Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Αφιερωμένο



Κι από όλους τους καταραμένους μόνο εσύ θα το καταλάβεις...

Κι από όλα τα τραγούδια μόνο αυτό να ταιριάζει...

"Me I've got my strangers..."

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Άμστερνταμ Melkweg 6-9-2010 - Ελευθερία Αρβανιτάκη

Ο δρόμος μου εκεί δεν με έβγαλε γιατί πήρα στο κατόπι την Ελευθερία. Αυτό το κάνω κι εδώ κι επίσης παράπονο δεν έχω απ' τις εμφανίσεις της τα τελευταία χρόνια.
Ο δρόμος μου εκεί με έβγαλε γιατί χρειαζόμουν μια πράξη επαναπροσδιορισμού κι εύρεσης του εαυτού μου. Κι αυτό πάντα μου το πρόσφερε η Ελευθερία. Επίσης χρειαζόμουν μια μεγάλη απομάκρυνση και μία μεγάλη προσέγγιση. Κι αυτό μπορούσε να μου το προσφέρει ένα ταξίδι στο Άμστερνταμ. Ο συνδυασμός τους με έστειλε εκεί.
Η παραμονή εκεί ήταν 4 μέρες. 4 μέρες γνωριμίας με τη ζωή στο Άμστερνταμ, με νέους ανθρώπους. Γνωριμίας απ' την αρχή ενός σημαντικού ανθρώπου στη ζωή μου. Κι όλα ήταν σημαντικά.

Η παρέα μου στην Ελευθερία ήταν ο φίλος μου που ζει εδώ κι ένα χρόνο στο Άμστερνταμ κι η φίλη του που ζει δύο χρόνια. Ένιωθα μια αγωνία πηγαίνοντας στο χώρο της συναυλίας. Μια αγωνία που δεν έχω εδώ. Παρατηρούσα το κοινό που έμπαινε. Ο ελληνικός ήχος έδινε κι έπαιρνε. Οι φίλοι μου βρήκαν πολλούς γνωστούς μέσα. Εγώ κοιτούσα γύρω και το κοινό ήταν ανάμικτο, Έλληνες κι Όλλανδοι.
Μέσα στο χώρο της συναυλίας υπήρχε μπαρ κι ο κόσμος έπαιρνε ποτό ή καφέ στη θέση του. Αυτό δεν μου έκανε εντύπωση. Είχα δει και σε άλλες συναυλίες στο εξωτερικό ότι το συνηθίζουν. Εδώ οι Άγγλοι πίνουν κατά τη διάρκεια θεατρικής παράστασης. Αυτό που σκέφτηκα ήταν "μα πώς θα πίνουν; Δεν θα κουνιούνται;". Γέλασα με την αφέλεια μου. Είτε τη γνωρίζουν, είτε τώρα θα τη μάθουν δεν θα κουνιούνται. Έχουν άλλα πράγματα στο νου τους. Οι Έλληνες να ρουφήξουν την ελληνικότητάς της, να θυμηθούν ή απλώς ν' ακούσουν τον ελληνικό λόγο και ήχο και οι ξένοι να καταλάβουν. Να καταλάβουν και να επικοινωνήσουν.

Κυρία λοιπόν εγώ, δεν είχα φέρει το φακό μου που συνήθως έχω μαζί μου σε συναυλίες της Ελευθερίας. Άφησα τον κυριούλη με τον καπουτσίνο να κάτσει δίπλα μου. Κι αγωνιούσα. Για μένα περισσότερο. Θα κρατηθώ; Θα είναι αλλιώς; Θα σεβαστώ τον κυριούλη με τον καπουτσίνο;
Μόλις εμφανίστηκε η Ελευθερία έτοιμη να πει το Μένω Εκτός, ξέχασα ότι είμαι στο Άμστερνταμ, ήθελα το φακό μου. Μια Ελληνοολλανδέζα που γνώρισα κουβαλούσε το φωτάκι που κρεμάνε στο λαιμό τους το βράδυ όταν οδηγούν το ποδήλατο. Μια χαρά με βόλεψε η ζωή στο Άμστερνταμ! Και τότε για μένα η συναυλία κύλησε μοναδικά.

Η Ελευθερία στο εξωτερικό έχει άλλες προτεραιότητες, έχει άλλες αναφορές κι άλλα όπλα. Και ξέρει. Ξέρει πώς να διαχειριστεί την απόσταση. Αλλιώς καλύπτει την απόσταση εδώ κι αλλιώς έξω. Για μας εδώ είναι αέρινη, νεράιδα. Εκεί είναι απόλυτα γήινη ειλικρινά. Αναλύει χρωματικά την κάθε λέξη κι εκφράζει όσο γίνεται την έννοια της λέξης με τον ήχο που παράγει. Τα τραγούδια έξω διαρκούν περισσότερο. Δεν βιάζεται, δίνει το χρόνο στο κοινό να νιώσει ό,τι δεν κατανοεί. Η μουσική έξω αναλύεται και η ορχήστρα έχει πιο δυναμικό ρόλο. Η Ελευθερία εδώ βγαίνει στη σκηνή κι ασχολείται μαζί μας. Η Ελευθερία έξω έχει μια μυστική συνωμοσία με τους μουσικούς της. Την κοιτούσα και χαμογελούσα. Τόσες φορές σε συναυλία, οι μουσικοί της αποκλείεται να έχουν δει το πρόσωπό της.

Τα τραγούδια που είπε διαπερνούσαν όλο το ρεπερτόριο της και ταυτόχρονα όλες τις διαφορετικές "Ελευθερίες" που γνωρίζουμε. Και τότε συνειδητοποίησα ότι ταυτόχρονα έφτιαχνε μια μινιατούρα όλου του φάσματος της ελληνικής μουσικής. Και ναι, όλα τα τελικά τα έχει τραγουδήσει. Εξαιρετικό playlist, απ' τα πολύ αγαπημένα μου. Ευχαριστήθηκα το αφιέρωμα στο "Και τα μάτια κι η καρδιά" που μου λείπει πολύ εδώ. Θα ήθελα να το ακούω περισσότερο. Έχει διαμάντια αυτός ο δίσκος.

Η συναυλία προχωρούσε και ανάμεσα στα τραγούδια ακουγόταν το ένθερμο χειροκρότημα. Το κοινό ήταν προσηλωμένο. Έβλεπα την Ελευθερία να διαχειρίζεται μία μοναξιά που δεν την έχουμε συνηθισμένη εμείς εδώ. Κλεινόταν μέσα στα τραγούδια της. Ήταν εσωτερικευμένη. Κι όλο αυτό βοηθούσε να φτάνουν κάτω πασίγνωστα τραγούδια σε μας με τόσο διαφορετικό ήχο και νόημα. Το Θέλω να σε δω, δεν θα το ακούσουμε ποτέ έτσι εδώ! Ασύλληπτη εμπειρία. Έπαιζε με τις ανάσες, μοίραζε τις βαρύτητες στις λέξεις, έκανε χώρο στη μουσική κι έπαιζε μαζί της πρωτόγνωρα. Οι ξένοι μαγεύονταν. Το έβλεπες σε κάθε χειροκρότημά τους.

Δεν άντεξα όμως αρκετά να την νιώθω τόσο μόνη στη σκηνή. Κι επίσης δεν άντεχα να έχουν μπροστά τους μία απ' τις πιο εξωστρεφείς κι επικοινωνιακές, με ένα τόσο ιδιαίτερο τρόπο, τραγουδίστριες και να μην το γνωρίζουν ή να μην το εκμεταλλεύονται οι ξένοι. Ξεκινήσαμε λοιπόν οι Έλληνες το δικό μας γαϊτανάκι. Από τις πάνω θέσεις τραγουδούσαμε δυνατά και ζεσταίναμε την ατμόσφαιρα. Η Ελευθερία ανταποκρινόταν, αφηνόταν, εμπιστευόταν και τότε οι ξένοι γνώρισαν την Ελευθερία πια σε όλο το μεγαλείο της, όλα τα διαφορετικά πρόσωπά της. Κι έγινε και νεράιδα πάλι που πετούσε ψηλά.

Το κοινό ζεσταινόταν συνέχεια κι ατμόσφαιρα ήταν ελληνική βαθιά και παγκόσμια στην ουσία της. Εισέπραξα και τα μπράβο μου από έναν Ολλανδό! Προς το τέλος οι ομογενείς πιάστηκαν κι άρχισαν να χορεύουν δημιουργώντας μια μεγάλη γέφυρα ανθρώπων σ' όλη την αίθουσα. Και τότε σκέφτηκα "για δες, η Ελευθερία ξεκίνησε την καριέρα της δημιουργώντας τέτοιες χορευτικές γέφυρες και τραγουδώντας πάνω απ' αυτές, γι' αυτές. Και τώρα στο ζενίθ της καριέρας της ο χαρακτήρας της είναι ο ίδιος. Ενωτική, επικοινωνιακή, συντροφική, βαθιά καλλιτεχνική". Ησύχασα. Την καμάρωσα.

Ήταν μια βραδιά απόκτημα. Το κοινό έξω είναι επίσης πολύ καλό. Δεν έχει το χαρακτήρα μας, αλλά έχει το χαρακτήρα του κι αυτό είναι σημαντικό.

Κορυφαία στιγμή: Ancore Πυρετός κρυφός με σιγοκαίει... κι ούτε βλέπω ούτε ακούω τίποτα. Δεν υπάρχουν δεύτερες τέτοιες στιγμές στα πράγματα.

Επίσης, Ελευθερία, ποτέ ξανά χωρίς το ντέφι σου!

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Άλλη μια φορά μόνο

Χτες πλησίασα τα χείλη σου ξανά,
την υγρή γεύση σου ένιωσα ξανά
στα ξερά μου απ' την επιθυμία χείλη.

Χτες δειλά ακούμπησα το στόμα μου
στο πιο κοντινό σου άγγιγμα.
Το μπουκάλι του νερού σου.

"Θέλεις νερό;"
"Καλά θα ήταν".

Καλά θα ήταν να είχα το νερό σου.
Θα ήταν υπέροχα να το είχα
να σε είχα
να σε νιώθω.

Χτες έβαλα τα χείλη μου στο στόμιο του μπουκαλιού σου.
Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά,
όπως όταν ακούμπησα πρώτη φορά
τα χείλη μου στα δικά σου.

Όπως τότε έτσι και τώρα
έκλεισα τα μάτια
κι άφησα την αίσθησή σου να με κατακλύσει.
Ακίνητη αρχικά, για να βρω την πραγματικότητα,
τρυφερή μετά
δική σου έπειτα.

Έτσι ακούμπησα το μπουκάλι σου
σα να 'τανε τα χείλη σου,
απαλά τ' ακούμπησα
μη μου φύγουν
ξανά.

Ένιωσα το υγρό σου ίχνος και ρίγησα.
Ήπια αργά για να μην τελειώσει η επαφή σου
Σ' ακούμπησα δυο φορές
μη νομίζεις πως θέλω να σε τελειώσω.

Ήθελα όμως να σε τελειώσω
να σε πιω ολόκληρη
να σε πάρω μέσα μου
να σε χωρέσω βαθιά μου.

Κι έπειτα τέλος.
Σ' άφησα να νομίζεις πως ξεδίψασα
πως καλύφθηκε κάθε ανάγκη μου
πως δε θα θελήσω ξανά δροσιά.

Έπειτα ερημιά ξανά,
έπειτα απόσταση ξανά
απέραντη ανάμεσα μας

Θα 'θελα τα χείλη σου άλλη μια φορά μόνο.
Μόνο αυτά άλλη μια φορά μόνο.
Θα 'θελα την ψευδή σημαντικότητα
που μου έδινες
άλλη μια φορά μόνο.