Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

Κανείς δεν είναι τέλειος...


Τραγούδι της ημέρας?
Καλύτερα της εποχής, της αντοχής, της ανάγκης.
Ζήτω τα μπερδέματα, οι αγάπες, οι έρωτες.
Ζήτω το αίμα που κυλά στις φλέβες μας.
Ζήτω οι αποτυχίες μας.
Ζήτω οι αδυναμίες μας.

Αν ποτέ απαρνηθώ την ατελή φύση μου , να πέσει φωτιά να με κάψει...

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

Θέλω να πάρω ένα norton

Ξημέρωσε.
Ανοίγω τα μάτια, το μυαλό παίρνει μπρος και....

Σε φύλαξα μες στο σώμα
μέσα μου όλη η γη


Δεν είμαστε καλά! Τι αυτό θα μου κολλήσει σήμερα; Λάθος θα κάνω, για να ακούσω καλύτερα...

η ζωή, το προζύμι
που έναν άνθρωπο εγκυμονεί


Ω θεέ μου, τι μέρα θα ξεκινήσει. Πού βρέθηκε αυτό μέσα μου; Ποιος το έβαλε;

Σε φύλαξα μες στο σώμα
μέσα μου σαν νησί
 

Να το πάλι, δεν θα σταματήσει. Μα είναι δυνατόν; Τέτοια συναισθήματα τα βάζω από νωρίς για ύπνο.
Σηκώνομαι, αναζητώ την καλημέρα μου και φτιάχνω καφέ... το νερό και το χώμα... Πού είναι η καλημέρα μου; Εγώ χάιδεψα γάτα και δεν έχω καλημέρα; η πατρίδα μου να 'σαι εσύ Σταμάτα. Καμιά πατρίδα έχουμε πει. Πίνω καφέ............................
Έφυγε; Τι καλά. Θέλω δυνατά τραγούδια, όχι τραγούδια παράδοσης. Μην ξυπνάς. Μην ξυπνάς μείνε εκεί που σ' έχω.
Σε κράτησα μες στο στόμα
μέσα μου σαν φιλί


Δακρύζω. Α να και η καλημέρα. Φωναχτή και μπορώ να τη φανταστώ.
Εργασία, mails, σκέψη... στη ζωή, στον αιώνα... Συνεννοήσεις, κουβεντούλα  να 'σαι γεύση μου κι αναπνοή... Το τηλέφωνο στο αθόρυβο. Ξανά. Ξανά δεν θέλω να έρχομαι αντιμέτωπη με φωνές.

Το σώμα τίναξα
κι οι ζωές γίναν πηγάδια
 

Ακριβώς. Που να βρω όμως ταιριαστό κουκούλι για την τωρινή μου αλλαγή;  
Οι ζωές γίναν πηγάδια κι αλίμονο να σταματούσε κάπου αυτή η πτώση.

ΝΑ ΕΦΕΥΓΕΣ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΠ' ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ

Τηλέφωνο, κουβέντα, κουβέντα... ησυχία λιγάκι................
'Ενα γύρεψα
κι εκατό μ άγγιξαν βράδια χωρίς εσένα, να το ξέρεις.

Κλειδιά, αυτοκίνητο, Melissa εκκωφαντικά, ταχύτητα γρήγορη. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις, αυξάνω ταχύτητα.

Χαμός. Χάος, ένα μυαλό χάος

Σε φύλαξα που αγαπώ.... if you can't hold me now you will never hold me again.... they' ll have to tie me up... anyone can fly....μέσα μου να καρπίζεις... I'm still waiting to be loved.... ως πότε....  και να γίνομαι γόνιμη εγώ... 
Κι απ' την αρχή...

Σε φύλαξα μες στο σώμα
μέσα μου όλη η γη
η ζωή, το προζύμι
που έναν άνθρωπο εγκυμονεί

Σταμάτα, δεν βλέπεις; Τα συναισθήματα που θες να νιώσουμε σήμερα δεν στέκονται σε δωμάτια με διάτρητους τοίχους. Κι εμείς έχουμε καρδιά διάτρητη για τέτοιες αγάπες. Μας σέρνει και μας πάει. Κι αν τώρα μου λες πως γλυκάθηκες, εγώ σου λέω άκου με και πάψε να ζητάς.

Σε κράτησα μες στην ύλη
σ' έβαλα σαν φλουρί
της καρδιάς μου το ασήμι
και το σύνορο να 'σαι εσύ


Ε κάνε ό,τι θες.

Έφτασα. Μπαίνω, συναντήσεις. Παλιός φίλος. Αγάπες και φιλιά.
-Δεσμεύεσαι. Το καλοκαίρι Ελευθερία - Τάνια.
Μου αραδιάζει τις εμπειρίες του με αμφότερες τις αοιδούς για να ζηλέψω, αλλά για την Τάνια μου περνάει στο ντούκου και για την Ελευθερία...

Σε φύλαξα μες στο σώμα
μέσα μου σαν νησί
το νερό και το χώμα
η πατρίδα μου να 'σαι εσύ


η οποία κοντεύει να με τρελάνει σήμερα, είμαι γνώστης της θέσης μου σε σχέση με εκείνον.

Αγκαλιές, φιλιά ξανά. Η μυρωδιά του... χάρηκα που τον είδα... έχω νιώσει προστασία κι αγάπη δίπλα του. Περασμένα κι αυτά.

-Δεσμεύτηκες. Το καλοκαίρι Ελευθερία - Τάνια.
-Δεσμεύτηκα.
Τρίχες δεν δεσμεύτηκε. Ούτε κι εγώ. Καταραμένες κοινωνικές σχέσεις, προσωπεία και βλακείες. Κάλλιο το 'χω να πάω μόνη.

Σε κράτησα μες στο στόμα
μέσα μου σαν φιλί
στη ζωή, στον αιώνα
να 'σαι γεύση μου κι αναπνοή
 

Καλά τραγούδα.
Πληρώνομαι. Αυτοκίνητο. Melissa εκκωφαντικά ξανά... κι η άλλη από μέσα το ίδιο.

Τηλέφωνο.

Ο...χι
Ο...χι
Ο...χι

Ουφ

Θέλω να πάρω ένα norton. Μόνο αυτό θέλω σήμερα. Να πάρω ένα norton. Να διώξω τους ιούς. Παντός είδους ιούς.

Το σώμα τίναξα
κι οι ζωές γίναν πηγάδια
ένα γύρεψα
κι εκατό μ άγγιξαν βράδια


Επιστροφή, κουβέντα, οικογένεια, σιωπή. Λατρεμένη σιωπή μιας ώρας. Κουβέντα, κουβέντα, κουβέντα...

Σε φύλαξα που αγαπώ
μέσα μου να καρπίζεις
και να γίνομαι γόνιμη εγώ

Δουλειά, δουλειά... έλλειψη, κενό, χάσιμο...

Κι απ' την αρχή

Σε φύλαξα μες στο σώμα
μέσα μου όλη η γη
η ζωή, το προζύμι
που έναν άνθρωπο εγκυμονεί

Αχ επειδή σε φύλαξα με εκδικείσαι...

Το τραγούδι της ημέρας... αναγκαστικά...



Εγώ, εαυτέ μου, να το ξέρεις δεν σ' ακολουθώ...


 


  

Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Σ' αγαπώ μα δε φτάνει

Σταμάτα τώρα.
Τώρα την σύγχυση που πας να βάλεις στο μυαλό μου, σταμάτα τη.

Θέλω πίσω τη σιωπή μου, την αλλαγή μου, την πολύτιμη αντοχή μου. Το μούδιασμα μου, το τίποτα μου, το κενό μου. Τα θέλω.

Περήφανα θα κάθομαι άχρηστη στη μέση του πουθενά.
Τι κι αν δεν ξέρω να ζω αλλιώς, κάπως δεν έζησα ως τώρα;
Τι κι αν δεν επαρκώ; Θέση δεν απόκτησα κι εγώ;
Τι κι αν βαρέθηκες; Πρώτη φορά είναι;

Τι κι αν θες να με φοβίσεις... μόνο αυτό δεν μπορώ να νιώσω πια...




"Σ' αγαπώ μα δε φτάνει..."

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

Πέλαγο να ζήσω πού θα βρω...

Πέλαγο να ζήσω πού θα βρω τώρα, Νεράιδά μου;

Η απογειωτική σου ικανότητα είναι αβάσταχτα σαρωτική. Και τώρα "κυνηγώ σαν το ναυαγό" τον πάτο που με βούλιαζε αυτό το τραγούδι.
Αμέτρητα ακούσματα φόντο φωνές βαριές, βαθιές, απελπισμένες, πληγωμένες. Αμέτρητες ερμηνείες διαμάντια της ταραγμένης μου ψυχής.

Κι ύστερα ήρθες εσύ. Που δεν ξέρεις να λυγίζεις παρά μόνο στο Παράπονο.
Ήρθες εσύ, νεράιδα και το πήρες. Και το ανέβασες... το ανέβασες...

Και τώρα δεν το φτάνω...

Τώρα το ατενίζω από κάτω.
Εγώ μικρή κι αυτό αέρας. Εγώ λειψή κι εσύ καθολική.

"Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά..."

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Πες μου τι θα βγει απ' τις στάχτες;

Πες μου τι θα βγει απ' τις στάχτες;

Αν αλλάξει κάτι και βγει λουλούδι, τότε θα έχουμε βρει το μυστικό λίπασμα που μας έλειπε τόσα χρόνια και σαπίζαμε. Τότε θα σου πω, ας μη συσσωρεύουμε αλλό την οργή μας, ας μην αφήνουμε να πεθάνει κάποιος στη βάρδιά μας. Θα σου πω, φρόντισε να μιλάμε όταν πρέπει από δω και μπρος. Τώρα που ακουγόμαστε να μην γίνουμε ποτέ πια αθόρυβοι. Και θα σου χαμογελάσω.


Αν βγεις πάλι εσύ κι εγώ καπνισμένοι και μουτζουρωμένοι. Αν βγεις εσύ που δεν σε εμπιστεύομαι κι εγώ που δεν με ξέρεις. Τότε δεν ξέρω που θα πάω, τι θα κάνω, ποιον θα σπάσω. Το μέσα μου που σπάω καθε μέρα; Την ελευθερία σου ή την δικιά μου...;


Θυμάσαι τότε που κάηκε το σύμπαν; Είπαμε έλα να φέρουμε τα πάνω κάτω. Κι όταν γύρισα την πλάτη με ξεγέλασες. Θα βγεις ο ίδιος κι απ' αυτές τις στάχτες; Δεν το βλέπεις; Ένας ένας δεν μπορούμε να πάμε πουθενά.


Τώρα που δεν υπάρχει τίποτα... ούτε εσύ ούτε εγώ.... τώρα έλα...

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

Όνειρο

Σήμερα ονειρεύτηκα ότι μου πήρε το αυτοκίνητο μου ο γερανός.

Το είχα παρκάρει στο Μαρούσι. Στα χαοτικά στενά του. Κι αυτό ξέρω γιατί το είδα, χτες ήμουν στο Μαρούσι. Όταν γύρισα να το βρω δεν ήταν εκεί. Ο δρόμος ήταν σκαμμένος. Και στη θέση του αυτοκινήτου μου ήταν ένας τεράστιος μετρητής. Από πάνω έλεγε το τηλέφωνο που έπρεπε να πάρω για να το βρω κι από κάτω ηλεκτρονικά ανέβαινε η τιμή του προστίμου όσο αργούσα.

Την καρδιά μου δεν την έχω ξανακούσει τόσο έντονα να χτυπά στον ύπνο. Πονούσα, το ένιωθα κι ας κοιμόμουν, απ' τους δυνατούς χτύπους. Και τότε ξεκίνησαν κάτι δάκρυα ποταμοί. Δάκρυα που με καίγανε ολόκληρη. Δεν μπορούσα να συνέλθω.

Λίγοι γνωρίζουν πόσο αγαπώ το αυτοκίνητό μου. Το αγαπώ βαθιά. Είναι το μοναδικό δικό μου πράγμα. Ούτε ο εαυτός μου δεν μου ανήκει τόσο. Γιατί αυτό θα με παίρνει πάντα μακριά να ηρεμώ. Με φροντίζει.

Προσπαθούσα λοιπόν να πάρω το τηλέφωνο αυτό και δεν τα κατάφερνα. Πατούσα λάθος τα κουμπιά, βγαίναν λάθος αριθμοί. Είχα λαχανιάσει, τα μηνίγγια μου χτυπούσαν. Υπήρχαν άνθρωποι που ήθελαν να βοηθήσουν αλλά ούτε αυτοί τα κατάφερναν. Η τιμή είχε φτάσει τα 900 ευρώ. Ένιωθα ζαλισμένη, έχανα την επαφή μου με το περιβάλλον. Όλα θόλωναν κι αυτός ο πόνος δεν σταματούσε.

Λιποθύμησα στο όνειρο και ξύπνησα στην αλήθεια.

Έχασα το αυτοκίνητο μου στον ύπνο μου...

έχασα την καρδιά μου άλλη μια φορά στον ξύπνιο μου.

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010