Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Έχει πανσέληνο κι απόψε

Όταν όλα έχουν πια πάρει το δρόμο τους, που πέρασες και δεν ακούμπησες είναι η πιο ανοιχτή πληγή.
...Που δεν έμεινες πουθενά είναι η μεγαλύτερη ήττα.
Εκεί έχασες, όχι που τέλειωσε.
 Δεν εξηγείται αλλιώς, είναι που πάντα μου άρεσε το θέατρο. 
 

 "Δε νιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει το λάγνο ψέμα σου που τα έκανε όλα ωραία..."

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

"...παρά που λες πως μ' αγαπάς να' χα πιστέψει..."

Ένας μήνας. Ένας ακόμη μήνας. Κι άλλος μήνας. Μήνες πια...
Μήνες μετρούσαμε πάντα. Με συνέπεια συνεχίζω να μετράω.

Πού είναι το νόημα πια; Τι υπάρχει απ' ό,τι υπήρξε;
Τίποτα. Τίποτα και μέσα μου.



"... τώρα είναι σπάνιο να ξοφλήσω το δάνειο 
που 'χα πάρει απ' το χτες για να ελπίζω..."

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

In a very unusual way...

Θα βρω τον τρόπο που η μνήμη δεν θα γράφει πια και θα ησυχάσω. Θα βρω και τον τρόπο που σβήνει και θα απελευθερωθώ.
Γιατί ελευθερία είναι να μην έχεις τίποτα άλλο να χάσεις μα δεν ξέρω να την εκτιμώ ακόμα.
Πώς το λέει το τραγουδάκι; "Freedom is just another word for nothing left to lose".  




"In a very unusual way you've made me whole..."

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

«Έχεις δύο επιλογές όταν παγιδεύεσαι σε σχέσεις εξάρτησης: ή ρίχνεις τις ευθύνες στους άλλους και εξακολουθείς να είσαι το θύμα ή αναλαμβάνεις το μερίδιο της ευθύνης σου και συνεχίζεις ελεύθερος».


Αμάντα Μιχαλοπούλου

 

"Πώς να πω στο σώμα δεν θυμάμαι πια το άρωμα σου τώρα..." 

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

"Εννοώ σε θέλω τώρα..."

Τον τελευταίο μήνα, που είναι ο πιο σκοτεινός που θυμάμαι, επέστρεψε μια παλιά παρουσία, πονετική. Με βρήκε σ' αυτή την κατάσταση και λυπήθηκε.
Θέλησε να προσφέρει λέγοντάς μου, "άκου το Ανάσα η Τέχνη της Καρδιάς. Γιατί δεν τον εκτίμησες ποτέ αυτό το δίσκο; Σου μοιάζει, γι' αυτό τον αποφεύγεις." Δεν τον άκουγα εγώ. Είχα την προσωπική μου αναζήτηση τραγουδιών. Μια χαρά εκφράζομαι.
Σήμερα είπα ν' ασχοληθώ σοβαρά με το δίσκο που μου πρότεινε. Εξάλλου δεν υπάρχει τίποτα άλλο πια απλά απέραντος χρόνος γεμάτος μια απουσία και μια αντιαισθητική απόρριψη.

Δεν έχω ακόμα καταφέρει να συνέλθω από το άκουσμα. Τα δάκρυα ήρθαν ξανά ακαριαία κι απελπιστικά. Δεν ήξερα από πού να ξεφύγω. Την πήρα τηλέφωνο και τη μάλωσα, "είσαι ανεύθυνη; Τι με έβαλες ν' ακούσω;"

Η ανευθυνότητα με έφτασε εδώ.

Ευθύνη έχεις πρώτα για ό,τι δίνεις. Πρώτα και ουσιαστικά έχεις ευθύνη για ό,τι δίνεις. Κι έπειτα για ό,τι παίρνεις.


Τι νόημα έχει να ψάχνω τώρα γράφοντας εδώ να βρω έστω και λίγη αξιοπρέπεια. Πού να τη βρω; Μόνη μου παραγγέλνω ακόμα τις χυλόπιτες. Μόνη μου ζητάω να δω την απόρριψη.


Τι νόημα έχει να φλυαρώ αφού ό,τι κι αν λέω... "εννοώ σε θέλω τώρα..."