Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

"could I get you off my mind this time?"

Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.
Ο καθένας έχει ό,τι του αξίζει.

...τότε γιατί θέλει ό,τι δεν του αξίζει...

....τότε γιατί δεν του αξίζει αυτό που θέλει...




"I wondered what might happen if I left this all behind"

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

"I will give up this fight"

Τραγούδι μήνα καταραμένου. Με αυτή την εκτέλεση.
Αυτή η εκτέλεση εκφράζει το "θέλω" πίσω απ' το "δεν μπορώ". Αυτή η εκτέλεση εκφράζει το "δεν έχω" και "δεν είχα".
Αυτή η εκτέλεση εκφράζει το "δεν θα μπορέσω να είμαι ποτέ" και το "δεν μου αξίζει".
Περσινά ξινά σταφύλια. Το ήξερα πάντα, αλλά αφέθηκα να πλανευτώ για λίγο.



Υ.Γ. Έμαθες τη Melissa ή ακόμη; Σκέψου το αλλά πρόσεχε είναι εθιστική. Χάνεις επιλογές έκφρασης μετά απ' αυτή. Μετά συνήθως είναι μόνο αυτή.

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Χτες

Χτες παραλίγο να τρακάρω πολύ άσχημα. Θα σμπαραλιαζόμουν κι εγώ και το αυτοκινητάκι μου και φυσικά θα έπαιρνα κι άλλους στο λαιμό μου για κλάσματα του δευτερολέπτου.
Οδηγούσα και στο αντίθετο ρεύμα είδα ένα αυτοκίνητο ίδιο, ολόιδιο, με εκείνο αγαπημένου προσώπου. Τότε ο αχαΐρευτος εαυτός μου θέλησε να δει αν μέσα στο αυτοκίνητο ήταν το αγαπημένο πρόσωπο.
Ενώ ήξερε, πολύ καλά, ότι δεν υπήρχε καμία μα καμία περίπτωση, εκείνη τη στιγμή, σ' εκείνο το δρόμο, να οδηγεί αυτό το πρόσωπο. Ούτε και τζίνι να είχα και να το ευχόμουν, δεν θα υπήρχε περίπτωση.
Όμως εγώ αφέθηκα να κοιτάξω, να πάρω την προσοχή μου άλλη μια φορά και να την δώσω σ' ό,τι τα μάτια μου θέλουν να δουν κι όχι σ' ό,τι υπάρχει. Πότε θα μάθεις, εαυτέ μου, πόσο μάταια ελπίζεις.
Την κρίσιμη στιγμή γυρνάω το βλέμμα μπροστά μου και το μπροστινό αυτοκίνητο ήταν σταματημένο. Πάτησα απότομα φρένο αλλά είχα μεγάλη ταχύτητα για να σταματήσω, έστριψα το τιμόνι κι έβγαλα το αυτοκίνητο απ' το δρόμο. Ευτυχώς δεν υπήρχε άλλος στο δρόμο.
Σταμάτησα ταραγμένη στο έπακρο. Προσπαθούσα να σκεφτώ, αλλά σαν να μου είχε αφαιρεθεί κάθε ικανότητα. Πήρα το τηλέφωνο και τηλεφώνησα για να ακούσω την αγαπημένη φωνή. Να αποκτήσω ξανά ένα σκοπό, γιατί είχα ξεχάσει. Την άκουσα κι έκλεισα. Έβαλα μπρος το αυτοκίνητο κι έβαλα και τα κλάματα. Ω πόσο έκλαψα.
Γιατί συνειδητοποίησα για ποιο λόγο θα είχε συμβεί αυτή η καταστροφή. Για κανέναν απολύτως, σας διαβεβαιώ. Δεν υπάρχει πλέον κανένας απολύτως λόγος να νιώθω έτσι και να αφαιρούμαι και να ψάχνω πρόσωπα γύρω μου.
Αχ εαυτέ μου, πόσο μάταια πήγες να σκοτωθείς.
Έπειτα ήταν τότε που το ραδιόφωνο έβαλε ό,τι πιο σημαδιακό μπορούσε να βάλει. Δεν αντέχω πια αυτές τις συμπτώσεις τον τελευταίο καιρό. Αν έχεις να πεις κάτι, σύμπαν, πες το επιτέλους μπας και ζήσουμε.
Το ένα τραγούδι που έβαλε ήταν αυτό...



Κι εμένα με ικανοποιεί και σαν τραγούδι ημέρας, δεν ξέρω εσάς.
Το άλλο τραγούδι που έβαλε είναι πολύ προσωπικό για να μπει εδώ. Κι αυτό είναι το πρώτο όριο που θέτω εγώ η ίδια στον εαυτό μου εδώ μέσα. Ωστόσο εκείνο ήταν όχι μόνο σημαδιακό, ήταν τα πάντα.

Η ηλίθια, απρόσεχτη οδήγηση με ακολούθησε όλο το βράδυ. Έλεγα, δεν φτάσω ποτέ σπίτι να βγω απ' τα λάθη μου. Τι είχα πάθει; Σήμερα βέβαια σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έβαλα τη μάνα μου στο αυτοκίνητο. Έτσι, γιατί ο χειρότερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Κι εμένα δεν φτάνει που μου έχει ρημαχτεί κάθε αυτοπεποίθηση πια, ήθελα να με αποτελειώσω.

-------------------------------------------------------------------

Χτες το βράδυ πάλι, πήγαμε στη συναυλία της Ελεωνόρας Ζουγανέλη στην Τεχνόπολη. Κι εκεί εν μέσω τραγουδιών και συζητήσεων, άφησα τον εαυτό μου να κάνει μια παραδοχή. Συγκλονιστική μεν αλλά απαραίτητη. Η Ελεονώρα τραγουδούσε υπέροχα κομμάτια, δικά της και μη. Τραγούδια που με έχουν συντροφεύσει σε συναισθήματα και καταστάσεις, τραγούδια που έχουν εκφράσει τον ψυχισμό μου. Τραγούδια τέλος πάντων που πάντα μου έλεγαν πολλά. Κι εχτές που την άκουγα να τα τραγουδάει, και τα έλεγε υπέροχα και μπορούσε να σε συνεπάρει, χτες λοιπόν είδα ότι δεν ένιωθα τίποτα. Ευχαριστιόμουν τον ήχο του τραγουδιού, μα δεν μου έλεγε τίποτα. Ούτε αναμνήσεις, ούτε συγκινήσεις, ούτε ένα "αυτό είναι για σένα" μέσα μου.
Φτώχεια το λέω αυτό εγώ. Φτώχεια συναισθημάτων. Δεν μου αρέσει ο εαυτός μου τόσο άδειος.

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

Όνειρο II

Φυσικά ύπνος χτες δεν με επισκέφτηκε. Το κεφάλι μου είναι εγωιστικό. Με πονάει για να μην ασχολούμαι με τίποτα άλλο. Με πονάει για να μου θυμίζει αλύπητα ό,τι με πονάει.

Κάποια στιγμή πρέπει λίγο να κοιμήθηκα μία ή δύο ώρες το πρωί και κατάφερα να δω κι όνειρο.

Σήμερα είδα ότι μου είχε κοπεί το αριστερό χέρι. Το καλό μου χέρι. Όχι παράλογα, τραυματίστηκα κι έπρεπε να ακρωτηριαστεί. Όμως δεν ήμουν τόσο θλιμμένη όσο θα έπρεπε, ούτε τόσο συγκλονισμένη. Υπήρχε μια ψυχραιμία. Προσπαθούσα να οργανωθώ στο από δω και πέρα. Επισκέφτηκα τους ανθρώπους που κάποτε αποτελούσαν τη μόνη παρέα μου, που τώρα έχω απομακρυνθεί απ' αυτούς αλλά συνεργάζομαι μαζί τους. Σ' αυτούς πήγα, σε κανέναν που να θεωρώ σ' αυτή τη φάση δικό μου. Εκείνοι λοιπόν μόλις με είδαν σοκαρίστηκαν, συγκλονίστηκαν, στεναχωρήθηκαν βαθιά. Προσπαθούσα να τους παρηγορήσω, να τους πω ότι δεν αλλάζει τίποτα, ότι όλα θα είναι όπως πριν κι ότι είμαι καλά. Δεν πείθονταν. Έπειτα βάλθηκα να μάθω να οδηγώ με το ένα χέρι. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι δεν θα οδηγώ.
Μα γιατί δεν καταλάβαινα ότι άλλαξαν όλα; Τα πάντα δια παντός;
Εκεί στο τιμόνι συνειδητοποίησα ότι όχι μόνο έχασα το χέρι μου, αλλά το καλό μου χέρι. Θυμήθηκα ότι το δεξί μου χέρι δεν έχει καμία δύναμη, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ταράχτηκα, αλλά πάλι το προσπέρασα και βάλθηκα να ασχολούμαι με την τροποποίηση των ρούχων μου. Δοκίμαζα κοντομάνικα, αμάνικα. Καλοκαιρινά ρούχα. Ήθελα να μην προκαλώ αποστροφή και ταυτόχρονα να μην κρύβω τι είμαι. Μέχρι και καλύμματα για την πληγή δοκίμαζα, να μην είναι έκθετη και σοκάρει.
Μα γιατί δεν καταλάβαινα πως κάθε ακρωτηριασμός σοκάρει; Γιατί δεν καταλάβαινα πως θα υπάρχω λειψή από δω και στο εξής.
Κάποια στιγμή σταμάτησα κάθε δραστηριότητα. Κοίταξα το χέρι μου για πρώτη φορά. Κοίταξα κατάματα το κενό. Το κενό μου. Ένιωσα το τίποτα. Είναι τόσο ελαφρύ το τίποτα. Έλειπε το βάρος της παρουσίας. Ένιωσα να περνάει αέρας. Ο αέρας που γεμίζει τις απουσίες.

Κι έκλαψα.

Και ξύπνησα.



Αν μια αλλαγή συμπεριφοράς δεν είναι τελικά κυκλοθυμία αλλά απόφαση, τότε πρέπει απόφαση πρέπει να πάρουν όλοι.

Τραγούδι ημέρας ξανά αυτό.



"Δεν είναι η ζήλια, μάτια μου, που σαν καπνός με πνίγει,
είναι που κάποτε θα 'ρθεις κι η αγάπη θα 'χει φύγει".
"Αρκούν τρεις μήνες γνωριμίας για να καταλάβεις αν μια αλλαγή συμπεριφοράς είναι κυκλοθυμία ή απόφαση;"


Αμάντα Μιχαλοπούλου

"Πώς να πεθάνει αυτό που θες;"

Το κεφάλι μου θα σπάσει στα δύο. Με σφυροκοπά αλύπητα.
Τι να κάνω; Να μου βγει τραμπουκισμός; Να σπάσω; Να σπαστώ;
Ή να βάλω τα κλάματα; Να μουλιάσω.
Πώς; Πώς βγαίνει τόση ενέργεια εγκλωβισμένη;
Πρέπει να κάνω κάτι οπωσδήποτε. Να φωνάξω; Να τσιρίξω; Να γελάσω; Να βγω στο δρόμο να τρέχω;

Το κεφάλι μου με πεθαίνει; Πώς να το ηρεμήσω; "Πώς να πεθάνει αυτό που θες;"

Όταν πάντα τελείωνα μια παράσταση, όσες χιλιάδες φορές κι αν την είχα επαναλάβει, πάντα θα είχα πονοκέφαλο. Γιατί πάνω στη σκηνή, ο εαυτός σου κάνει πίσω. Το θέλω σου κάνει πίσω. Φοράς ένα άλλο θέλω, ένα άλλο ρούχο, μιαν άλλη αλήθεια. Τι σημασία έχει αν σ' αρέσει να πίνεις καφέ; Στη σκηνή θα σ' αρέσει να πιεις τσάι. Κι όλοι πρέπει να καταλάβουν και να νιώσουν πόσο πολύ θες, πόσο πολύ σου αρέσει να πίνεις τσάι. Κι όταν το νιώσουν, κι αμφιβολία καμία δεν τους μείνει, τότε κατεβαίνεις, αφήνεις το σώμα σου ελεύθερο κι ένας ανελέητος πονοκέφαλος σε κατακλύζει.

Έχω χάσει τον έλεγχο. Ο εαυτός μου δεν με υπακούει πια. Δεν συμμορφώνεται. Πόσες ώρες μοναξιάς να του αφιερώσω ακόμη για να θέλει μόνο ό,τι του δίνεται; Κι αν γίνεται να μη θέλει... να μη θέλει πια. "Πως να πεθάνει αυτό που θες;"
Εγώ φταίω το ξέρω. Όταν έχει αυτό που λαχταρά τον αφήνω να το ρουφήξει μέχρι τελευταία σταγόνα. Δεν τον αφήνω να κρατηθεί, να περιοριστεί, να έχει δεύτερη σκέψη. Τον αφήνω πρωτόγονα να χυμήξει, να απολαύσει, να γευτεί, να πληρωθεί. Καθώς το ξέρω το μετά που πάντα του προδιαγράφεται.
Ο καθένας ξέρει το μετά που η μοίρα του έχει πει ότι  θα τον ακολουθεί. Δεν αλλάζει συνήθως ποτέ. Κι εγώ ξέρω... ξέρω πως αν γευτώ ό,τι λαχταρώ, το μετά θα είναι απαγόρευση, αλλαγή, απόρριψη, μοναξιά.

Όλα αξίζουν, όταν αξίζει αυτό που θες. Φτάνει να μάθεις να το χάνεις. Να αντέχεις να το χάνεις. Να ξέρεις πώς θα το χάσεις. Να ξέρεις πως αυτός θα είσαι πάντα. Θα ολοκληρώνεσαι κι έπειτα μόνο θα θες... όλο θα θες... "πώς να πεθάνει αυτό που θες;"

Το κεφάλι μου πονά τόσο, όμως αξίζει... άξιζε.
Ξανά και ξανά θα ήθελα το ίδιο κι ας σβήσω απόψε απ' τον πόνο.

Κι ας πεθάνω εγώ κι όχι η επιθυμία.

Τραγούδι ημέρας.


Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

"Βαρέθηκα πια να ψάχνω το φως
μου κάνει κακό
μου κάνει κακό...


Δεν αντέχω πια έχω κουραστεί.
Έχω σταυρωθεί κι έχω αναστηθεί.
Δεν μου μένει πια παρά να γδυθώ
να προσευχηθώ και να κοιμηθώ..."

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

"Την καρδιά μου όποιος δει..."

Εμένα δεν με χάνεις. Όμως θα αργήσεις να με ξαναδείς.
Θα ξαναέρθω όταν μου δείξεις πως θυμάσαι πώς είναι να πετάς.
Θα ξαναέρθω όταν θα θες πράγματι να ακουστείς. Όταν δεν θα θες να κρυφτείς πίσω από πρόσωπα και λατρείες.
Εμένα δεν με χάνεις, γιατί τα τραγούδια σου δεν μπορώ να τα αφιερώσω πουθενά.
Εμένα δεν με χάνεις, όχι γιατί με έχεις ανάγκη, αλλά γιατί σε έχω εγώ. Θ' αργήσεις όμως να με ξαναδείς, κι αυτό που σου λέω, ξέρω, ούτε σαν κουνούπι θα σε πλησιάσει.

Προχτές στεκόμουν πάλι μακριά σου. Όπως συνηθίζω κατά βάση, γιατί κι εσένα σ' αρέσουν οι αποστάσεις. Δεν σε φώναξα. Ξέρω θα γυρνούσες αν το έκανα, είσαι δίκαιη. Όμως δεν το έκανα, ήθελα να σε παρακολουθήσω. Πού είσαι και πού δεν είσαι. Πόσο είσαι εκεί και πόσο όχι. Και είδα.
Είδα επίσης και κάτι άλλο, που το ήξερα μεν, αλλά τώρα ήταν πολύ ξεκάθαρο. Κατάφερες να φτάσεις ως το τέρμα της πλαγιάς, αλήθεια. Πίσω ήταν ο γκρεμός κι αυτοκίνητα. Έφτασες αλήθεια ως εκεί. Όχι με τη μία, σταδιακά προχώρησες πάνω απ' τα πλήθη κι έφτασες. Σε λάτρεψα τόσο και γι' αυτό.

Αυτό δεν είναι το τραγούδι της ημέρας.
Μακάρι να υπήρχε μέρα που δεν θα ήταν δικό της επιτέλους πια.
Ήχος της ημέρας είναι η ανάσα σου και μελωδία της η συγκίνησή σου. Η εικόνα σου η αλήθεια που θα καρφώσω στο μυαλό μου για να φύγει από μέσα μου ότι μοιάζει ψεύτικο.
Η ερμηνεία σου και η στιγμή σου το τελευταίο που θα κρατήσω από σένα μέχρι να σε ξαναβρώ.

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

Ραδιόφωνο

Όλη μέρα στους δρόμους. Να περάσει ο πονοκέφαλος και η ταχυκαρδία και συνεχίζω.
Στους δρόμους ξανά. Την κρυψώνα που είχα φτιάξει σπίτι μου τη διέλυσα. Η σκέψη μου πια κοστίζει βενζίνες. Ξοδέματα. Ακρίβεια παντού. Απλησίαστα όλα.

Αν έχετε εξωτερικές δουλειές που δεν προλαβαίνετε να κάνετε, πείτε μου. Μόνο βγάλτε με στο δρόμο. Αφήστε με να οδηγώ.
Σήμερα άκουσα μετά από μήνες ραδιόφωνο. Το είχα λαχταρίσει τόσο πολύ. Όταν αποδεσμεύεσαι από πρόσωπα και καταστάσεις και κάπου συναντάς τις ταπεινές σου συνήθειες είναι παρηγορητικό... νομίζω.
Έναγωνίως ψάχνω πάλι μια αίσθηση οικειότητας, ενάν τόπο φιλόξενο. Γι' αυτό φέρτε μου δουλειές. Κι άλλες δουλειές.
Ποτέ δεν σταμάτησα να ψάχνω εγώ, ακόμα κι όταν θεωρούμουν δεδομένη.
Τι ωραία που ήταν λοιπόν με το ραδιόφωνο. Άλλαζα αγαπημένους σταθμούς, άκουγα τα νέα, άκουγα τραγούδια. Πόσα άπειρα τραγούδια μέρας μπορεί να πέτυχα.
Όμως αποφάσισα. Αυτό είναι το τραγούδι της μέρας... έτσι... γιατί η μέρα σηκώνει η μοναξιά να είναι δροσερή. Γιατί εμένα δεν μου πήγαινε ποτέ η ανωτερότητα. Γιατί στα πατώματα κατέληγα πάντα με χίλιες δυο αθετήσεις.


Φέρτε μου δουλειές, λογαριασμούς, μεταφορές, ψώνια.
Βγάλτε με στο δρόμο, γιατί όταν συνηθίζω εγώ γίνομαι επικίνδυνη.

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

"Αν κλάψω μη με φοβηθείς"



Αυτό είναι το τραγούδι της ημέρας και στο λέω τώρα, απ' την αρχής της. Καθώς η πορεία της είναι προδιαγεγραμμένη και "η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται".

Ο άνθρωπος εθίζεται στην ευτυχία ακόμα κι αν αυτή διαρκεί μια στιγμή. Δεν έχει σημασία αν είσαι πρωτάρης ή πεπειραμένος σ' αυτή. Εθίζεσαι ακαριαία και αμετάκλητα. Γι' αυτό ο πόνος της απώλειάς της είναι μεγάλος, γι' αυτό διαρκεί πάντα τόσο περισσότερο απ' αυτήν.

Γι' αυτό ζούμε σε μια κανονικότητα θλίψης με αναμνήσεις ευημερίας.

Υ.Γ. Αν ανοίγεται μπροστά σας μια όμορφη Κυριακή, μη δώσετε σημασία στο παραπάνω. Το γράφει άνθρωπος που τη χαρά γνώρισε και, αλίμονο, δεν έχει παράπονο.
Είναι που "με τυραννούν οι ομορφιές..."

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

Το Τραγούδι και Το Ποίημα

Ένα τραγούδι κι ένα ποίημα καθόρισαν σήμερα πώς θα βιώσω το απελπισμένο της κατάστασής μου.
Κι είναι ακόμη, εδώ δεν φεύγουν. Εγώ σηκώνομαι, απομακρύνομαι απ' το δωμάτιο, ηρεμούν τα μάτια μου, η σκέψη μου αποκτά μια ελάχιστη αυτοπεποίθηση, λέω "θα το αντέξω κι αυτό δεν είναι πρώτη φορά" κι έπειτα επιστρέφω. Και το τραγούδι είναι εκεί, και το ποίημα το ίδιο. Κι εγώ σαν να έχω ένα κουμπί μέσα μου, αρχίζω να κλαίω αδιάκριτα.

Ευτυχώς κλαίω σεμνά. Έτσι όπως έμαθα. Δεν χτυπιέμαι σε τοίχους και πατώματα, δεν βγάζω λυγμούς. Κάθομαι ήσυχα κι αφήνω τα δάκρυα να κυλούν.
Νομίζω φταίνε κι αυτά τα δύο. Το ποίημα και το τραγούδι. Νομίζω μου υπαγορεύουν πώς να απελπιστώ. Αν ισχύει αυτό θα θυμώσω, δεν γίνεται να μου κάνουν κι αυτά κριτική για την ύπαρξη μου.

Ας έρθει κάποιος να τα πάρει όμως τώρα. Το τραγούδι και το ποίημα. Στη Λούτσα μένω. Θα σας εξηγήσω το δρόμο. Μόνο να έρθει κάποιος να τα πάρει. Γιατί σήμερα δεν έχω τη δύναμη να βγω στους δρόμους και να τρέχω μακριά απ' ό,τι φοβάμαι. Σήμερα ό,τι φοβάμαι, το τραγούδι και το ποίημα με έχουν ακινητοποιήσει σ' αυτό το δωμάτιο. Εγώ τα παλεύω με αναμνήσεις κι αυτά με χτυπούν με πραγματικότητες.
Ας έρθει λοιπόν κάποιος. Το ποίημα είναι πάνω σ' ένα μικρό τραπεζάκι δίπλα στο γραφείο με τον υπολογιστή. Το τραγούδι είναι μέσα στον υπολογιστή. Αν θέλετε πάρτε κι όλο τον υπολογιστή, λίγο με νοιάζει αυτή τη στιγμή.
Ας έρθει κάποιος μήπως ελαφρώσω λίγο, μήπως ξεχαστώ. Γιατί το χειρότερο μ' αυτά τα δύο είναι ότι μου θύμισαν τόσο ανελέητα πόσο δεν άλλαξα ούτε σπιθαμή.

Το τραγούδι είναι αυτό: Melissa Etheridge, Help Me Make It Through The Night
Με αυτή την εκτέλεση. Αυτή την εκτέλεση να πάρετε. Αυτό είναι το τραγούδι της ημέρας κι αυτή η εκτέλεση του. Το άκουσα σήμερα σ' όσες αγαπημένες φωνές κι εκτελέσεις το βρήκα. Τίποτα. Ντε και καλά αυτή έπρεπε να τα λέει όλα. Κι είχα ανάγκη να μην είναι η φωνή της. Είχα ανάγκη να μην την ακούσω. Έχω ανάγκη να πάψει πια. Όμως τίποτα. Αυτή είναι η εκτέλεση, αυτή είναι η φωνή.

Το ποίημα είναι το "Στην Ξενιτιά Του Σώματος" της Κικής Δημουλά από την ποιητική συλλογή "Τα Εύρετρα" (2010), σελίδα 68. Αν και το έχω ανοιχτό σ' αυτή θα το δείτε. Και τις δύο σελίδες να πάρετε. Τελειώνει εκεί που λέει
"για να μην τρέμω 
ό,τι κι αν μου συμβεί

κρύο ποτέ να μην ξαναισθανθώ

ζέστη ποτέ να μην ξαναγαπήσω."

Μέσα στη βδομάδα έκανα μια απ' τις μοναχικές μου βόλτες στην Αθήνα που είχα καιρό να κάνω. Ακολούθησα την γνωστή αγαπημένη διαδρομή και παρεκτράπηκα λίγο απ' αυτή, διανθίζοντας την με μια δυο οδούς παραπάνω. Σε μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου είδα την νέα ποιητική συλλογή της Κικής Δημουλά, Τα Εύρετρα. Για μια στιγμή κέρωσα απ' τη συγκίνηση. Ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό μου.

Είναι που σε κάποιες στιγμές στη ζωή μας ο εαυτός μας κάνει κάποιες επιλογές, για το τι θέλει, τι μπορεί, αν θες να τον ψάχνεις που θα τον βρίσκεις, τι του αρέσει, πώς θέλει να μιλάει, τι να λέει, πώς του ταιριάζει να εκφράζεται. Είναι κάποιες επιλογές που δεν αλλάζουν. Είναι αυτές. Κι εσύ μπορεί να προχωράς και να αλλάζεις 35 ζωές και να ζεις άλλες 10, μα πάντα θα επανέρχονται αυτές οι επιλογές που δεν αφορούν τις 35 αλλαγές σου, αλλά την στιγμή που θέλησες να δημιουργηθείς.

Έτσι κι εκείνη η στιγμή στο βιβλιοπωλείο με συντάραξε. Πριν πόσα; 15 χρόνια; Που έψαχνα να καθορίσω τον εαυτό μου, να τον εντοπίσω, άρχισα να διαβάζω ποίηση. Πολύ ποίηση. Κι έπειτα ερωτεύτηκα. Κι όταν ερωτεύτηκα γνώρισα την Κική Δημουλά. Δεν τη συνέδεσα με τον έρωτα, αλλά με τον εαυτό μου στη διαχείριση δυνατών συναισθημάτων. Κι ήταν από εκείνες τις στιγμές στη ζωή μου που ένιωσα κοντά σε μένα κι ένιωσα πως με ακούω. Με συνόδεψε στα ταραγμένα νερά εκείνου του έρωτα. Έπειτα ο έρωτας καταλάγιασε κι έπειτα σιγά σιγά έφυγε. Και περάσαν χρόνια χωρίς δυνατά συναισθήματα. Και πάντα διάβαζα Δημουλά, αλλά συχνά κάπου την έχανα. Όπως έχανα και την ποίηση. Όμως χτες είδα στη βιτρίνα τη νέα ποιητική της συλλογή και δεν είναι πολύς καιρός που και ο έρωτας με επισκέφτηκε και η καρδιά μου αγάπησε δυνατά και το χτυποκάρδι για μια παρουσία ξεκίνησε.

Δεν ξέρω ποια μοιραία τύχη τα ξαναένωσε όλα αυτά, αλλά μπήκα χωρίς δεύτερη σκέψη στο βιβλιοπωλείο. Για μια στιγμή αποπροσανατολίστηκα ψάχνοντας το τμήμα με την ποίηση. Όταν βρήκα το πήρα στα χέρια μου αμέσως. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Έπειτα κοίταξα, υπήρχαν μία δύο ποιητικές της συλλογές που δεν είχα. Ήταν απ' την περίοδο του χασίματος. Ήθελα να τα πάρω μα και λεφτά δεν είχα. Θα επιστρέψω, υποσχέθηκα. Σε ποιον δεν ξέρω, τα βιβλία λίγο τα νοιάζει. Μάλλον στον εαυτό μου που πάει στον καθρέφτη και με φωνάζει, όπως ένας αγαπημένος μου γάτος φωνάζει τη μαμά του μέσα απ' τον καθρέφτη.

Ας έρθει τώρα κάποιος κι ας τα πάρει όλα. Με άκουσα αρκετά.

Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2010

ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ

Η ανυπομονησία
η καμία απολύτως βιασύνη
ο τρόπος του λέγειν
ο τρόπος του σιωπάν
η επιμονή
η εύσχημη υποχωρητικότητα
το ζωηρό ενδιαφέρον
το ράθυμο ενδιαφέρον
το αμέσως
το κόμπιασμα
το εξαρτάται απ' τον καιρό
το ασχέτως καιρού
το πολύ επιθυμητό
το αξεκαθάριστα επιθυμητό
και το κατ' ανάγκην


έχουν τον ίδιο ακριβώς κωδικό:


αλήθεια πότε θα σε δω;


Δεν είναι περίεργο;


Κική Δημουλά
ΤΑ ΕΥΡΕΤΡΑ (2010)

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Ημερολόγια Ταξιδίων

Όχι, όχι, αυτό το ταξίδι πρέπει να σωθεί. Ήταν πολύ τέλειο, πολύ απαραίτητο, πολύ ανεπανάληπτο για να το φάει η οποιαδήποτε σαπίλα που κουβαλάει ο καθένας μέσα του και γύρω του.
Θα το σώσω και θα το βάλω σε κουτί. Όπως φυλάω όλα τα πολύτιμα.
Είχε πολύτιμη χαρά και πολύτιμη θλίψη για να χαθεί σε άγνωστα συρτάρια μνήμης.

 -------------------------------------------------------------

Τρεις προορισμοί και ταυτόχρονα ένας και μοναδικός.
Τρεις χώρες και ταυτόχρονα ο ίδιος τόπος πάντα.
Τρεις γλώσσες και το ίδιο άκουσμα συνέχεια.
Τρεις φορές και την ίδια στιγμή μία και μοναδική.
Δύο άνθρωποι για έναν.
Ένας άνθρωπος για δύο.
Δύο άνθρωποι, δύο επιθυμίες.
Δύο άνθρωποι, εκατομμύρια σκέψεις.
Δύο άνθρωποι μέσα σε χιλιάδες.
Ένας άνθρωπος να ξεχωρίζει στους χιλιάδες.

Τέσσερα αεροπλάνα.
Τέσσερις πτήσεις.
Τέσσερις αιωρήσεις.

Το αποφάσισα. Όπως δεν μου αρέσει να αιωρούμαι πάνω από χώρες, δεν μου αρέσει να αιωρούμαι και πάνω από καταστάσεις. Ζαλίζομαι.

Είναι αυτή η αίτια ή αφορμή του ταξιδιού;

Ήταν σίγουρα ο μόνος προορισμός. Ήταν η ευκαιρία. Ήταν η μία φορά. Ήταν οι τέσσερις αιωρήσεις.

Ήταν χίλιοι δυο αντικατοπτρισμοί. Ήταν όλα τα ανεκπλήρωτα μαζί.

Είναι όλα τα ανεκπλήρωτα μαζί.

Είναι το φευγιό κι ο ερχομός μαζί.

Αυτό που έμαθα το ήξερα και πριν. Αν τελειώνει το βράδυ σου με τη φωνή της, κάπου κάποιος σ' έχει ακούσει.

Αυτό που έμαθα και δεν ήξερα. Αν τελειώνει το βράδυ σου με την ενέργεια της, είναι μικρός, τόσο μικρός, ο διεφθαρμένος σου εαυτός για να σε λυγίσει. Κι είναι λίγες, τόσο λίγες, οι αφορμές για να μην χαρείς... έτσι απλά γιατί ας πούμε ξημέρωσε.

Άμστερνταμ.

πορτοκαλί, λουλούδια, ποδήλατα, πλακόστρωτο (μα παντού;), νερό, πολύ νερό, γέφυρες, κάγκελα, κόσμος, κόσμος πορτοκαλί.

Melissa - παράλυση περίπου 10 λεπτών.

Λονδίνο

...φτάνει αυτό: Λονδίνο.

Melissa - θεέ μου που πάει το πνεύμα μου!!!

Βερολίνο...

Στο Βερολίνο δεν θα ξαναπάμε.

Melissa - Τώρα ξέρω, It's gonna take more than that to get rid of me....

-----------------------------

Κι αν εσύ δεν ήσουν μαζί μου σε όλα αυτά δεν θα μύριζαν όμορφα, δεν θα είχαν υγρά, έντονα μάτια, δεν θα είχαν συναισθήματα έντονα, δεν θα είχαν ζεστασιά, μερικές φορές δεν θα είχαν και την αφόρητη μοναξιά, δεν θα είχαν γενναιοδωρία, δεν θα είχαν ομορφιά.

Σ' ευχαριστώ τόσο όσο σε αγαπώ.

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

"I laid down my burden the one where I had something I should prove"

Αύριο... ή ίσως μεθαύριο.
Αύριο θα μεταφέρω τη χαρά, αύριο και την ανανέωση.
Αύριο θα καμαρώσω για την γνώση κι αύριο για την εμπειρία.
Αύριο θα σου πω πού ήμουν κι αύριο τι έκανα.

Τώρα ακόμα τελειώνει. Ακόμα φεύγει. Τελειώνει το πριν και τελειώνει και το τώρα.
Όταν ένα τώρα τελειώνει δεν βλέπεις ποτέ το μετά ή το αύριο... το γκρεμό βλέπεις και πισωπατάς μην πέσεις.
Κι εγώ με αυτό το ελάχιστο ένστικτο αυτοσυντήρησης, πισωπατώ μην πέσω. Μην σπάσω.
Ναι, δεν αγάπησα τελικά τον εαυτό μου... ευτυχώς...
Αγάπησα πολύ όμως ευτυχώς.
Τέλος.
Τέλος σε τόσα.
Τέλος του μήνα.
Τον ένιωθα όταν έμπαινε... τον ένιωσα κι όταν βγήκε.
Με παρουσίες έμπαινε και με απουσίες βγήκε.
Γι' αυτό απόψε θα ατενίζω τα χιλιάδες τέλη.

Αύριο θα χαρώ.

Σήμερα δεν χρειάζεται.

Λένε πώς αν τα μάτια σου κλαίνε γίνονται πράσινα.
Κλαίω λοιπόν μήπως πρασινίσουν τα μάτια μου γιατί ξεθώριασαν.



"Το κάθε τελευταίο,
τελευταίο τ' ονομάζω χωρίς επιφύλαξη.

Και μεγάλωσα πολύ 
για να είναι αυτό αφορμή δακρύων." 
  
Κική Δημουλά