Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Παθητικότητα... officially

Τραγούδι ημέρας. Ένα απ' τα τραγούδια αυτής της μέρας.



Έτσι θα υποφέρω κάθε 28 του μήνα από δω κι εμπρός;

Να μου αρκούσε η αξιοπρέπεια μου...

Να ήξερα ν' αδιαφορώ κι εγώ...

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Ίσως είναι καλύτερα να κρυφτώ

Ίσως θα πρέπει να σταματήσω να γράφω σ' αυτό το ιστολόγιο για ένα διάστημα. Ίσως κι εντελώς. Ίσως έπρεπε να το έχω κάνει καιρό πριν.

Το ιστολόγιο αυτό το ξεκίνησα γιατί δεν άντεχα να ακούω τον αντίλαλο της μοναξιάς μου. Ήθελα να χτυπάει κάπου η φωνή μου. Κάπου να απορροφάται. Σ' αυτό εξέφραζα όποια πραγματικότητα με στοίχειωνε την κάθε φορά. Όποια πραγματικότητα μπορούσα να εκφράσω. Και ίσως ακούγεται περίεργο, αλλά έπιανε. Μόλις έγραφα ό,τι με βάραινε, ξορκιζόταν κι ένιωθα για λίγο ήρεμη.

Όμως ό,τι έγραφα αφορούσε μιαν αλήθεια, μια πραγματικότητα. Και θα επαναλάβω πολύ αυτές τις δύο λέξεις άθελα μου, αλλά είναι που μου απαγορεύτηκε η πρόσβαση σε αυτές το τελευταίο διάστημα.
Ό,τι έγραφα αφορούσε εμένα και ένιωθα ατρόμητη μιλώντας στο άγνωστο που δεν με ξέρει, γιατί το γνωστό το είχα μάθει ως τότε να μαθαίνει για εμένα μόνο ό,τι του αρέσει. Κι επειδή τόσο κουράστηκα, θέλησα να μη φοβηθώ καμία αλήθεια μου.

Το τελευταίο διάστημα είναι ξεκάθαρο φυσικά πώς θρηνώ μίαν απώλεια, μίαν αγάπη. Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι αυτή η απώλεια εκφράστηκε εδώ με κάθε τρόπο, με θυμό, με άρνηση, με θλίψη, με μετάνοια, με αγάπη. Κι η αλήθεια, είναι απ' τις απώλειες που αφήνουν μόνιμα, τεράστια κενά και μ' αυτό είμαι συμφιλιωμένη. Συμφιλιωμένη, όχι αποδεσμευμένη. Γι' αυτό και η θεματολογία δεν έχει αλλάξει. Η αγάπη αυτή εκφράστηκε εδώ μέσα από τη γέννηση της, εδώ έφτασε στο ζενίθ της, κι εδώ παρατηρείται και το τέλος της. Και με όλα αυτά είμαι εντάξει, γιατί είναι δικά μου, προίκα μου και θησαυρός μου όλα. Κι άρα έχουν θέση εδώ.

Όμως νιώθω ότι δεν έχω θέση εγώ πια. Όχι μόνο εδώ. Γενικά. Τον τελευταίο καιρό και ειδικά τις τελευταίες μέρες, είδα να μου περιγράφεται ο εαυτός μου, είδα να ερμηνεύεται από λατρεμένα μάτια, με έννοιες κι επιδιώξεις που δεν πίστευα ποτέ ότι μπορεί να κρύβω μέσα μου. Όχι πως αρνιέμαι μιαν αλλαγή του εαυτού μου. Κάθε άλλο. Κι όταν τον βλέπω να αλλάζει το βροντοφωνάζω και το καμαρώνω. Το θεωρώ κατόρθωμα. Όχι δεν πρόκειται για αλλαγή. Πρόκειται για χαρακτηριστικά τα οποία δεν πίστευα πώς έχω ποτέ και δεν θα επέτρεπα να έχω ποτέ. Γιατί η ρίζα τους φτάνει βαθιά, πολύ βαθιά, στην επιθυμία κάποιου να βλάψει κάποιον άλλο. Κι εμένα αυτή είναι η μόνη βάση στην οποία έχω στηρίξει τον εαυτό μου. Η μόνη αξία που διατηρώ αναλλοίωτη: να μη βλάψω ποτέ κανένα. Να μην κοροϊδέψω ποτέ κανένα. Δόλος μέσα μου να μην υπάρχει ποτέ.

Ξαφνικά αυτές τις μέρες μαθαίνω, ακούω για τον εαυτό μου πράγματα που ο νους μου δεν χωράει. Δεν μπορώ να βρω την αντιστοιχία πουθενά. Μπορώ εύκολα να μου προσάψω χιλιάδες. Και το κάνω άμα θέλω να κάνω χατίρια. Μα πώς να ταιριάξω αυτή την εικόνα με εμένα, πώς να δεχτώ να φορέσω τέτοιο ρούχο που ποτέ δεν μου ανήκε, δεν ξέρω.

Ίσως πρέπει να πάψω να γράφω εδώ για λίγο καιρό, γιατί η ουσία μου έχει πια κλονιστεί στη βάση της και για πρώτη φορά ομολογώ πως δεν ξέρω ποια είμαι. Γιατί αν το πρόσωπο, που πιο λατρεμένο δεν έχω αυτή τη στιγμή, με βλέπει έτσι, κι αν έτσι με έβλεπε πάντα, τότε εγώ τι του έδειξα; Τότε εγώ ποια είμαι;
Ίσως πρέπει να σταματήσω να γράφω εδώ γιατί κι εδώ αν μία αλήθεια έχω, μένει απροστάτευτη πια. Και πρέπει κάτι να μου μείνει, κάτι που να ξέρω.

Δεν έχω κλονιστεί περισσότερο στη ζωή μου και δεν έχω επιθυμήσει περισσότερο το χαμό.
Μην παρεξηγηθεί η λέξη χαμός, δεν θέλω να πεθάνω. Δεν θέλω γιατί φοβάμαι ότι υπάρχει κι άλλη ζωή και δεν το αντέχω ξανά το εργάκι.

Ίσως είναι καλύτερα να κρυφτώ... αυτό. Θα δούμε.

Υ.Γ. Αυτό μου το αφιέρωσε μια φίλη προχτές για να γελάσουμε ή να κλάψουμε δεν ξέρω. Ο καθένας ας το δεχθεί όπως του ταιριάζει. Εμένα μου ταιριάζει παραδόξως εδώ.

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Σε καμία περίπτωση

Μπορεί κανείς να με κατηγορήσει για χίλια δυο πράγματα, για χίλια δυο ελαττώματα. Είτε τα έχει παρατηρήσει είτε έχει υποστεί τις συνέπειες απ' αυτά, μπορεί να με κατηγορήσει και ειλικρινά θα πω κι ευχαριστώ.

Μπορεί κάποιος να μου προσάψει ότι είμαι δειλή, πιεστική και καταπιεστική κατά συνέπεια, υπερβολικά συναισθηματική, ενοχλητική, γκρινιάρα, μοιραλάτρη, εγωκεντρική ίσως, απόλυτη, needy - ποια είναι άραγε η ακριβής μετάφραση αυτής της λέξης, ετερόφωτη - ναι, μπορεί κάποιος να μου το προσάψει κι αυτό ως βαριά κατηγορία γιατί στερήθηκε το φως του.
Μπορεί κάποιος να  με κατηγορήσει ως διεκδικητική, ημιμαθή, χαζή, κτητική, υποχωρητική - σε περίπτωση που κάποιος θέλει να πάρει το μέρος μου, λέμε τώρα.... Κι ο κατάλογος συνεχίζεται.

Για όλον τον κόσμο. Όλοι μας μπορούμε κι έχουμε μια τέτοια λίστα κι αν έχουμε τη δύναμη την ανατρέχουμε κάθε τόσο. Κι αν έχουμε τη δύναμη την παραδεχόμαστε κι αυτό ονομάζεται με τον τρόπο του ελευθερία.

Χίλια δυο πράγματα μπορεί να μου προσάψει κάποιος, αλλά ότι κάνω αρπαχτές κανείς. Και μην θεωρηθεί αυτό ως κρυφή συμμαχία με τον εαυτό μου και ταραχτούν όσοι μας θέλουν χώρια. Δεν είναι συμμαχία, είναι μονάχα η πραγματικότητα.
Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Για αρπαχτή δεν μπορεί να με κατηγορήσει κανείς...

Αυτό ναι, είναι κι εμένα ελάττωμα μου...

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

The same mistake again...

Μετά από 6 μήνες ανοίγω ξανά την πόρτα και μπαίνω στη μοναξιά μου, τη γνώριμη και δικιά μου. Εκείνη τη μοναξιά όπου εγώ είμαι μέσα της κι έξω ακούω τη ζωή να περνά. Εγώ σ' αυτή να σκέφτομαι τι έχασα κι όλα έξω να συνεχίζουν. I lose the track that loses me...
Ήξερα ότι δεν έπρεπε να πετάξω αυτό το κλειδί πριν 6 μήνες. Το ήξερα κι ας ήθελα πολύ.

Επέστρεψα πάλι όπως όλες της άλλες φορές. Μα αυτή τη φορά υποφέρω περισσότερο από ποτέ.
 Γιατί αυτή τη φορά πραγματικά είδα πώς ήταν έξω. Πώς είναι να ζεις όπως εσύ επιθυμείς, πώς είναι να αγαπιέσαι και να είσαι σεβαστός. Τίποτα δεν κράτησε κι εγώ γύρισα στη μοναξιά μου μ' αυτό το δείγμα ζωής για φυλαχτό...; Παράσημο; Στολίδι; Μπρελόκ; Ούτε κι εγώ ξέρω. Μες τη μέση κάθεται και δεν έχει θέση πουθενά. Δεν πρόλαβα να του βρω αντιστοιχία μέσα μου. Ενθουσιασμός και άπλετη χαρά παρέμεινε και τώρα βαραίνει τα πάντα.
Γιατί το πρόστιμο έχει φτάσει στα ύψη πια κι εγώ δεν έχω να πληρώσω για να πάρω το αυτοκινητάκι μου πίσω... Χαλάλι κι από μένα.

Μετά από 6 μήνες γυρνάω ξανά στην ίδια θέση.
Δεν υπόσχομαι πως δεν θα ξαναβγώ, όμως θα κάνω τα πάντα για να μην υπάρξει πια αυτή η αβάσταχτη επανάληψη.
 Κι αν ανακαλύψω τελικά πως εγώ προκαλώ αυτή τη διαρκή επανάληψη, αν ανακαλύψω ότι εγώ τους παραμορφώνω όλους όσους έρχονται κοντά μου, αν εγώ τους κάνω να με ξερνούν έτσι... τότε αυτή η μοναξιά θα γίνει η λύτρωση μου κι έτσι θα συνεχίσω. Μόνη.
Αν εγώ τους παραμορφώνω όπως παραμόρφωσα τον τελευταίο, που ήρθε με τις καλύτερες προοπτικές και με έλιωσε για να γλιτώσει στο τέλος... αν εγώ φταίω... give me a reason but don't give me choice cause I'll just make the same mistake again...

Κλείνω τώρα την πόρτα πίσω μου. Σχέσεις 10 χρόνων τελείωσαν πια. Και σχέσεις 3 μηνών τελείωσαν κι αυτές.
Αν εγώ φταίω που παραμορφώνονται όλοι γύρω μου θα πάρω ευθύνη μόνο για τη σχέση που χάθηκε... όχι για την ηθική τους που δεν διέσωσαν. Πάντα υπάρχουν επιλογές. Και η ηθική δεν μοιράζεται ποτέ για να φέρουν άλλοι την ευθύνη της.

And so I sent some men to fight
And one came back at dead of night
Said he'd seen my enemy
Said he looked just like me
So I set out to cut myself







Μετά από 6 μήνες once again I cannot sleep, walk out the door and up the street, look at the stars falling down and I wonder where did I go wrong?

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Εκεί θα μείνω

Εγώ θα μείνω στο χτύπο της καρδιάς σου μια Κυριακή μεσημέρι. Στο μόνο αληθινό που κράτησα από σένα, εκεί θα μείνω.

Τώρα που διαψεύτηκαν όλα τα λόγια, εκεί θα μείνω... ας μείνω...



"Στην πρώτη τη ματιά που πήγε αμέσως στη καρδιά και όλα πήρανε φωτιά
Εκεί θα μείνω..."

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Go ahead, take it all

Τράκαρα σήμερα το αγαπημένο μου αυτοκινητάκι...

Έφταιγα φυσικά... φυσικά, αλίμονο δηλαδή...

Τους πληρώνω, με πληρώνω, το πληρώνω ακόμη...



"in the end there will be nothing left of me"