Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

So be it...

Τραγούδι της μέρας αυτό και τα λέει όλα χωρίς να αφήνει απορίες.



Απ' τις χειρότερες μέρες αυτή που διανύω. "Άδικα σκορπάω" κι εδώ είναι το θέμα.
So be it σε όλα.
"Ψέμα κι εσύ"; So be it.

Μα να είναι μέρες σαν κι αυτή που πονάει το σώμα από μία άκρατη επιθυμία, η ψυχή από ένα βασανιστικό συναίσθημα, το μυαλό από μία αδίστακτη εικόνα.

Εύχομαι να γευτώ κι εγώ κάποτε την προστασία του εγωισμού.

"Μια καρδιά μισή 
που ακόμα τριγυρνά
σ' αδειανό νησί
κι αλίμονο δεν ξέρει
στην καρδιά σου
αν ζει το ίδιο πουθενά..."                                            So be it.

Μήνυμα το Ίωνα Δραγούμη στη Μαρίκα Κοτοπούλη.

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

"Κάνει πάρτυ το χτες και με πονά"

Πότε ο πόνος μας γίνεται απόλυτα κι ολοκληρωτικά δικός μας; Υπόκειται στη δική μας κυριαρχία, τον ελέγχουμε απόλυτα και αφορά εμάς; Δεν είναι επιρρεπής στον άλλο, δεν φοράει φανταχτερά ρούχα για να τραβήξει την προσοχή, δεν έχει αντικείμενο και δεν αναφέρεται, δεν περιμένει; Πότε πονάμε για εμάς κι όχι για την απουσία του άλλου;

Πότε ο άλλος χάνει κι αυτή την τελευταία δύναμη; Να πονάς γι' αυτόν. Αυτή η τελευταία δύναμη που του δίνει και τη μεγαλύτερη αξία. Μεγαλύτερη αξία κι απ' αυτή την που του έδωσε η αγάπη που του αφιερώθηκε.
Κατά ένα σκωπτικό τρόπο, το δεν σε ξεπέρασα έχει μεγαλύτερη δύναμη απ' το σ' αγαπώ. Κολακευτικό ανεπανόρθωτα.

Πότε παύεις να πονάς για όλα αυτά; Πότε πονάς για τη δική σου, την απόλυτα δική σου πληγή, όχι που αιμορραγεί, αλλά που σου λερώνει οποιαδήποτε μελλοντική σκέψη. Που σου αποκλείει κάθε μελλοντική ανάταση. Πότε πονάς που απογοητεύτηκες από σένα τον ίδιο; Πότε παραδέχεσαι ότι έκανες λάθος; Πότε πονάς γι' αυτό που έγινες;

Θα 'θελα να 'μαι σ' αυτό το σημείο.

Πότε το παίρνεις απόφαση και μαθαίνεις να ζεις με το κενό σου;

Θα 'θελα να μην ήταν αυτό το τραγούδι της ημέρας κι ούτε αυτή η φράση της:

"Νύχτα ζήτα με μπροστά της για χορό
γι' αγάπη κλαίω μα δεν τη συγκινώ..."

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

Όλα μαζί

Μόνο ένα μέρος για μένα είναι το ιδανικό γι' αυτή την πανσέληνο (που να είσαι...) και δεν είναι αρχαιολογικό μνημείο, παραλία, βουνό, τοπίο ειδυλλιακό, νησί εξωτικό. Δεν είναι τίποτα απ' αυτά.
Ένα μπαλκόνι είναι μόνο. Στέκεσαι σ' αυτό και νομίζεις φτιάχτηκε για να φλερτάρει έτσι τη φύση, τον άνθρωπο, τη στιγμή (ποια χέρια...) ή ό,τι βάλει ο νους.
Ποτέ δεν ασχολήθηκα μ' αυτή τη διάσημη πανσέληνο του Αυγούστου. Ποτέ με καμία πανσέληνο. Όμως στις αρχές αυτού του καλοκαιριού την σκέφτηκα. Σκέφτηκα αυτή τη μέρα. Προσπάθησα να τη φανταστώ, αφελέστατα να τη σχεδιάσω. Ποιος ξέρει γιατί. (σε κοιμίζουνε...) Είχα ξεμυαλιστεί ίσως κι είπα να αφεθώ και σ' αυτό. Σε φαντασιώσεις που σνόμπαρα από αδυναμία να κατέχω.
Λογάριασα χωρίς τον ξενοδόχο ή μάλλον δεν λογάριασα, φαντασιώθηκα, ονειρεύτηκα. Πιο άκακα ακούγονται αυτά. Και η αλήθεια άκακο όνειρο ήταν.

Τα πράγματα φεύγουν όλα μαζί, όπως όλα μαζί έρχονται. (Ποια τραγούδια...) Κι όλα μαζί όπως σου δόθηκαν, δίνονται αλλού. Κι εσύ τα κοιτάς πια από μακριά... όλα μαζί μακριά σου.
Μόνο απ' αυτό το μπαλκόνι θα ατένιζα (σε νανουρίζουνε) αυτή την πανσέληνο.

Το όμορφο το παίρνεις δίχως εκπτώσεις. Το όμορφο, (σου φωνάζω...) μόνο ολόκληρο πάντα.

Καλή θέαση πανσελήνου σε όλους.
Το μέτρημα των ωρών μέσα σ' αυτούς τους τοίχους (μα να μ' ακούσεις δεν μπορείς) το έχω πάψει καιρό πριν.



"Αλλιώς το είχα φανταστεί
κι αλλιώς το πράγμα μου προκύπτει"

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

"Να μη θυμάμαι πια"

"Αυτό θα πει στέρηση: να θέλεις τόσο πολύ κάτι - έναν άνθρωπο, μια εικόνα - ώστε να νομίζεις ότι η ένταση της απαίτησης εξασφαλίζει την ικανοποίησή της. Σκληρή δουλειά η επιθυμία. Κάποια στιγμή αρχίζεις να πιστεύεις σοβαρά πως κάποιος, κάτι, θα σε ανταμείψει για την υπομονή σου."


Αμάντα Μιχαλοπούλου
 
Κάθε ανακάλυψη αυτό τον καιρό, αυτή την καταραμένη από κάθε μοίρα περίοδο, κάθε σκέψη, κάθε αναθεώρηση, κάθε κατάρριψη, συνοδεύεται από ένα σαρωτικό κύμα δακρύων. Καυτό και επιθετικό. Εγώ αφήνομαι.
Εγώ; Ποιος εγώ; Δεν υπάρχει εγώ νομίζω πια. Δεν το βρίσκω το εγώ μου, τον εαυτό μου, όσο απεγνωσμένα και να ψάχνω. Το έδωσα όλο μέχρι τελευταία σπιθαμή. Το έδωσα πιο πολύ από ποτέ.
Και τι έμεινε;
 Ένα Σαββατόβραδο βαρύ σαν πέτρα. Μια καινούργια ursus που θα τελειώσει κι αυτή, το βλέπω, στο τέλος του βραδιού, σα να μην της κάνω κι αυτηνής. Τραγούδια αδίστακτα - το soundtrack της περιόδου το λέω. Σιωπή κι αλύπητες σκέψεις. Αλύπητες επιβεβαιώσεις κι ανακαλύψεις.
Μόλις χτες ετοίμασα βαλίτσα. Πραγματική, όχι συμβολική. Έβαλα μέσα χάρτη, το mp3, δυο ρούχα, χιλιάδες σκέψεις και ετοιμάστηκα να φύγω. Roadtrip επαναπροσδιορισμού. Και για λίγο ένιωθα μια ελπίδα. Το mp3 θα έπαιζε δυνατά, ο χάρτης θα μου χάραζε απομακρυσμένες διαδρομές και τις σκέψεις θα τις άφηνα απ' το παράθυρο να τις παίρνει ο αέρας. Μόνη. Εγώ και το αυτοκίνητό μου. Κι όπου μας έβγαζε.
Ο πόνος μας παίρνει το χαρακτήρα αυτού για τον οποίο πονάμε κάθε φορά.
Το roadtrip δεν έγινε. Ούτε ο επαναπροσδιορισμός φυσικά. Έμεινα με τα κλειδιά και τη λαχτάρα μιας, κατά τ' άλλα αμφίβολης, επιστροφής σε ένα παλιό, γνώριμο εγώ, στα χέρια. Κλειστό, λειψό και στερημένο εγώ, αλλά τουλάχιστον ένα εγώ που είχε πάψει από καιρό να ζητά.
Να φύγω μια φορά δεν είμαι ικανή τελικά.

"Πάντα πέθαινα για ένα σ' αγαπώ, πάντα έφτανα μέχρι το γκρεμό. Με σένα έκανα ένα βήμα πιο μπροστά όταν σε είδα με τα χέρια σου ανοιχτά".

Αντί να φύγω έκατσα κι ανακάλυψα ότι το τραγούδι "Πώς έφυγες" δεν σημαίνει πώς με άφησες αλλά πώς μου τελείωσες. Κι έκλαψα πάλι πολύ.

Αντί να φεύγω γενικά μένω στάσιμη σ' αυτή την καρέκλα με αυτή τη μόνιμη θέα απέναντί μου. Εδώ θα τη βγάλω κι απόψε ξανά. Όπως κάθε βράδυ. Έχει έναν ελαφρύ άνεμο που με ταράζει. Δεν πειράζει. Έχει ένα βαρύ ουρανό. Το φεγγάρι θα εμφανιστεί στο παράθυρό μου κατά τις 12 τη νύχτα. Θα κάτσω να το περιμένω.
Δεν προσποιούμαι πια ότι ξέρω να κάνω κάτι άλλο.

Σήμερα το σώμα μου ξύπνησε ξαφνικά και ζήτησε. Έκλαψα ακαριαία και αποφασιστικά.

Κλαίω γιατί είναι η μόνη επαφή που έχω με τον εαυτό μου. Εκείνος κλαίει κι εγώ νιώθω τα δάκρυά του κι έτσι με εντοπίζω. Παρήγορο.



"Μες του κορμιού μου την τρελή την εγκατάλειψη
είδα το έργο της ζωής μου σ' επανάληψη 
κι είπα να τρέξω να κρυφτώ"

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΓΥΑΚΙΝΘΩΝ

XVII

Τίποτε δεν έμαθες απ' αυτά που γεννήθηκαν κι απ' αυτά που πεθάνανε κάτω απ' τους πόθους. Κέρδισες την εμπιστοσύνη της ζωής που δε σ' εδάμασε και συνεχίζεις τ' όνειρο. Τι να πουν τα πράγματα και ποια να σε περιφρονήσουν!
Όταν αστράφτεις στον ήλιο που γλιστράει επάνω σου σταγόνες κι αθάνατους γυακίνθους και σιωπές, εγώ σ' ονομάζω μόνη πραγματικότητα. Όταν γλιτώνεις το σκοτάδι και ξανάρχεσαι με την ανατολή, πηγή, μπουμπούκι, αχτίδα, εγώ σ' ονομάζω μόνη πραγματικότητα. όταν αφήνεις αυτούς που αφομιώνουνται μεσ' την ανυπαρξία και ξαναπροσφέρεσαι ανθρώπινη, εγώ απ' την αρχή ξυπνώ μέσα στην αλλαγή σου...

Μην παίζεις πια. Ρίξε τον άσσο της φωτιάς. Άνοιξε την ανθρώπινη γεωγραφία. 


Οδυσσέας Ελύτης
ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ





 Το τραγούδι της λίμνης

Μεσ' στο νερό ψάρι χρυσό γλιστράς
κι εγώ ψαράς με δίχτυ αδειανό
Θάλασσα εσύ κι εγώ ο ναυαγός σου
Στην αγκαλιά σου πεθαίνω και ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ' ένα φιλί ψηλά με πας

Κρατάς εσύ τιμόνι και πανιά
Κι εγώ παιδί χαμένο μοναχό
Μάγισσα εσύ κι εγώ ακόλουθός σου
Χωρίς εσένα δεν ξέρω να ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ' ένα φιλί ψηλά με πας



(Στίχοι: Αρλέτα / Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου)

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

"Όσες φορές αντέξεις"

"Τα ζητήματα της καρδιάς υπόκεινται σε μια διπλή πραγματικότητα. Στη γνωστή, ψευδαισθησιακή ούτως ή άλλως, αντίληψη για το χρόνο προστίθεται η άποψη ότι κάθε λεπτό που περνά έχει τη δική του δραματική αξία. Έτσι, όποιος περιμένει κάτι δεν αθροίζει το χρόνο της αναμονής, αλλά μάλλον διαιρεί το αίσθημα σε ίσες στιγμές. Πώς γίνεται αυτό; Δεν γίνεται. Εδώ η διαίρεση αποτυγχάνει, συντελείται δια του πολλαπλασιασμού. Όποιος περιμένει, περιμένει."

Αμάντα Μιχαλοπούλου 
-------------------------------------------------------------------------------- 

Υπάρχει μια πόρτα. Ανοιχτή. Όμως πόρτα, απ' αυτές που τετραγωνίζουν τα όρια, απ' αυτές που αν θες να περάσεις χωράς μια χαρά ολόκληρος, που όμως ξέρεις πως αν τις περάσεις κάτι μένει πίσω. Μένει; Το αφήνεις; Όπως και να έχει εσύ δεν θα είσαι εκεί. 
Υπάρχει μια πόρτα. Μετά απ' αυτή, το τίποτα, ένα κενό. Μέσα σ' αυτή κι εδώ το τίποτα και το κενό.

Μετά απ' αυτή η παραδοχή μιας πληγής, η παραδοχή μιας αποτυχίας, η παραδοχή μιας επανάληψης.
Μέσα σ' αυτή η ψευδαίσθηση μιας παρουσίας, μιας ευτυχίας, μιας σωτηρίας, μιας ευκαιρίας, μιας ελπίδας.

Μετά απ' αυτή το κυνήγι της λήθης.
Μέσα σ' αυτή το κυνήγι της αξίας, της υπόστασης.

Μέσα σ' αυτή γνώριμη μυρωδιά, που φυλακίζει τις αχαλίνωτες σκέψεις.
Μετά απ' αυτή τίποτα γνώριμο, τίποτα μυρωδικό, τίποτα αχαλίνωτο, καμία σκέψη.

Μετά απ' αυτή κανείς να νοιαστεί και κανείς να με νοιάξει.
Μέσα σ' αυτή κανείς δεν νοιάζεται κι εμένα τι με νοιάζει; 

Να την περάσω; 
--------------------------------------------------------------------------------

"Έτσι συμβαίνει πάντα, οι άνθρωποι θέλουν να τους αγαπάς, αλλά όχι υπερβολικά, είναι μεγάλη ευθύνη το πάθος, μοιάζει με τις συνήθειες των τρελών που ξεσκίζουν με φωνές αυτό το βαθύ σκοτεινό πράγμα που έχουμε αποφασίσει ν' αποκαλούμε νύχτα."

 Αμάντα Μιχαλοπούλου 
------------------------------------------------------------------------------

Ξέρω να περιφέρω το κενό μου και να γίνομαι αποκρουστική. Ξέρω να προκαλώ την αποστροφή, την μιζέρια, την κούραση. Ξέρω να μου στερώ και ξέρω να κάνω και τους άλλους να μου στερούν. Ξέρω να υποτάσσω τους άλλους στο λόγο μου και να με μιμούνται. Ξέρω να τους κάνω να μη με αντέχουν. 

Δεν έμαθα ποτέ γιατί το δέχονταν. Δεν έμαθα ποτέ γιατί δεν σταμάτησαν τον κατήφορο μου.

Θα συνεχίσω να ψάχνω αυτόν που κάποτε θα μου αντισταθεί; Ή παραιτήθηκα; 

Μάλλον παραιτήθηκα σε μία αποκρουστική κατάσταση αυτολύπησης. Σε ένα ασταμάτητο αγώνα δρόμου προς τον πάτο. 

Δεν με αντέχω πια ούτε λεπτό. Σιχαίνομαι το ίδιο μου το κουφάρι. Αυτοεπιβεβαίωση δεν υπάρχει εδώ.

--------------------------------------------------------------------

"Δεν φεύγει κανείς όταν ανοίγει μέσα σου τεράστιες σκοτεινές τρύπες. Δεν φεύγει κανείς πέφτοντας στο καζάνι και λειώνοντας. Λειώνω σημαίνει συστέλλομαι. Όχι εξαφανίζομαι." 

Αμάντα Μιχαλοπούλου  

---------------------------------------------------------------------------------

Αυτά.... ή πιο απλά έτσι....



Υ.Γ.  Ναι, σωστά κατάλαβες, η Αμάντα Μιχαλοπούλου ήταν πάντα απ' τις καθοριστικές μου.
Αυτό. Σκοτεινό βιβλίο σκοτεινής περιόδου.
Επιστροφή σ' αυτό μετά από 10 χρόνια. Τυχαίο; Ειλικρινά μακάρι.
 

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΓΥΑΚΙΝΘΩΝ

IX


Εγώ δεν έκανα τίποτε άλλο. Σε πήρα όπως εσύ πήρες την αμεταχείριστη φύση και τη λειτούργησες είκοσι τέσσερις φορές στα δάση και στις θάλασσες. Σε πήρα μέσα στο ίδιο ρίγος που αναποδογύριζε τις λέξεις και τις άφηνε πέρα σαν ανοιχτά και αναντικατάστατα όστρακα. Σε πήρα σύντροφο στην αστραπή, στο δέος, στο ένστιχτο. Γι' αυτό κάθε φορά που αλλάζω μέρα σφίγγοντας την καρδιά μου ως το ναδίρ, εσύ φεύγεις και χάνεσαι νικώντας την παρουσία σου, δημιουργώντας μια μοναξιά Θεού μια πολυτάραχη ανεξήγητη ευτυχία.
Εγώ δεν έκανα τίποτε άλλο από εκείνο που βρήκα και μιμήθηκα σε Σένα!


Οδυσσέας Ελύτης
ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ 

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΕΠΟΧΗ

I

Ξέρεις την κόμη που έγραψε τον άνεμο; Τις ματιές που παραλληλίσανε το χρόνο; Τη σιωπή που ένιωσε τον εαυτό της;

Αλλά είσαι εσύ μια νυχτερινή επινόηση που αρέσκεται στις βροχερές εκμυστηρεύσεις. Που αρέσκεται στο τριίστιο ξάνοιγμα του πόντου. Είσαι μια περίπτωση ακατόρθωτη που όταν να ναυαγήσει βασιλεύει. Μια φανταχτερή καταστροφή είσαι... 

Α! Θέλω να 'ρθούν τα στοιχεία που ξέρουν ν' αρπάζουν. Η μέση των συλλογισμών μου θα ευφράνει την καμπύλη τους διάθεση. Όταν ανέβουν μεγαλώνοντας τα δαχτυλίδια ο ξαφνικός ουρανός θα πάρει το χρώμα της προτελευταίας μου αμαρτίας

Ενώ η τελευταία θα γοητεύεται ακόμη από τα μοναχικά τούτα λόγια!


Οδυσσέας Ελύτης
ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

Γελάω, σύμπαν, μαζί σου

Αν τύχει η αγάπη σου ν' αλλάξει... αν τύχει...

Γελάω, σύμπαν, γελάω πολύ, γι' αυτό το τραγούδι και για μια ursus που τελείωσε. Γελάω που μου τα έφερες για να γελάσεις μαζί μου, να με εμπαίξεις, να με κοροϊδέψεις. Γελάω που γελάς μαζί μου. Και καλύτερα γελάει ο τελευταίος. Κι εγώ, σύμπαν, ήμουν πάντα τελευταία. Δεν το ήξερες; Στο τέλος μένω. Στο πίσω. Εμένα ήθελες να εμπαίξεις; Με μένα ήθελες να τα βάλεις; Γελάω τώρα πολύ μαζί σου.

Γελάω και μαζί μου... Γελάω που δεν μπορώ να υπάρξω στο σώμα μου ξανά. Γελάω έτσι που έγινα. Κάθε μέρος του εαυτού μου και του σώματος μου να έχει δική του βούληση. Γελάω. Η μοναξιά η μεγαλύτερη αυτή τη στιγμή είναι η εγκατάλειψη από μένα.

Γελάω δυνατά. Γελάω που μουδιάζω 24ωρα ολόκληρα το μυαλό μου με βιντεοπαιχνίδια. Κι όταν τα κλείνω... ω όταν τα κλείνω, τι τυφώνας είναι αυτός; Με ρίχνει κάτω, με σαρώνει, δεν υπάρχει ανάσα. Λιποθυμώ. Σηκώνομαι και ξανά βιντεοπαιχνίδια.
Θα μείνω σ' αυτό το κενό, μέχρι όλα να πω ότι ήταν της φαντασίας μου και δεν έγιναν ποτέ. Δεν ένιωσα ποτέ καλά, δεν με φρόντισε κανείς, δεν με υπολόγισε ποτέ κανείς, και δεν με εγκατέλειψε ποτέ κανείς κουρασμένος, ανικανοποίητος κι αλλαγμένος.

"Ωπα κοίτα με γελώ, λέω κοίτα με γελώ, δεν κλαίω".

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

Ζήτω η τελευταία παράσταση

Πόσο αδίστακτοι κι άδικοι μπορούμε να γίνουμε με τον εαυτό μας; Πόσο πιο πολύ;

Μη μιλάς, μην με μπερδεύεις, μην ξέρεις, μην μου λες, αυτό που θέλω να θες.

Όλο εντολές για να καταλήξουμε να μας ξέρει αυτός καλύτερα απ' όλους, να έχει δίκιο σε όλα και πάλι να μη μας αρκεί.
Γιατί είναι καταδικαστική μοναξιά να σε ξέρει μόνο ο μικρός εαυτός σου.

Να χτυπάει πόρτες, κουδούνια, το ένστικτο να σου ταράζει κάθε σωματική λειτουργία κι εσύ εκεί. Να κάνεις πως δεν βλέπεις, πώς για άλλη μια φορά ο εαυτός σου έχει λάθος. Εκεί να επιμένεις εμμονικά να πάρεις αυτό που θες.

Ενώ ξέρεις.
Το ξέρεις ότι μπορεί να το μισήσεις και να το διώξεις σαν το πάρεις.

Καταραμένε εαυτέ, το ξέρω πώς έχεις δίκιο. Να στο αναγνωρίζω. Μα θα πάω κι ας καώ. Κι ας χάσω και την τελευταία ελπίδα να συνεχίσω φυσιολογικά μια ζωή. Κι ας φάω τα μούτρα μου, θα πάω.

Κι ας μείνουμε πάλι μόνοι, εσύ κι εγώ, να μισούμε ο ένας τον άλλο και να ψάχνουμε να χωριστούμε σε ξένες αγκαλιές... θα πάω.
Γιατί ο κύκλος δεν έχει κλείσει ακόμη και μέσα μου πέτρα δεν έχει μπει.
Και δεν έμαθα... όχι δεν έμαθα... να αφήνω να τελειώσει κάτι στη δόξα του. Δεν έμαθα να αφήνω κάτι ενώ το θέλω ακόμα.
Έμαθα να μου στερούν, όχι να στερούμαι.

Ζήτω η τελευταία παράσταση.

-----------------------------------------------------------

"Ποτέ δεν θα καταλάβεις τι σημαίνει να λες επιτέλους το μυστικό σου κι ο μοναδικός μάρτυρας να φεύγει και να σε αφήνει στο έλεος του εαυτού σου". 

Αμάντα Μιχαλοπούλου 

--------------------------------------------------------------------------------

Τραγούδι μέρας.



Tell me does she...?

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

"Μ' έκανε φτερό και φύλλο ο παράδεισος"

Μια κοπέλα σήμερα στη δουλειά μιλούσε στο τηλέφωνο κι έκλαιγε.
Εγώ πάλι κοιτούσα το δικό μου που δεν μου "μιλάει " κι έκλαιγα.

Κάθομαι σ' ένα γραφείο δίπλα στη μοναδική πόρτα, που βγάζει σ' ένα μπαλκονάκι που χωράει ένα άτομο κι έρχονται κάθε ώρα εκ περιτροπής όλοι να καπνίσουν. Καπνίζω κι εγώ. Τελικά μια ζωή εγώ έτσι θα καπνίζω. Όλοι όσοι γνώρισα είχαν πάντα ένα τσιγάρο και τις έννοιες τους. Εγώ είχα το τσιγάρο τους και τις δικές μου έννοιες. Ίσως γι' αυτό δεν κάπνισα ποτέ.
Έρχονται με βλέπουν μόνη και νιώθουν πάντα ότι κάτι πρέπει να μου πουν. Δεν πρέπει όμως και δεν ξέρω πώς να τους το δείξω. Δεν χρειάζεται να γνωριστούμε, να είμαστε φιλικοί, να μάθουμε ο ένας τον άλλο. Για ένα τσιγάρο; Όχι, δεν χρειάζεται. Εξάλλου αυτοί δικαιούνται το μπαλκονάκι κι εγώ τη θέση μου δίπλα σ' αυτό. Δεν χρειάζεται και δεν θέλω να γνωρίσω κανέναν. Δεν χωράω.

Αυτή ήταν πάντα η μόνη που είχε την ίδια άποψη με μένα. Το έβλεπες. Ούτε γεια δεν έλεγε.
Μα σήμερα, σε μια ώρα ταραχής στο γραφείο, εκείνη ήταν στο μπαλκονάκι και μιλούσε κι έκλαιγε. Κι εγώ από μέσα. Δεν μιλούσα. Και τότε κόσμος πολύς εισέβαλε στο μπαλκονάκι, την τάραξαν. Ήρθε στο γραφείο μου, κρατούσε ένα μαρκαδόρο και καθώς μιλούσε, έψαχνε νευρικά κάτι να βρει να μουτζουρώσει. Αρπάζει τότε ένα από τα φυλλάδια που δίνω στους πελάτες, ακαριαία της βάζω μπροστά το μπλοκάκι μου κι ακαριαία της γυρίζω σελίδα. Γύρισε τότε και με κοίταξε. Πόσο βαθιά στα μάτια μπορεί να με κοίταξε. Της γέλασα, μου γέλασε κι έφυγα απ' το γραφείο. Κάθισε τότε στην καρέκλα μου κι έφτιαξε αυτό.
 Το άφησε στο γραφείο κι έφυγε.

Γύρισα και το βρήκα εκεί. Και συνέχισα να κλαίω. Ίσως κι αυτή. Τι ζωγράφισε άραγε, τον εαυτό της; Και γιατί νιώθω να μου μοιάζει τόσο απίστευτα αυτό. Έτσι είμαστε όλοι όταν κλαίμε στο τηλέφωνο; Τόσο μοιάζουμε;

Γύρισα τη σελίδα κι άρχισα να γράφω πίσω απ' το σκίτσο όλη μέρα, όσο είχα χρόνο.

Κάποια στιγμή προς το μεσημέρι, ξαναήρθε. Έδειχνε καλύτερα. Αυτή τη φορά ήθελε να πιάσει κουβέντα, έλεγε για τον αναπτήρα της που τελείωσε. "Δεν μπορώ να σε βοηθήσω της είπα, δεν καπνίζω". Εξάλλου σε βοήθησα. Βλέπεις, εγώ δεν είμαι απ' αυτούς που θα δώσουν σ' αυτόν που κλαίει χαρτομάντιλο και θα τον πάνε να πλύνει το πρόσωπο, να ηρεμήσει. Εγώ της έδωσα το μπλοκάκι για να συνεχίσει να βγάζει ό,τι είχε μέσα της. Είμαι της ομοιοπαθητικής μεθόδου στη θλίψη. Αυτή τη βοήθεια ξέρω να προσφέρω. Κι ειδικά σήμερα, απ' το υστέρημά μου την πήρε αυτή.

Κάπνισε το τσιγάρο της χωρίς παρέα. Εξάλλου το δικό της κινητό της μιλούσε.

Το δικό μου έκλεισε εβδομάδα πια βουβό.

Το δικό της κινητό της απαντούσε.

Ποιος είναι λοιπόν το σκίτσο;

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

"όλα τ' αδέσποτα ρωτώ μήπως σε είδαν"

Παραγωγικότητα μηδέν, μυαλό μηδέν.
Η σκοτεινή τρύπα των φαντασιώσεων, των αναμνήσεων, των σκέψεων μου με ρουφάει αδιάκοπα, ασταμάτητα, ανελέητα κάθε λεπτό.
Πόσα χρόνια παλεύω να την πάψω;
Πόσα χρόνια παλεύω κάτι να πραγματοποιώ κάθε τόσο για να την ξεγελώ, για να υπάρχω στο περιβάλλον χρήσιμη, ουσιαστική, ισάξια;
Άδικος κόπος.
Την απογοήτευση και την απώλεια, τις βιώνω πιο δυνατά από κάθε άλλη αίσθηση. Ακόμα κι απ' το καυτό ή το παγωμένο.
Είμαι εαυτός μοιρολάτρης; Είμαι αλήθεια συγκριτική;
Η δραστηριότητα μου φθίνει σταδιακά. Σε λίγο θα είμαι πολύ βαθιά ξανά. Σε λίγο θα επιστρέψω ξανά στον φανταστικό μου κόσμο.
Δυσκολεύομαι λίγο γιατί μου στέρησα την ασφάλεια του σπιτιού. Την ασφάλεια της κρυψώνας που έχτιζα ένα χρόνο τώρα. Την γκρέμισα μέσα σε μια βδομάδα και τώρα δεν ξέρω πού να με πάω στους δρόμους. Θέλω στάση. Να φύγει το μυαλό μου, να πάει στη χαρά. Ευτυχώς στο γραφείο από τις 14:00 και μετά φεύγουν όλοι και μένω μόνη, παράπονο δεν έχω. Μόνη με άγνωστες φωνές, με αδιάκοπες αρνήσεις να βυθίζομαι κι άλλο. 8 ώρες αρνήσεων.
Συνέχεια αρνήσεις τελικά. Γιατί μου το κάνω αυτό; Γιατί στη ζωή μου διαλέγω τις αρνήσεις;
Γιατί διάλεξα αυτή τη δουλειά; Τι απ' όλα ήταν αυτό που άντεχα; Τις απότομες φωνές, τις προσβολές, τα συνεχόμενα όχι, το συνεχές προσωπείο;
Τι νόμιζα πως άντεχα; 'Η γιατί νόμιζα πως άντεχα;

Καλώς με βρίσκω κάθε μέρα και πιο αδύναμη.

Τελευταία μου λένε συχνά "μα θα πεις κι εσύ ότι πονάς ενώ εγώ έχω αυτό κι αυτό;" ή "να μην λες μπροστά μου ότι πονάς, είσαι αχάριστη τα έχεις όλα εγώ τίποτα" κτλ.
Τι έπαθε ο κόσμος; Ποιος τους είπε ότι ο δικός τους πόνος είναι ο παγκόσμιος μετρητής πόνου; Πού άκουσαν ότι ο πόνος δικαιολογείται πάνω από ένα όριο ή μια σημαντικότητα; Γιατί ο πόνος τους χρήζει μεγαλύτερης προσοχής απ' τον δικό μου;
Θα σου πω εγώ. Εγώ φταίω. Δεν έχουν καταλάβει ότι ο πόνος τους για μένα είναι σημαντικός, όχι για όλο τον κόσμο. Εγώ πήρα τον πόνο τους και τον έκανα μαξιλάρι μου τη νύχτα, νερό μου και σκέψη μου, όχι ο υπόλοιπος κόσμος. Και κακόμαθαν. Και μπροστά στον πόνο μου νομίζουν ότι πρέπει να κάνουν το ίδιο και δεν θέλουν. Δεν θέλουν τόσο ξεκάθαρα και τόσο ειλικρινά που μπερδεύονται. Και κάνουν σαματά σαν παιδιά.
Στα χέρια μου καταλήγουν πάλι. Κέντρο της προσοχής μου. Κέντρο της έννοιας μου που δεν θέλουν να τη μοιράζονται με τον πόνο μου.

Εγώ προκαλώ την άρνηση των άλλων. Εγώ αρνούμαι. Εγώ με αρνούμαι. Εγώ με μεγάλωσα με όχι και μη.

Εγώ θα φύγω τώρα να κρυφτώ στις σκέψεις μου, στις αναμνήσεις μου, στις στιγμές μου, στα ναι μου.

Εκεί θα ζω. Εκεί. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία, γιατί όχι κι εγώ;




Τραγούδι μέρας για μέρες.

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

"I have stood inside this prison"



Τραγούδι της ημέρας;
Καλύτερα της εποχής, της αντοχής, της ανάγκης.
Ζήτω η μοναξιά, η απελπισία, η έλλειψη.
Ζήτω η ίδια η κατάληξη πάντα.
Ζήτω η απογοήτευσή σου.
Ζήτω και η δική μου
Ζήτω οι αποτυχίες μας.
Ζήτω οι αδυναμίες μας.

Αν ποτέ απαρνηθώ την ατελή φύση μου, να πέσει φωτιά να με κάψει...

--------------------------------------

Καλό μήνα, αγάπη μου.