Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

"Για το τίποτε μιας ευτυχίας..."

Είμαι στον πάτο ενός μπουκαλιού.

Δεν έπιασα πάτο, δεν είμαι στο βυθό κι άλλα τέτοια γραφικά.

Είμαι απλά στον πάτο ενός μπουκαλιού.
Το μπουκάλι δεν έχει επίπεδα που καταγράφουν μια σταδιακή πτώση, που παραμονεύουν έναν εξευτελισμό.
Αν πέσεις μέσα στο μπουκάλι μοιραία "πιάνεις" τον πάτο του.

Είμαι στον πάτο ενός μπουκαλιού και κοιτώ ψηλά στο στόμιο του τη συνέχεια των πραγμάτων.
Είμαι στον πάτο του μπουκαλιού και εδώ δεν με αγγίζει ούτε η ζωή ούτε ο θάνατος.
Κι εδώ δεν τους αγγίζω ούτε εγώ.
Τείνω να πιστεύω ότι τους είμαι το ίδιο καταστροφική όσο μου είναι αυτά.

Πάνω κι έξω απ' το στόμιο φεύγει μια χρονιά και μπαίνει μια άλλη.
Συμβατικός χρονικός κύκλος αυτός. Μπορώ να σου εφεύρω χίλιους δυο άλλους.

Ένας χρόνος της μοναχικής και μοναστικής ζωής μου.
Ενάμιση χρόνο από τότε που σ' αγάπησα κι ενάμιση χρόνο που σε ξορκίζω.

Και πάει λέγοντας.

Το μέτρημα ας είναι προσωπικό. Το συμβατικό και το συνολικό δεν μας βγήκε σε καλό. Αφού δεν μετράμε από το ίδιο σημείο γιατί να μετράμε τον ίδιο ουρανό.
Αφού δεν ζούμε κάτω απ' τον ίδιο ουρανό γιατί να έχουμε τον ίδιο χρόνο.


Μέσα απ' το μπουκάλι είτε φύγει ένας χρόνος είτε δύο, δεν αλλάζει κάτι.

Άλλαξε λοιπόν χρόνε... ή και κόσμε.
Εγώ μου αφαίρεσα την ελευθερία μου, γιατί "ήθελε αρετή και τόλμη".

Ωστόσο κλείνει ένας κύκλος πραγμάτων κι ακόμα κι εδώ δεν βρήκα την ακινησία που ζητούσα.
Έμαθα λοιπόν.


Έμαθα πώς δεν έχω το χρόνο που χρειάζεται κι ούτε την ταχύτητα των καιρών.
Έμαθα πώς ο χρόνος με περίμενε να φτάσω εδώ και με σταμάτησε.
Έμαθα πώς σταματάει ο χρόνος. Σταματάει στο μυαλό σου μόνο. Μην το κάνεις.

Έμαθα πώς δεν αλλάζει ο χρόνος, αλλάζουν οι άνθρωποι.
Κι έμαθα πως αν δεν αλλάζουν οι άνθρωποι, "τα χρόνια μένουν ίδια"

Ξέμαθα ν' αγαπώ κι αυτό είναι μια μορφή ελευθερίας.
Και ξέμαθα από ανθρώπους κι αυτό είναι μια μορφή ελευθερίας τους.

Έμαθα πως αν υπάρχει και δεύτερη ζωή, τότε είναι αποτυχία όλο το εγχείρημα.


Ο αποχωρισμός του χρόνου είναι ο μόνος που επιζητώ.

Κρατώ απ' αυτό που φεύγει μόνο αυτή τη στιγμή.
Tην κρατώ, όχι δικιά μου, δανεική.



Καλή χρονιά με την ευχή να αντέξουμε τη συνέχεια.






Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Ο Τζακ Κι Η Φασολιά

Συνήθως δεν παινεύω το σπίτι μου κι αυτό δεν παύει να πέφτει να με πλακώνει. Αυτή τη φορά όμως νιώθω πως έχω την κατάλληλη κι ασφαλή αντικειμενικότητα - που πάντα λείπει - να μιλήσω γι' αυτό. Και δεν είναι μια αντικειμενικότητα θέοσταλτη, αλλά με κόπο αποκτημένη, με απώλειες ανταλλαγμένη, αλλά πίσω δεν κοιτώ και δεν μετανιώνω.
Αφορμή που θα κομπάσω σαν κουκουβάγια είναι η παράσταση της Παιδικής Σκηνής του Θεάτρου Περίακτοι, Ο Τζακ και Η Φασολιά, που έκανε πρεμιέρα το Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011.
Η Παιδική Σκηνή του Θεάτρου Περίακτοι 12 χρόνια τώρα δεν παύει να είναι μία πρόκληση αισθητική και συναισθηματική στον ψυχισμό και τη διάνοια του παιδιού. Είναι ένα πλήρες εκπαιδευτικό καλλιτεχνικό πρόγραμμα με τα ουσιαστικότερα κείμενα, με σκηνικά που αποτελούν αυτούσια καλλιτεχνική δράση, με μουσικές και ήχους έντεχνους, με ερμηνείες αληθινές χωρίς παλιμπαιδισμούς και θεατρινισμούς. Και παράλληλα αποτελούν παραστάσεις ισάξιες μιας παράστασης για μεγάλους. Το Θεάτρο Περίακτοι αφέθηκε να διδαχθεί και να επηρεαστεί από μάστορεςς του είδους στο Παιδικό Θέατρο και να δημιουργήσει τη δική του άποψη σ' αυτό, το δικό του τρόπο παιδικού θεάτρου με το δικό του στόχο. Στόχος ακόμη από τα σπάργανα της Παιδικής Σκηνής το 2000, ήταν η συνεχή κι αδιάκοπη πρόκληση του παιδιού σε όλα τα επίπεδα και παράλληλα ο σεβασμός του παιδιού σε όλα τα επίπεδα. Για το Θέατρο Περίακτοι το παιδί δεν είναι ποτέ ένα πλάσμα αδύναμο ή ασχημάτιστο ή ανίκανο που χρειάζεται νανούρισμα και κόσμο παραμυθικό μακριά απ' την πραγματικότητα. Για το Θέατρο Περίακτοι το παιδί ήταν πάντα ένας άνθρωπος στην εκκόλαψή του με ενδυνάμει κι εγγενείς όλες τις αισθητικές και διανοητικές ικανότητες κι έτσι αυτομάτως είναι και το πιο σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού και της ανθρωπότητας. Οι Περίακτοι λοιπόν δεν χάιδεψαν ποτέ τ' αυτιά των παιδιών, τους ψιθύρισαν μονάχα την αλήθεια που σαν άλλοι Πίτερ Παν μαθαίνουν τι είναι να μεγαλώνεις.
Σκηνοθέτης του Θεάτρου Περίακτοι και δάσκαλος, επιφορτισμένος με το βάρος της υπογραφής κάθε δημιουργήματος του θεάτρου είναι ο Σπύρος Κολιαβασίλης. Κρατείστε το όνομα.
Φέτος η Παιδική Σκηνή ανέβασε τον Τζακ και τη Φασολιά και κατά τη γνώμη μου έφτασε στο θεατρικό της απόγειο. Η προσσέγιση του παραμυθιού, διασκευή του ίδιου του σκηνοθέτη, είναι τέτοια που εγείρει στο παιδί τις έννοιες του δίκαου και του άδικου, όρια που στις μέρες αμφισβητούνται, μαιθαίνει στο παιδί τι σημαίνει αυτός ο παλιός καλός στίχος της Dolly Parton, "One is only poor when they choose to be", και τα σημερινά παιδιά πρέπει να το ξέρουν αυτό, γιατί καλούνται να το βιώσουν μεγαλώνοντας. Η θεατρική διασκευή δίνει επίσης μεγάλη σημασία στο θάρρος και το σεβασμό της διαφορετικότητας, την αγάπη ως κινητήριο δύναμη, τη φιλία και τέλος τη σημασία του να ονειρεύεσαι και έχεις στόχους που αγωνίζεσαι να πραγματοποιήσεις χωρίς να παραιτείσαι, χωρίς ν' αφήνεσαι. Κι όλα αυτά δίνονται με αιχμηρό λόγο, με στακάτες, ουσιώδεις φράσεις. Δεν χρειάζονται φιοριτούρες τα παιδιά, ευθύ λόγο επιθυμούν. Αυτό είναι και γι' αυτό λόγο. Και τότε έχεις την εμπιστοσύνης τους.
Ακολουθώντας το κείμενο του, ο Σπύρος Κολιαβασίλης σκηνοθέτησε για άλλη μια φορά προσπαθώντας να κάνει ό,τι οι συνθήκες δεν τον αφήνουν. Σαν άλλος Τζακ δεν έπαψε ποτέ να επιθυμεί ό,τι οι ταχύτητες των καιρών και των συνθηκών του απαγορεύουν και να το πραγματοποιεί. Αυτή τη φορά έφτασε όσο πιο κοντά μπορούσε σε κάτι που φλερτάρει χρόνια, να γίνει κινηματογραφικός. Να κάνει κινηματογραφικό θέατρο κι ας μου επιτραπεί ο αδόκιμος όρος. Το Θέατρο Περίακτοι τεχνικά μόνο στα χέρια του είναι τόσο εύπλαστο απ' τους τοίχους ως τους ανθρώπους κι όχι άδικα. Σκηνοθετώντας αυτή την παράσταση έφτασε τη θεατρική ψευδαίσθηση σε επίπεδα που, σε μετρημένες του ενός χεριού παραστάσεις, έχω δει. Η σκηνική του οικονομία κι ο ρυθμός του είναι τα βασικά ατού του όμως κι εδώ έδωσε άλλη διάσταση. Θαυμαστής πάντα του γρήγορού ρυθμού, δεν έβρισκε πάντα έργα που να ασπάζονται τη λογική του. Εδώ όμως βρήκε το στοιχείο του. Σ' ένα έργο που δεν υπάρχει χρόνος, που "η μέρα δεν συναντά τη νύχτα", ο Σπύρος Κολιαβασίλης δημιουργεί το δικό του χρόνο και ρυθμό. Είναι σκοτεινός, προβληματισμένος και ειλικρινής.
Τα σκηνικά της Ράνιας Αντύπα αποτελούσαν πάντα μια προσωπική της έκθεση. Θα μπορούσαν σίγουρα τα σκηνικά της να είναι η προσωπικής έκθεση της κάθε χρονιά Μπορούν να είναι αυτόνομα κι αποτελούν πάντα ηθοποιό της παράστασης που παίζει στο έργο. Σπάνιο στο θέατρο, αλήθεια. Δεν ξέρω βέβαια αν η Ράνια κι ο Σπύρος μπορούν να κάνουν παιδική σκηνή χωρίς ο ένας τον άλλο, αλλά μέσα απ' τη συνεργασία τους έχουν μάθει να φαίνονται τα χαρακτηριστικά του καθενός πιά. Τα "ναι και τα όχι" του καθενός που λέει κι η ίδια. Η Ράνια Αντύπα αγωνιζόταν πάντα ν' αποκτήσει τη λειτουργικότητα του σκηνικού και να την παντρέψει με τις εικαστικές καταβολές της. Και σταδιάκα μες τα χρόνια έφτανε όλο και πιο κοντά. Εδώ όμως φύτρωσε όλο αυτό σαν τη μαγική Φασολιά. Έγινε υπερμεγέθες, γέμισε τη σκηνή, γέμισε το μάτι και ταυτόχρονα δεν λυπήθηκε καμία λεπτομέρια. Από την κούπα ως τη στέγη. Τα στοιχεία παραβγαίνουν το ένα στο άλλο. Μιλούν και κινούνται - κυριολεκτικά. Σου ανοίγονται και κλείνουν αφήνοντάς σε απ' έξω. Όπως η ίδια η δημιουργός τους.
Όλους κάπου τους ανέβασε η Φασολιά. Ο Μιχάλης Αβραμίδης με τη μουσική του φλέρταρε γι' άλλη μια φορά τη σκοτεινότητά του. Κι αφέθηκε να γίνει επιβλητικός και τρομακτικός. Είχε πάντα ανάγκη να το κάνει με ασφάλεια και τα κατάφερε. Δεν έχει υπάρξει πιο ειλικρινής καλλιτέχνης κι άνθρωπος απ' αυτόν κι αυτό τον κάνει εύθραυστο.
Οι ηθοποιοί της παράστασεις, Θανάσης Τσόδουλος, Μάτα Παπασιδέρη, Νάνσυ Χρυσικοπούλου, Καλυψώ Συλλελόγλου, Δήμητρα Γιαννόπούλου, είναι δείγματα μόνο του ηθοποιού που έχει ανάγκη το θέατρο. Αληθινοί, ειλικρινείς, ακριβείς, μαθητές, έχουν άποψη, λόγο. Εκπαιδευμένοι κι εκπαδευόμενοι διαρκώς. Απόλυτα θεατρικοί ηθοποιοί με πίστη κι αγάπη και πείσμα για το θέατρο αλλά και το Θέατρο Περίακτοι.
Τίποτα δεν θα υπήρχε αν όλες αυτές οι δυνάμεις δεν ήταν ενωμένες γι' αυτό και οι Περίακτοι είναι πολλοί κι όχι ένας.
Μην στερήσετε απ' τα παιδιά σας την εμπειρία.
___________________________________________________

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Διασκευή - Σκηνοθεσία: ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΛΙΑΒΑΣΙΛΗΣ
Σκηνικά - κοστούμια: ΡΑΝΙΑ ΑΝΤΥΠΑ
Μουσική: ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ
Χορογραφίες: ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΑΚΟΓΕΩΡΓΙΟΥ
Μουσική Διδασκαλία: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΠΗΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Σχεδιασμός Φωτισμού: ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΛΙΑΒΑΣΙΛΗΣ

Διανομή με σειρά εμφάνισης:
Η Μητέρα του Τζακ: ΜΑΤΑ ΠΑΠΑΣΙΔΕΡΗ
Ο Τζακ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΟΔΟΥΛΟΣ
Η Τζένη η αγελάδα: ΝΑΝΣΥ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ -
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
Το Σκιάχτρο: ΚΑΛΥΨΩ ΣΥΛΛΕΛΟΓΛΟΥ
Η γριά μάγισσα: ΚΑΛΥΨΩ ΣΥΛΛΕΛΟΓΛΟΥ
Ο Πόντικας: ΚΑΛΥΨΩ ΣΥΛΛΕΛΟΓΛΟΥ
Η Μάριελ: ΝΑΝΣΥ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
Η Χήνα: ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
Ο Γίγαντας (φωνή): ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΛΙΑΒΑΣΙΛΗΣ
Η Άρπα: ΚΑΛΥΨΩ ΣΥΛΛΕΛΟΓΛΟΥ

_____________________________________________
www.periaktoi.gr
Facebook Group       

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Mind Games

Απατώ τη φαντασίωση σου μ' όποιον βρω κι αυτή πάντα με συγχωρεί.

Πού θα πάει αυτό;

Αν δεν είχα παίξει ποτέ θέατρο, δεν είχα μπλέξει έτσι.


Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Ερωτικό I

So this is how the story went
I met someone by accident

who blew me away...


Κατεβάζω αργά και πάλι ένα μπουκάλι ursus. 
Αυτό αδειάζει κι εμένα το κεφάλι μου γεμίζει. 
Και χώρο περισσότερο πιάνει μια πυκνή, ελαφριά ομίχλη 
και που και που ξεπετάγονται εικόνες... δικές σου.


Θυμάσαι τότε που μου έλεγες, "δεν θα ήθελα να πιεις άλλο", 
μα εγώ μέσα απ' το μεθύσι μου ήθελα να ξελογιάσω το κρεβάτι σου. 
Να το φτάσω και να το διασχίσω.
Να βιώσω το απέραντο μιας νύχτας πάνω σου. 
Στα χέρια σου. Στο λαιμό σου. 


Δεν στο είπα ποτέ. 


Το λαιμό σου λάτρευα περισσότερο απ' όλα.


It was in the darkest of my days
When you took my sorrow and you took my pain

And buried them away...




Η γεύση του ποτού μου θυμίζει τη γεύση σου, απόψε.

Θυμάμαι που εξαργύρωνα το συναίσθημά μου στα σεντόνια σου.

Θυμάμαι που σ' αυτά έψαχνα το δικό σου συναίσθημα.

Η γεύση του ποτού μου θυμίζει το πρώτο σου φιλί. 
Έφερε κι αυτό μια πυκνή ελαφριά ομίχλη. 
Τυφλώθηκα.


Τα καθοριστικά δεν ξέρω γιατί υπάρχουν.
Δεν υπάρχουν ζωές ή ψυχισμοί που να τα αντέχουν.
Καλύτερα να μένουμε ακαθόριστοι λειψοί κι ερευνητές του όλου. 
Καλύτερα ανήσυχοι για το προσδοκώμενο, παρά το βάσανο του πληρωμένου, 
του ολόκληρου, του απόλυτου. 
Το απόλυτο δεν ανήκει στην ανθρώπινη φύση. 
Κατ' ομοίωση καμίας θεικής οντότητας δεν φτιαχτήκαμε ν' αντέχουμε 
το ολόκληρο τόσο άδειο και την ανάμνηση θεατρική σκηνή.


And I wish I could lay down beside you
When the day is done
And wake up to your face against the morning sun
But like everything I've ever known
you'll disappear one day
So I'll spend my whole life hiding my heart away...


Και αυτή η ursus δεν κατεβαίνει για να καταλαγιάσει το πρόσφατο του πόνου.
Αλίμονο.
Χρόνος πια είναι και παραπάνω κι ο χρόνος κάνει το συμπέρασμα τρομακτικό.
I'm spending my life hiding my heart away.


Τα βράδια γίνομαι θρήσκα ξανά και παρακαλώ κάτι να σε γυρίσει.

Κι ενώ δεν θα σ' αντέξω, σε θέλω πίσω.

Κι ενώ δεν σ' αποδέχομαι, θέλω να μου τηλεφωνήσεις.

Κι ενώ δεν σε παραδέχομαι, μοιάζεις η μόνη λύση.


Κι ενώ δεν το αξίζεις, είσαι η μόνη έλξη.



I woke up feeling heavy hearted

I'm going back to where I started...




Όλα αυτά το πρωί θα τα έχω μετανιώσει. 
Θα έχω μετανιώσει που αφέθηκα να τα μιλήσω. 
Μα απόψε σ' αφήνω να τριγυρνάς σα φάντασμα που έχει αφήσει ανεκπλήρωτους λογαριασμούς.





Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

"Βάλε με στ' άπλυτα μες το καλάθι..."

Τον εαυτό σου που μ' αγάπησε δεν τον γνώρισες ποτέ.

Τον εαυτό μου που σ' αγάπησε δεν θέλω να τον ξέρω.



"... να σε βάλω κι εγώ στα δικά μου τα λάθη".

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

O thou well skill'd in curses...

"QUEEN ELIZABETH
O thou well skill'd in curses, stay awhile,
And teach me how to curse mine enemies!


QUEEN MARGARET
Forbear to sleep the night, and fast the day;
Compare dead happiness with living woe;
Think that thy babes were fairer than they were,
And he that flew them fouler than he is:
Bettering thy loss makes the bad curser worse:
Revolving this will teach thee how to curse."

William Shakespeare, Richard The Third

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

"Κι εσύ κι εγώ περάσαμε πολλά πριν απ' αυτό"

Σε σκέφτομαι πια όλο και λιγότερο.

Μα εκείνες τις ώρες αντί να νιώθω ανακούφιση, νιώθω άδεια.

Τρέχω τότε να σε σκεφτώ. Και λείπει πάντα κι ένα δευτερόλεπτο απ' την ανάμνηση.

Όλο και κάτι λείπει. Όχι εσύ. Κάτι.




Μου λείπεις όπως σε γνώρισα, όχι όπως σε ξέρω.


Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011


ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ (ΧΧVII)

ΑΡΓΗΣΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ τι σημαίνει ταπεινοσύνη και φταίνε αυτοί που μου μάθανε να την τοποθετώ στον άλλο πόλο της υπερηφάνειας. Πρέπει να εξημερώσεις την ιδέα της ύπαρξης μέσα σου για να την καταλάβεις.
Μια μέρα που ένιωθα να μ’ έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κει που περπατούσα, μες στα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου. Το ‘κοψα και το ‘φερα στο απάνω χείλι μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος. Το διάβασα σ’ αυτή τη στυφή από αλήθεια ευωδιά τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ’ ελαφρύ βήμα και καρδιά ιεραπόστολου. Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου έγινε συνείδηση πια ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.
Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ 
“Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ” 


ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΘΑΝΑΤΟΝ (3)

Είσαι νέος – το ξέρω – και δεν υπάρχει τίποτε.
Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.
Όμως ε ί σ α ι. Και την ώρα που
Φεύγεις με το ‘να πόδι σου έρχεσαι με τ’ άλλο
Ερωτοφωτόσχιστος
Περνάς θέλεις – δε θέλεις
Αυλητής φυτών και συναγείρεις τα είδωλα
Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει.
Πώς της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις
Πάλλονται κάτω απ’ το δέρμα σου οι μυώνες
Ή τα ζώα που πίνουν κι ύστερα κοιτούν
Πώς σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ
Παραλαμβάνεις απ’ τους Δίες τον κεραυνό
Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν
Από σένα εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή

Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ 
”Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ” 

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

"Βυθισμένες άγκυρες πάνω στο κορμί μου..."

Σ' αυτή τη φάση ανοίγεις την πόρτα, την κλείνεις πίσω σου και μία πόρτα δεν είναι αρκετή.
Κλείνεις την πόρτα κι ακόμα νιώθεις ορθάνοιχτος.

Στη φάση αυτή λες όχι και νιώθεις την παραβίαση του ναι. Νιώθεις να έχεις επιτραπεί σα να είπες ναι.

Στη φάση αυτή που δεν αρκείς για ό,τι ζητάς, σκέφτεσαι τι καλά που θα ήταν να ήμασταν προγραμματισμένοι να πέφτει ο διακόπτης όταν πέφτει η τάση ... (μας).

Ναι, θα ήταν καλό να έχουμε διακόπτες τελικά.

Στη φάση αυτή δεν υπάρχουν συνεννοήσεις, γιατί δεν τις καλλιέργησαν "στάσεις" του παρελθόντος.
Στη φάση αυτή αυτή δεν υπάρχουν συνεννόησεις... επίσημα.

Στη φάση αυτή υπάρχει επιτέλους η παραδοχή της εξ' αρχής ασυννενοησίας, μη επικοινωνίας, του ατομισμού, του αυτισμού.

Ο καθρέφτης άνθρωπος ήταν. Από πάντα του.
Σε άνθρωπο καθρεφτιζόταν η κακιά μητριά.
Του ζητούσε κι εκείνος καθρέφτιζε το αίτημα αυτούσιο.
Όταν επέλεξε να πει την αλήθεια, τον έσπασε.
Όταν αλλάζεις τα δεδομένα χρόνων που με τη συγκατάθεσή σου χτίστηκαν πάνω σου, δεν υπάρχει άλλος δρόμος απ' την καταστροφή.
Έπαψες να έχεις δικαίωμα όταν το αρνήθηκες πρώτος στον εαυτό σου.
Όταν θέλησες να γίνεις καθρέφτης εν δυνάμει επικίνδυνων ψυχισμών.

Είχαν εκείνο το σύνδρομο του Θεού κι εσύ ήθελες να τους δώσεις και τη βεβαιότητα.
Κι όταν είδες την αλήθεια, όταν σου αποκαλήφθηκε η "αγανάκτηση",
είπες "κάνε λίγο πέρα να καθρεφτίσω και λίγο κενό".
Κι έγινες θρύψαλα... αλήθεια τι άλλο περίμενες;


Δεν πειράζει. Δεν πειράζει που δεν έμεινες.

Καλύτερα τελικά οι επόμενοι να μάθουν απ' την απουσία μας κι όχι απ' τα λάθη μας.


Αυτό, τραγούδι μέρας εδώ και μήνες.

ΒΥΘΙΣΜΕΝΕΣ ΑΓΚΥΡΕΣ
Στίχοι: Οδυσέας Ιωάννου - Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης 

Θα κατεβάσω απ' το ταβάνι σου τα αστέρια
κι όλο τον κόσμο σου θ' αφήσω χτυπημένο
ξέρω στα λόγια μου ακονίζονται μαχαίρια
νιώθω να σφίγγουν την ζωή μου κρύα χέρια
και με το θάρρος μου απ' τα γόνατα κομμένο.

Όμως απόψε πρέπει να τα καταφέρω
δεν έχω δύναμη τα πόδια μου να πάρω
μακάρι να 'τανε κάπως αλλιώς δεν ξέρω
μακάρι να 'τανε και πάλι να σε θέλω

και να σου πω: "σήκω μαζί μου θα σε πάρω"
και να σου πω.....

Δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω
φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω την ζωή μου
νοιώθω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω
να μ' αγαπάνε δυο φορές για να γυρίσω
σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου



Βγαίνω στο δρόμο και σκουπίζω τα αίματά σου
κι όσα σου είπα δεν μπορώ να τα πιστέψω

"να μην ξεχάσεις να πιαστείς απ' τα όνειρά σου"
"να μην φοβάσαι η ζωή είναι μπροστά σου"
πόσες βλακείες είπα για να ξεμπερδέψω

Δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω
φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω την ζωή μου
νοιώθω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω
να μ' αγαπάνε δυο φορές για να γυρίσω
σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου...


Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

rootless tree by Damien Rice



what i want from you
is empty your head
they say be true,
don't stain your bed
we do what we need to be free
and it leans on me
like a rootless tree
what i want from us
is empty our minds
we fake a fuss
and fracture the times
we go blind
when we've needed to see
and this leans on me
like a rootless...
so fuck you
and all we've been through
i said leave it
it's nothing to you
and if you hate me
then hate me so good that you can let me out
let me out of this hell when you're around

what i want from this
is learn to let go
no not of you
of all that's been told

killers reinvent and believe
and this leans on me
like a rootless...
so fuck you
and all we've been through
i said leave it
it's nothing to you
and if you hate me
then hate me so good that you can let me out
let me out of this hell when you're around
let me out...
and fuck you, fuck you, i love you
and all we've been through
i said leave it
it's nothing to you
and if you hate me
then hate me so good that you can let me out
let me out...
it's hell when you're around

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

Δανεικό

Δοκιμασία

Και σένα, αν με τα τόσα που περάσαμε
τίποτα μέσα σου δεν σακατεύτηκε,
μην πολυκαμαρώνεις.
Ίσως
δεν είχες τίποτα να διακινδυνεύσεις.


Τίτος Πατρίκιος


Πηγή: http://elmageblog.blogspot.com/2011/05/blog-post.html

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

beyond...

Έρχεται κάποια στιγμή και βρίσκεται κάποιος στο δρόμο σου που παίρνει - παίρνει; Το δίνεις; - το μέσα σου και το βγάζει έξω. Το μέσα σου το ατόφιο, το γυμνό, το ωμό, το ακαλαίσθητο, το πραγματικό, το δικό σου. Όλο αυτό έξω, απέναντι στο φτιαχτό σου, στο στημένο σου, στο κάπως σου, στο κάλπικό σου, στην ασπίδα σου.

Και όσο αυτό συμβαίνει, εσύ νιώθεις παντοδύναμος, ολόκληρος, ευτυχής.
Γίνεται το μέσα σου το μόνο σου, γίνεται το έξω σου κι όλα ελαφρύνουν. Και δεν υπάρχει στ' αλήθεια τρόπος να το περιγράψω τώρα. Μα εκείνες τις στιγμές η ζωή είναι απλή και αρκετή.

Κι αυτόν που βρήκε το κλειδί και απελευθέρωσε το εντός σου άτολμο....

...αυτόν εξαρτάται απ' τον καθένα ξεχωριστά τι τον κάνεις.

Μα πολύ συχνά τον κάνεις Θεό ή ήρωα, ή κάτι υπερμεγέθες και ανεδαφικό. Κάτι πιο πολύ απ' ό,τι είναι ο ίδιος και κάτι πιο πολύ απ' όσο αντέχεις να τον έχεις μέσα σου. Και του δίνεις όλα τα εύσημα και του δίνεις τη ζωή σου υποθήκη μήπως και ξεπληρώσεις κάποτε μα ξέρεις πως πάει, η ζωούλα σου χάθηκε. Σα να μην τον διάλεξες εσύ, σα να μην του επέτρεψες εσύ να μπει, σα να μην "ήσουν έτοιμος από καιρό".

Πολύ συχνά αυτός ο κάποιος φεύγει.

Αν κινήθηκες όπως παραπάνω... τρέχα.




Τρέχα να κρυφτείς.




 

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Αφιερωμένο


Δεν θέλω να θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω.

Θα 'θελα να ξεκινούσαν όλα τώρα. Ένα χρόνο ακριβώς μετά.

Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

Fool

Πισωγύρισμα δεν θα πει να έρθω να σου χτυπήσω το κουδούνι.
Δεν θα πει να σου στείλω μήνυμα "ξύπνα".
Μετά από μήνες να ξενυχτίσω κάτω απ' το μπαλκόνι σου, δεν θα πει πισωγύρισμα.


Πισωγύρισμα θα πει στις 23 ώρες που κατάφερες να μειώσεις την εμμονική - πια -σκέψη, να γίνονται ξανά 24;
Πίσω δεν πας αν δεν έχεις πάει μπροστά.

Πισωγύρισμα είναι να κατασπαράζεις τον άνθρωπο που φύτρωσε και μεγάλωσε μέσα σου όλη μέρα σαν όρνιο κι αυτός το επόμενο πρωί να έχει ξαναγεννηθεί.
Σαν αυτοάνοσο νόσημα να τον δυναμώνουν τα ίδια σου τα κύτταρα εις βάρος σου.

Πισωγύρισμα δεν θα πει ίσως πως αγαπάς ακόμη. Κι αυτό είναι το χειρότερο.

Πισωγύρισμα όμως θα πεις πως ίσως ν' αγαπάς ακόμη. Κι αυτό είναι επικίνδυνο.

Η αγάπη σου είναι όργανο που έφτιαξες ενάντια σου... πια.

Πισωγύρισμα είναι Σειρήνα κι εσύ δεν είσαι ούτε Οδυσσέας ούτε έχεις συντρόφους. Ω αλοίμονο δεν έχεις κανένα.

Στο κυνήγι του εαυτού σου θα 'σαι πάντα μόνος.

Αν πισωγυρίσεις δεν είσαι ανακόλουθος. Αλήθεια.

Αν πισωγυρίζεις είσαι αδύναμος. Ακόμη.

Δεν το βλέπεις;

Δεν πας πίσω στον Άλλο. Πας πίσω ξανά σ' εκείνο που ήσουν. Που ξέρεις πως σε πονούσε και σε πλήγωνε.
Δεν γυρνάς πίσω στον αγαπημένο. Γυρνάς στην οδύνη σου. Γυρνάς στο βαθύ βιοτικό σου πόνο που παραμένει αξεδιάλυτος, άγνωστος, τρομακτικός και δικός σου.
Δεν γυρνάς, αλήθεια, στον έρωτα τον μεγάλο, γυρνάς για να απορριφθείς ξανά.
Δεν γυρνάς στην αγάπη, γυρνάς στην οδύνη σου.

Και τελικά δεν σ' έχει πονέσει ο άλλος, εσύ επέλεξες αυτό τον άλλο για να πονέσεις ξανά και ξανά.

Πισωγύρισμα θα πει ότι η λύση είναι αλλού. Όχι στον Άλλο, όχι στη σχέση, όχι στον έρωτα, όχι στην αγάπη.
Πισωγύρισμα θα πει πως η λύση είναι κάπου μέσα σου, σε μονοπάτια που ποτέ δεν έχεις περπατήσει. Πίσω από κλειδωμένες πόρτες που ποτέ δεν σου έκαναν εντύπωση γιατί είναι κλειδωμένες, λες κι αυτές δεν ήταν δικές σου όπως όλες οι άλλες. Όπως ο ίδιος σου ο εαυτός. Κλειδωμένος απ' έξω από σένα τον ίδιο.

Και δεν λέω, αγάπησες... αλλά τι και γιατί.
Ο Άλλος δεν είναι η λύση, είναι απλώς η ανακούφιση.



Και τώρα, διαβάζεις και σκέφτεσαι: "Μα τι κουταμάρες, να τώρα θα ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και θα βρέξω το μαξιλάρι μου με δάκρυα καθώς θα θυμάμαι το αγαπημένο, το διαλεχτό μου πρόσωπο, και τον παράδεισο που έζησα μαζί του. Να τώρα θα ξαπλώσω και το κορμί μου θα πονάει άδειο χωρίς την αγάπη μου. Να τώρα θα ξαπλώσω και θα σκέφτομαι και θα θέλω τον άνθρωπό μου πίσω".

Ναι κι εγώ... αυτό σου λέω.

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Απεταξάμην



Τα βαριά βουβάλια
ξαναβρίσκουν τα καλοκαίρια τους
οι αγροί του ρυζιού τρέμουν
κάτω απ' τις οπλές τους
Με τα στριφτά τους κέρατα
ξύνουν τα δέντρα
Η χαίτη τους είναι κυματιστή
και τα σοφά τους μάτια
καταλαβαίνουν τα λόγια της φωτιάς
Να είναι άραγε θεοί
που αναθυμούνται
ότι τους νίκησες
για να μου αρέσεις;


Ιβάν Γκολ - ΜΑΛΑΙΣΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ


"-Γιατί άργησες;
-Ήμουνα φροντιστήριο, μαθηματικά, δε σου είπα;
-Ώστε μαθηματικά... Για λύσε μου λοιπόν ένα πρόβλημα: εσύ κι εγώ πόσο κάνουν;
-Ένα!
-Μπράβο! Για πες μου τώρα, εγώ μείον εσύ πόσο κάνουν;
-Πάλι ένα.
-Όχι... Κανένα."

Κική Δημουλά, Θέατρο Σκιών, ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ

Απεταξάμην τον έρωτα, τον κάθε.
Απεταξάμην τον κύκλο τον βασανιστικό της παράδοσης και της κτήσης.
Απεταξάμην τ' άγρυπνα βράδια με τη μία ανάγκη.
Απεταξάμην το όνομά σου κάθε φορά.
Απεταξάμην ό,τι δικό σου.
Απεταξάμην το ίδιο το βάσανο ξανά και ξανά.
Απεταξάμην τη δύναμη που αποκτάς κι εκείνη που χάνεις.
Απεταξάμην τον πέμπτο ουρανό που αναζητάς να κατακτήσεις. Σύννεφα και ουτοπίες τον συνθέτουν. Νεφέλες κι "ένα πουκάμισο αδειανό".
Απεταξάμην την αναπηρία σου μπροστά στον πόθο.
Απεταξάμην τον κάθε πόθο.
Απεταξάμην το σατανά.

Ήρεμα κι ήσυχα να κυλήσουν όλα από δω κι εμπρός. Δεν είναι που απέτυχα. Απέτυχα; Ερωτεύτηκα δύο φορές. Δυνατές, καθολικές, ουσιαστικές. Την κάθε φορά όχι τη στιγμή, τη μαγεία, αλλά τον άνθρωπο που δίπλα μου τον έβλεπα ν' ανασαίνει. Αγάπησα. Δύο φορές σε μια ζωή είναι πλεονέκτημα ακριβό. Άλλοι ούτε μία. Έχω να θυμάμαι, να λέω και να κλαίω.
Ήρεμα κι απλά όλα να κυλήσουν από δω κι εμπρός. Κατεβαίνω εδώ. Κι ας φύγει κι αυτό το τρένο χωρίς εμένα. Κι όταν απαλλαχτώ κι απ' αυτόν τον τελευταίο έρωτα, θ' αναπαυτώ. Θα βγάλω την καρδιά μου - αν μ' αυτή τελικά αγαπάμε - σ' αχρηστία. Όχι, δεν υπήρξε άχρηστη, της το αναγνωρίζω κι ας μην της το αναγνώρισαν οι έρωτες οι δυο. Απλά θα την πάψω.

Απεταξάμην κάθε πολύ και κάθε λίγο.
Απεταξάμην κάθε εσύ.
Απεταξάμην κάθε βασανιστικό "γιατί" που μένει πάντα πίσω.
Απεταξάμην την κάθε απώλεια.
Απεταξάμην τη θέα τη βασανιστικής της συνέχειας του άλλου.
Απεταξάμην τον κάθε Άλλο.


"Ωραία Θεά μου, μη, 
μη βάζεις, μη,
την παραζάλη, μη,
στην κάμαρά μου.
Ας είν' το πάθος μου χλιαρό
ας είν' οι πόθοι μου καθαροί" 

Σαπφώ  




"Έρωτας είναι να δίνεις αυτό που δεν έχεις σ’ αυτόν που δεν το θέλει".

Ζακ Λακάν 

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

"No, I won' t be afraid..."

Και συνεχίζω αλλιώς.

Τα τραγούδια στην παράσταση του Παλλάς θα μπορούσε η Ελευθερία να τα βάλει σ' ένα δίσκο και να πει στο κοινό "να σας φέρνω καινούργιο υλικό". Και να είναι αλήθεια.
Κι εσύ έπειτα θα τα τραγουδάς πριν καν τ' ακούσεις και δεν θα ξέρεις γιατί κι εσύ τα νιώθεις... αλλιώς.
Θα είναι αλλιώς, γιατί αλλάζουμε. Αλλάζεις, αλλάζει, αλλάζουμε. Αλλάζει κι η Ελευθερία που έρχεται σε μια μουσική παράσταση  πιο κοινωνική από ποτέ και ταυτόχρονα πιο συναισθηματική από ποτέ. Ένας συναισθηματισμός που δεν παράγεται, γιατί τραγούδησε τον έρωτα, την αγάπη, τον χωρισμό. Εξάλλου πότε μπορεί να πει κανείς ότι η Eλευθερία τραγουδάει αμιγώς αυτά; Πολύσημες οι ερμηνείες της πάντα. Δεν παίρνει θέση για να χωράνε όλοι, να χωράς κι εσύ. Κι η θέση της είναι μέσα αλλά δεν σε αφορά τελικά, γιατί να εκφραστείς ήθελες, όχι να μιμηθείς ή να ταυτιστείς. Ο συναισθηματισμός της εδώ παράγεται από μια κοινωνική ανησυχία. Είχε λύπη το πρόγραμμα. Είχαν λύπη τα τραγούδια κι είχαν λύπη κι ενορχηστρώσεις. Ήταν εσωτερικές και σκοτεινές. Έντονα κρουστά και και σπαρακτικά έγχορδα. Ηχηρά όργανα. Νόμιζες ότι κάθε μουσικός είχε την προσωπική του στιγμή στο πρόγραμμα να εκφράσει την άποψή του.
Υπήρχε και χαρά. Συχνά πυκνά παρεμβάλλονταν τραγούδια που για την Ελευθερία είναι της παρέας, ακούει τον κόσμο να την συνοδεύει κι έτσι γίνεται κι απ' τις δυο μεριές μια συμφωνία. Ένα ξεκάθαρο πάρε δώσε. Και το κοινό νιώθει μέρος της σκηνής κι Ελευθερία νιώθει, ίσως, μέσα στο πλήθος. Υπήρχαν κι αυτά κι εκεί την ένιωθες να ηρεμεί σα να παίρνει μια βαθιά ανάσα. Κι εσύ από κάτω φωνάζεις και χειροκροτάς σα να δηλώνεις το παρόν. Σαν να λες, "ναι είμαι ακόμα εδώ κι ακούω τι μου λες. Συνέχισε".
Αυτό το "συνέχισε" διαπραγματευόταν η παράσταση αυτή. Αυτό το "συνέχισε" που πρέπει να κάνουμε όλοι. Να συνεχίσουμε σ' αυτή την κατάσταση, μ' αυτή τη ζωή, μ' αυτές τις συνθήκες. Κι η κρίση δεν είναι μόνο κοινωνική ή οικονομική πια. Είναι βαθιά προσωπική. Προσωπικά ο καθένας από εμάς δεν μπορεί να αντεπεξέλθει. Και διαλύει ή του διαλύονται ζωές. Και λες θα σπάσω αυτό το καύκαλο και θα βγω άλλος. Θα βγω άλλος; Να συνεχίσω;
Δεν υπάρχει όμως άλλη επιλογή παρά η συνέχεια. Απλά τι θα συνεχίσεις και πώς, κοίτα να επιλέξεις.

Αυτό για μένα διαπραγματευόταν η παράσταση αυτή.

Εκεί εντόπισα το μυστικισμό. Στο μήνυμα. Στον τρόπο που το απέδιδαν. Στις σκοτεινές ενορχηστρώσεις, στο χρόνο, στις ερμηνείες, στην άποψη, στις αλλαγές, στα τραγούδια. Πόσο τα λάτρεψα όλα απ' την αρχή. Κι ένιωσα την ψυχή μου να εφάπτεται απόλυτα. Πως το συνέχισε επήγει. Πως "μη φοβάσαι ένα με τον πόνο να 'σαι".

"Δεύτερη ζωή δεν έχει"... ευτυχώς.

Και τα είπε κι έφυγε. Και τι ειρωνεία; Την έλεγαν Ελευθερία.





Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Από μια άδεια θέση...

Η θέση δίπλα μου σε συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη άδειασε ξανά. Και μάλλον έτσι πρέπει να μείνει. Άδεια. Οι προσπάθειες μέσα στα χρόνια να τη γεμίζω δεν ήταν απλά η διάθεσή μου να μοιραστώ μια μουσική μ' ένα φίλο. Όχι. Κάθε φορά επέλεγα πολύ συγκεκριμένα ποιον θα πάρω μαζί μου και πάντα για συγκεκριμένο λόγο. Και ήθελα να μοιραστώ κάτι πιο βαθύ. Ήθελα να μοιραστεί αυτός ο άλλος κάτι πολύ ακριβό και δικό μου και μέσα απ' αυτό να με γνωρίσει. Όποιον ΜΑ ΟΠΟΙΟΝ κι αν έχω πάρει μαζί μου στην Ελευθερία χρόνια τώρα, είναι για να με γνωρίσει. Και κάθε φορά η θέση δίπλα μου γέμιζε με προσμονή κι ανυπομονησία και κάθε μα κάθε φορά άδειαζε κι εγώ πήγαινα μόνη στην Ελευθερία. Πολλοί απλώς έφυγαν γενικώς, πολλοί εκμεταλλεύτηκαν την αδύναμία μου αυτή με την απουσία τους εκεί. Κάποιοι προσπάθησαν να με στρέψουν κι εναντίον. Και το φοβερό δεν ήταν ότι ήθελαν να με στρέψουν εναντίον στο θαυμασμό προς το συγκεκριμένο καλλιτέχνη, αλλά προς εμένα την ίδια και τι αντιπροσωπεύει αυτό για μένα. Μα τέτοια άρνηση πια;
Κι η θέση άδειαζε.
Άδειασε και τώρα στο Παλλάς. Και λέω να την κρατήσω πια έτσι άδεια. Γιατί τα νοήματα αυτά έχουν χαθεί πια από μέσα μου. Δεν έχω διάθεση για μοίρασμα, ούτε προσπάθειες για γνωριμία κι αποδοχή. Όλα φούσκες είναι που ξεφουσκώνουν. Κι επειδή εγώ τρομάζω με τους θορύβους, καλύτερα ν' απέχω.
Γιατί να μοιραστώ το Μένω Εκτός, Της Καληνύχτας τα Φιλιά, τη Ζωή Κλεμμένη;
Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη; Αλήθεια;
Γιατί ν' αφιερώσω το Αν σ' αρνηθώ; Γιατί το έκανα και σε ποιον;
Γιατί ν' αφιερώσω το Μέτρησα; Έψαξα έτσι ένα ψέμα σου να βρω να μη μπορώ να τ' ανεχθώ και βρήκα παραπάνω από ένα και πάλι σε ανέχτηκα.

Κάθισα στο Παλλάς δίπλα στην άδεια θέση μου σε μια άδεια σειρά πίσω πίσω. Ένιωσα μια επιστροφή. Μια οικειότητα στη μοναξιά μου αυτή. Παρατηρούσα τον κόσμο (του Παλλάς), γελούσα με κουταμάρες που άκουγα. Παρατηρούσα να δουλεύουν για την προετοιμασία της παράστασης.
Σκεφτόμουν.
Σκεφτόμουν πολύ. Εμένα, την άδεια θέση, την άδεια τσέπη, την άδεια μου αγκαλιά.

Δεν θα πήγαινα στο Παλλάς. Δεν είχα τα χρήματα. Είπα δεν πειράζει, αλλά πείραζε. Αλλά δεν είχα χρήματα. Δύο άνθρωποι σκέφτηκαν να μου το κάνουν δώρο γενεθλίων κι ενώ δεν θα πήγαινα, πήγα δύο φορές.

Ευτυχώς που ήταν δύο. Ήθελα ν' ακούσω ξανά αυτό το πρόγραμμα. Δεν μου αρκούσε μία φορά. Ήθελα να την ακούσω σ' ό,τι μόνο την φανταζόμουν ως τώρα. Όχι μόνο για να το απολαύσω, αλλά και για να καταλάβω την αίσθηση που μου δημιουργούσε.

Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί η συναυλία του Παλλάς ή η Ελευθερία στο Παλλάς, είναι τέτοια που όμοια της δεν έχει ξαναδημιουργήσει η Ελευθερία σε άλλη συναυλία, σε άλλο πρόγραμμα, σε άλλο χώρο. Κι αν ονειρευόταν μια θεατρικότητα δουλεύοντας πάνω στη συγκεκριμένη παράσταση, τότε όλη η θεατρικότητα αυτή επιτεύχθηκε στην ατμόσφαιρα.
Και δεν εντοπίζω την ατμόσφαιρά αυτή στα σκηνικά, που ναι ήταν όμορφα. Δεν την εντοπίζω στη σκηνοθεσία. Αν θες να σκηνοθετήσεις την Ελευθερία, με την αυστηρή έννοια του όρου, να τη θέσεις δηλαδή στη σκηνή με βάση - ίσως;- το τραγούδι, τότε πρέπει να παρατηρήσεις πολύ προσεχτικά πως αυτοσκηνοθετείται η ίδια τόσα χρόνια μέσα απ' τον αυθορμητισμό της. Κι ύστερα να δουλέψεις μ' αυτό.
Δεν την εντοπίζω σ' αυτά αλλά σίγουρα και σ' αυτά. Όμως για μένα η ατμόσφαιρα επιτεύχθηκε στην επιλογή του προγράμματος και στις ενορχηστρώσεις.

Και για μένα η ατμόσφαιρα της παράστασης του Παλλάς ήταν μυστικιστική.




Και σταματώ προς το παρόν εδώ. Αύριο θα το αρχίσω αλλιώς.

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Μάθημα πρώτο

Έμαθα ότι η τρομοκρατία περνάει όταν τρομοκρατείσαι. Ότι την ελευθερία σου τη χάνεις όταν τη δίνεις. Έμαθα ότι ο χρόνος δεν είναι γιατρός, είναι χρόνος. Μόνο.
Έμαθα ότι το κενό δεν το καλύπτουν οι άλλοι, απλώς το κρύβουν. Έμαθα κι ότι το κρύβουν για πολύ λίγο πάντα. Έμαθα ότι το κενό δεν είναι διαφορετικό όταν φύγουν οι άλλοι, είναι πιο μεγάλο. Άνοιξε και στο σημείο που κάθονταν.
Έμαθα ότι το κενό μόνος σου θα το κλείσεις.
Έμαθα ότι το αντίθετο της απουσίας δεν είναι η παρουσία. Έμαθα ότι είναι η πληρότητα. Έμαθα ότι το αντίθετο της παρουσίας, είναι η απόσταση. Έμαθα ότι στην απόσταση οδηγεί η βεβαιότητα της παρουσίας. Ή μάλλον έμαθα ότι αυτό κανείς δεν θα μου το βγάλει απ' το μυαλό. Και μετά έμαθα ν' αποστασιοποιούμαι κι εγώ. Σ' εμβρυικό στάδιο είναι αυτή η γνώση.
Έμαθα ότι σκυλί που δαγκώνει, δεν θα γαβγίσει πρώτα για να επιδείξει την αγριότητά του προτού την εφαρμόσει. Σκυλί που δαγκώνει, δαγκώνει. Αδιακρίτως.
Έμαθα ότι η ηδονή του θυμού είναι η πιο μεγάλη. Η διέγερση της εκδικητικότητας και του μίσους είναι μεθυστική. Έμαθα ότι είναι και πιο εύκολο να της παραδοθείς. Έμαθα ότι αν μείνεις παραπάνω απ' το κανονικό, αγγίζεις την κακία. Κι αυτό γιατί πάντα υπάρχει επιλογή. Κι αυτό το έμαθα.
Έμαθα ότι η αλλαγή είναι εφικτή. Έμαθα ότι όταν τίποτα δεν έχει αλλάξει, δεν κάνει ούτε δευτερόλεπτο για να φανεί. Κι έμαθα ότι όταν όλα έχουν αλλάξει, δεν έχει ανάγκη κανείς να το βροντοφωνάξει.
Έμαθα πώς η εμμονή και η αγάπη μοιάζουν σα δυο σταγόνες νερό.
Γιατί έμαθα πώς η ευτυχία δεν είναι οι άλλοι. Δεν είναι στους άλλους. Δεν μπορείς να την προσφέρεις δεν μπορείς να την φτιάξεις. Η ευτυχία είναι προσωπική υπόθεση. Κι αν ποτέ τη βρεις - αν ποτέ - μόνο τη χαρά σου που τη βρήκες μπορείς να μοιραστείς.
Έμαθα ότι είμαστε μόνοι. Αυτό μου το δίδασκαν χρόνια ολόκληρα. Εγώ τώρα το έμαθα.
Έμαθα πως ο άλλος θα πατήσει την ελαστική αξιοπρέπειά σου, δεν θα το σκεφτεί, δεν θα το ζυγίσει. Θα πατήσει. Κι έπειτα η δική του ελαστικότητα είναι δικό του θέμα. Έμαθα πως η αξιοπρέπεια μου ήταν ελαστική για να μπορούν να πατάνε εύκολα οι άλλοι, μ' ελπίδα να με θέλουν σταθερά και με διάρκεια, δίχως αποστασιοποιήσεις. Έμαθα πως η αξιοπρέπεια μου ήταν ελαστική. Όμως η αξιοπρέπεια μας είναι το μόνο απόλυτα δικό μας. Μαθαίνω να τη προστατεύω.
 Έμαθα ότι δεν υπάρχει κέντρο στον κόσμο που να συγκεντρώνει το ενδιαφέρον. Τόσοι άνθρωποι που είναι το κέντρο του κόσμου, άραγε θα πάρουν ομαλά αυτή την αποκάλυψη;
Έμαθα ν' απομυθοποιώ. Έμαθα να λυτρώνω τους άλλους απ' το βάθρο. Έμαθα ότι κάποιοι δεν επιζητούν τέτοια λύτρωση.
Έμαθα πως η μοναξιά μπορεί να σε τρελάνει. Μα μπορεί και να σε καθαρίσει.
Έμαθα πως τα πάντα είναι επιλογή. Τα πάντα είναι επιλογή. Αν επικαλείσαι τη μοίρα, είσαι απλώς τεμπέλης. Αν πάλι επικαλείσαι τη μοίρα που σε έκανε μοιραίο, είσαι απλώς γελοίος.
Έμαθα πως παρακάτω δεν οφείλουν να σε πάνε οι άλλοι. Έμαθα πως οφείλεις να πας μόνος σου και συναντάς εκεί κι άλλους. Κι έμαθα πως εκεί, λέει, περνάνε καλά. Ονειρεύομαι να φτάσω.

Έμαθα πια στο όλα ή τίποτα, ν' ανοίγω την πόρτα του τίποτα και να πέφτω μέσα. Κι έμαθα πως υπάρχει γαλήνη κι ηρεμία κι εκεί. Κι έμαθα να μη φοβάμαι πια το τίποτα. Έμαθα να είμαι καλά με τον εαυτό μου. Έμαθα να μου είναι αποδεκτός έτσι, δίχως άλλους για στολίδι.
Συμπέρασμα; Ή όλα ή τίποτα πια. Ή ολόκληρη θα πάω, θα γίνω αποδεκτή, θα γίνω ορατή, θα γίνω επιθυμητή, θα γίνω σεβαστή.  Ή τίποτα. Ή καθόλου. Ή κανείς. Οι εκπτώσεις μόνο στα ρούχα συμφέρουν. Οι εκπτώσεις στους εαυτούς δεν αποδίδουν.
Το έμαθα. Το βίωσα. Το πληρώνω.

Τίποτα. Καλύτερα τίποτα.

Πρώτος φόβος, εξουδετερώθηκε. Πάμε παρακάτω. 



"You can judge me 
if you know me so well..."

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

"Ο χωρισμός, θυμήσου, είναι χειμωνανθός"

"Μ' όλο σου τον εαυτό να μπορείς ν' αγαπάς κάποιον γι' αυτό που είναι. Χωρίς όρους, χωρίς όρια, κι ας μην ξέρεις ποτέ τα πάντα για τον άλλο. Όπως αλλάζει από μόνος του, πάλι τον αγαπάς. Είτε φεύγει είτε είναι κοντά, είτε ανταποκρίνεται είτε όχι, πάλι τον αγαπάς, ακόμα τον αγαπάς. Η αγάπη μας δεν είναι για κείνους που νιώθουν το ίδιο για μας, δεν αγαπάς επειδή αγαπιέσαι κι ούτε ζυγίζεις ποτέ πόσο αγαπά ο ένας και πόσο ο άλλος. Δεν υπάρχει εγωισμός, συμφέρον, πίκρα, σκλαβιά στην αγάπη. Καθόλου δεν σ' ενδιαφέρει ν' αποκτήσεις τον άλλο, λες κι είναι αντικείμενο. Η αγάπη δεν είναι αγώνας δρόμου, ποιος δεν θα μείνει μόνος τελικά. Είναι ένα θαύμα που δυστυχώς λίγοι το αντέχουν. Η αληθινή αγάπη είναι αυθύπαρκτη, δεν την παραγγέλνεις όπως το φαγητό όταν πεινάς, δεν τη μαγειρεύεις και δεν την πετάς επειδή χόρτασες. Δεν πετιέται, δεν έχει ημερομηνία λήξεως. Δεν αγαπάς επειδή το έχεις ανάγκη, δεν αγαπάς όπως πίνεις νερό, για να ξεδιψάσεις και μετά να ξεχάσεις και το ποτήρι και τη βρύση και το νερό.  [...] Αυτό που βλέπεις γύρω σου - τις περισσότερες φορές - δεν είναι αγάπη. Είναι η αδυναμία μας ν' αντέξουμε τον εαυτό μας μόνο στη ζωή και η ανάγκη μας να τον φορτώσουμε σε κάποιον άλλο, να τον ξεφορτωθούμε. Αγάπη δεν είναι η παρουσία ούτε η απουσία. Δε χάνεται με τα χιλιόμετρα, όπως δεν εκμαιεύεται με τα εκατοστά. [...] Όποιος μπορεί και ζει την αγάπη χωρίς συμβάσεις και αυταπάτες είναι ελεύθερος. Δε λέει "σ' αγαπώ" επειδή φοβάται να 'ναι μόνος. [...]
Όταν αρχίζει μια σχέση να στερεί απ' τη ζωή μας άλλες πολύτιμες στιγμές και ν' αφήνει ακάλυπτες κάποιες ανάγκες μας, τότε είναι ώρα να αναθεωρήσεις τη σχέση. Δεν τη διαλύεις, δεν την καταστρέφεις, την αναθεωρείς."
ΟΛΓΑ ΧΑΝΤΖΗ
Ο Έρωτας Δεν Είναι Πάντα Τοκογλύφος