία με τον εαυτό μου. Και η μόνη.
Το προσωπικό μου πείραγμα, η δικιά μου διάλεκτος.
Που σαν ήχος έμπαινε και γινόταν ο αντίλαλος μου.

Τίποτε άλλο δεν με έδενε με αυτόν τον άνθρωπο... το τραγούδι αυτό... α κι ένα live.
Όμως κρίμα που είναι αυτό το τραγούδι της ημέρας. Πολύ κρίμα.

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

Έψαχνα την Ελευθερία μου...


Δεν είμαι αντικειμενικός ακροατής. Το βλέπω, το νιώθω. Έχω έρωτα με την Ελευθερία και τη δουλειά της. Αλλά θέλω να ελπίζω ότι μες την υποκειμενικότητα μου μπορώ να είμαι αντικειμενική.


Ήταν καιρός που επιζητούσα σε μια εμφάνισή της ένα σπάσιμο. Έναν κρότο. Καιρό επιζητούσα να σπάσει η ασφάλεια ενός playlist και η ασφάλεια που ίσως έβρισκε μέσα του. Ήθελα να δοκιμαστώ κι άλλο σαν ακροατής. Κι ήθελα κι εκείνη.

Ο θαυμασμός του κόσμου απ' την Θεσσαλονίκη ήταν διάχυτος. Αλλά εγώ φέτος είχα αποφασίσει να είμαι αυστηρή. Να μην παρασυρθώ από έναν ενθουσιασμό πριν έρθω σε επαφή μ 'αυτό. Δεν πήρα κάμερες, φωτογραφικές και τέτοια μαζί μου. Ήρθα ανεπηρέαστη.

Θα ακουστώ γραφική, μα ήταν βαθιά η ολοκλήρωση που βίωσα σαν ακροατής και σαν πιστός θαυμαστής.

Δεν ήταν μόνο η επιλογή του προγράμματος.

Αυτό το πρώτο μέρος ήταν σαν διαμάντι. Σαν να το οραματίστηκες σε εκείνες τις περίεργες στιγμές μιας έμπνευσης.

Μα το Αερικό του Παπακωνσταντίνου; Τι να πω. Υποκλίνομαι. Δεν το φαντάστηκα ποτέ στη φωνή της. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί είναι λίγο κλειστός κι απρόσιτος ο Παπακωνσταντίνου.

Κι έπειτα το Καίγομαι και Σιγολιώνω; Υποκειμενική, ναι, χίλιες φορές, τραγούδι για μένα σταθμός.

Δεν ήταν μόνο η επιλογή του προγράμματος. Ήταν η δημιουργία του. Ήταν η "απόκτησή" του. Το απέκτησε και το κατέκτησε. Τόσο πολύ την Ελευθερία μέσα δεν την έχω ξανανιώσει. Δεν έχασε λέξη. Δεν της ξέφυγε λέξη "άπαιχτη". Έτσι το λέμε στο θέατρο. Δεν άφησε λέξη, ανάσα που να φύγει χωρίς η ίδια να δώσει το συναίσθημα φιλτραρισμένο μέσα απ' το δικό της. Τόνιζε τόσο τις λέξεις, τις τραγουδούσε τόσο μοναδικά και τις επέλεγε εν τέλει έτσι, που σε λίγωνε.

Απόκτηση κι έπειτα κατάθεση.

Οι ενορχηστρώσεις ήταν πολυποίκιλες και καίριες. Έπαιζαν με τα τραγούδια της. Ακόμα και τα πολύ κλασσικά. Έλεγα πάντα, πώς κατέληξε αυτό, Της Καληνύχτας τα φιλιά, να γίνει τόσο ευχάριστο. Παρασύρθηκε σκεφτόμουν καθώς μετατρεπόταν σε ύμνο. Τώρα ήρθε και ταίριαξε και η μελαγχολία που είχε το κομμάτι απ' τη μάνα του. Τι όμορφα ανανεώθηκε.

Κι έπειτα ο Αύγουστος! Δεν περίμενα ότι θα το πει; Ναι, το περίμενα, το είχα μάθει. Όμως η συγκίνηση ήρθε αμείωτη. Έκλαψα. Έτσι έκλαψα όταν άκουσα το Μη φεύγεις στο Ζάππειο. Δεν μπορώ να εκφράσω αυτές τις μοναδικές στιγμές. Είναι στιγμές δημιουργίας και η ομορφιά τους συγκινεί.

Στη θεατρολογία έμαθα ότι μια παράσταση είναι το μόνο έργο τέχνης που πεθαίνει, χάνεται τη στιγμή ακριβώς της δημιουργίας του. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση, ποτέ μια παράσταση να είναι ίδια με την άλλη επομένως αυτό το έργο τέχνης δεν μένει στο χρόνο. Κάθε βράδυ θα είναι κάτι άλλο. Δεν είναι ένας πίνακας ή ένα μουσικό θέμα που αποτυπώνεται. Αυτές οι στιγμές όπως του Αυγούστου, χάθηκαν στο χρόνο.

Έπειτα το δεύτερο μέρος, ήταν πολύ ποιοτικά λαϊκό. Είχε όμως κάτι το μαγικό. Η σειρά των τραγουδιών ήταν τέτοια που λες και κάτι παραπάνω σου έκλεβε κάθε τόσο κι εσύ σηκωνόσουν όλο και πιο πολύ για να το φτάσεις, έτσι κατέληξε ο κόσμος όρθιος στο τέλος. Αυτό το δεύτερο μέρος του έπαιρνε κάτι κι αυτός ελάφρυνε. Δεν ξέρω τι ήταν. Το βάρος μιας θλίψης, μιας έννοιας, μιας στεναχώριας, μιας σκοτούρας; Ήταν σίγουρο πως οι περισσότεροι εκεί μέσα τα βίωναν όλα αυτά. Θα σκεφτεί κανείς, είσαι υπερβολική, δεν έχει ξανακάνει η Ελευθερία λαϊκό πρόγραμμα; Ναι, έχει ξανακάνει. Αλλά αυτή τη φορά ερμήνευε τα πάντα τόσο αλλιώτικα.

Το Αν σ' αρνηθώ, το έχει χρεωθεί πια. Της ανήκει σαν τραγούδι, νομίζω μπορεί να γίνει η έκπληξη κάθε παράστασης. Το πειράζει πολύ εφευρετικά κάθε φορά.

Η ιδέα με τη νησίδα που μπαίνει στον κόσμο ήταν πολύ καλή. Ταιριάζει απόλυτα στην Ελευθερία. Της προσδίδει το χαρακτηριστικό της. Είναι τραγουδίστρια που ξεσηκώνει τα πλήθη, τα μαγεύει, τα πωρώνει, τραγουδάει και νομίζεις ότι είσαι δίπλα της και ταυτόχρονα είναι νεράιδα που παίζει με το μαντήλι της και ποτέ δεν καταφέρνεις να της το πάρεις και να μείνει εκεί για πάντα. Είναι άπιαστη, είναι αλλού και ταυτόχρονα κοντά. Αυτή η νησίδα είναι η καλύτερη εικονοποίηση αυτού.

Η πόρτα απ' όπου έμπαινε κι έβγαινε με τάραξε λίγο. Δεν έχω αποφασίσει αν μου άρεσε ή όχι. Με τάραξε γιατί ήταν σαν θωρακιζόταν πίσω από ένα τοίχο. Ένιωθα πως αυτόματα έπαιρνε μια απόσταση απ' ό,τι γινόταν. Χανόταν, δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή. Όταν απλώς φεύγει δεξιά ή αριστερά, τότε απλώς φεύγει. Και φεύγεις κι εσύ. Τώρα όμως έμπαινε κάπου και μια πόρτα την χώριζε απ' ό,τι είχε ανταλλαχθεί ως εκείνη την ώρα. Είναι βέβαια μία υποκειμενική άποψη αυτή και αίσθηση και σίγουρα δεν λέω ότι δεν ήταν ένα όμορφο εφέ.
 
Υ.Γ. Τραγούδι της ημέρας, όποιο τραγούδι απ' το πρόγραμμα προτιμάς...