Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Από μια άδεια θέση...

Η θέση δίπλα μου σε συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη άδειασε ξανά. Και μάλλον έτσι πρέπει να μείνει. Άδεια. Οι προσπάθειες μέσα στα χρόνια να τη γεμίζω δεν ήταν απλά η διάθεσή μου να μοιραστώ μια μουσική μ' ένα φίλο. Όχι. Κάθε φορά επέλεγα πολύ συγκεκριμένα ποιον θα πάρω μαζί μου και πάντα για συγκεκριμένο λόγο. Και ήθελα να μοιραστώ κάτι πιο βαθύ. Ήθελα να μοιραστεί αυτός ο άλλος κάτι πολύ ακριβό και δικό μου και μέσα απ' αυτό να με γνωρίσει. Όποιον ΜΑ ΟΠΟΙΟΝ κι αν έχω πάρει μαζί μου στην Ελευθερία χρόνια τώρα, είναι για να με γνωρίσει. Και κάθε φορά η θέση δίπλα μου γέμιζε με προσμονή κι ανυπομονησία και κάθε μα κάθε φορά άδειαζε κι εγώ πήγαινα μόνη στην Ελευθερία. Πολλοί απλώς έφυγαν γενικώς, πολλοί εκμεταλλεύτηκαν την αδύναμία μου αυτή με την απουσία τους εκεί. Κάποιοι προσπάθησαν να με στρέψουν κι εναντίον. Και το φοβερό δεν ήταν ότι ήθελαν να με στρέψουν εναντίον στο θαυμασμό προς το συγκεκριμένο καλλιτέχνη, αλλά προς εμένα την ίδια και τι αντιπροσωπεύει αυτό για μένα. Μα τέτοια άρνηση πια;
Κι η θέση άδειαζε.
Άδειασε και τώρα στο Παλλάς. Και λέω να την κρατήσω πια έτσι άδεια. Γιατί τα νοήματα αυτά έχουν χαθεί πια από μέσα μου. Δεν έχω διάθεση για μοίρασμα, ούτε προσπάθειες για γνωριμία κι αποδοχή. Όλα φούσκες είναι που ξεφουσκώνουν. Κι επειδή εγώ τρομάζω με τους θορύβους, καλύτερα ν' απέχω.
Γιατί να μοιραστώ το Μένω Εκτός, Της Καληνύχτας τα Φιλιά, τη Ζωή Κλεμμένη;
Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη; Αλήθεια;
Γιατί ν' αφιερώσω το Αν σ' αρνηθώ; Γιατί το έκανα και σε ποιον;
Γιατί ν' αφιερώσω το Μέτρησα; Έψαξα έτσι ένα ψέμα σου να βρω να μη μπορώ να τ' ανεχθώ και βρήκα παραπάνω από ένα και πάλι σε ανέχτηκα.

Κάθισα στο Παλλάς δίπλα στην άδεια θέση μου σε μια άδεια σειρά πίσω πίσω. Ένιωσα μια επιστροφή. Μια οικειότητα στη μοναξιά μου αυτή. Παρατηρούσα τον κόσμο (του Παλλάς), γελούσα με κουταμάρες που άκουγα. Παρατηρούσα να δουλεύουν για την προετοιμασία της παράστασης.
Σκεφτόμουν.
Σκεφτόμουν πολύ. Εμένα, την άδεια θέση, την άδεια τσέπη, την άδεια μου αγκαλιά.

Δεν θα πήγαινα στο Παλλάς. Δεν είχα τα χρήματα. Είπα δεν πειράζει, αλλά πείραζε. Αλλά δεν είχα χρήματα. Δύο άνθρωποι σκέφτηκαν να μου το κάνουν δώρο γενεθλίων κι ενώ δεν θα πήγαινα, πήγα δύο φορές.

Ευτυχώς που ήταν δύο. Ήθελα ν' ακούσω ξανά αυτό το πρόγραμμα. Δεν μου αρκούσε μία φορά. Ήθελα να την ακούσω σ' ό,τι μόνο την φανταζόμουν ως τώρα. Όχι μόνο για να το απολαύσω, αλλά και για να καταλάβω την αίσθηση που μου δημιουργούσε.

Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί η συναυλία του Παλλάς ή η Ελευθερία στο Παλλάς, είναι τέτοια που όμοια της δεν έχει ξαναδημιουργήσει η Ελευθερία σε άλλη συναυλία, σε άλλο πρόγραμμα, σε άλλο χώρο. Κι αν ονειρευόταν μια θεατρικότητα δουλεύοντας πάνω στη συγκεκριμένη παράσταση, τότε όλη η θεατρικότητα αυτή επιτεύχθηκε στην ατμόσφαιρα.
Και δεν εντοπίζω την ατμόσφαιρά αυτή στα σκηνικά, που ναι ήταν όμορφα. Δεν την εντοπίζω στη σκηνοθεσία. Αν θες να σκηνοθετήσεις την Ελευθερία, με την αυστηρή έννοια του όρου, να τη θέσεις δηλαδή στη σκηνή με βάση - ίσως;- το τραγούδι, τότε πρέπει να παρατηρήσεις πολύ προσεχτικά πως αυτοσκηνοθετείται η ίδια τόσα χρόνια μέσα απ' τον αυθορμητισμό της. Κι ύστερα να δουλέψεις μ' αυτό.
Δεν την εντοπίζω σ' αυτά αλλά σίγουρα και σ' αυτά. Όμως για μένα η ατμόσφαιρα επιτεύχθηκε στην επιλογή του προγράμματος και στις ενορχηστρώσεις.

Και για μένα η ατμόσφαιρα της παράστασης του Παλλάς ήταν μυστικιστική.




Και σταματώ προς το παρόν εδώ. Αύριο θα το αρχίσω αλλιώς.

10 σχόλια:

  1. Η ευαισθησία ξεχειλίζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Sophia, nomizo diatyposes tis skepseis kai ta synaisthimata pollwn. Respect!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. εγώ δεν έχω τι να πω, σφυρίζω στο αγέρα.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γράφοντας το συγκεκριμένο κείμενο αποτύπωσες όλα όσα έχω σκεφτεί και αισθανθεί (και) εγώ σε συνάρτηση με την Ελευθερία (και με μία ακόμα αγαπημένη καλλιτέχνιδα), καθώς βεβαίως και τις προεκτάσεις που προκύπτουν από αυτες...

    "Ήθελα να μοιραστεί αυτός ο άλλος κάτι πολύ ακριβό και δικό μου και μέσα απ' αυτό να με γνωρίσει." Μέχρι που αντιλαμβάνεσαι/αντιλαμβάνομαι ότι πρόκεται για προσωπική και μόνο υπόθεση...Αυτός ο διάλογος μεταξύ της δικής της φωνής και της δικής σου "φωνής" είναι δικός σας και μόνο! Είναι σχέση αποκλειστικότητας...

    Χαίρομαι που ένιωσες την "επιστροφή"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κατάθεση ψυχής... που εκφράζει πολλούς από εμάς τους θαυμαστές που θα θέλαμε να έχουμε καποιο συγκεκριμένο άτομο μαζί μας στην Ελευθερία... αλλά αυτό που νιώθουμε στο άκουσμα της φωνής της εμείς, δεν μπορεί να το νιώσει ο καθένας..... (K.M.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!EYGE ....BRAVOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ευχαριστώ όλους σας για τη δική σας κατάθεση ψυχής. Είναι ωραία ν' ακουγόμαστε, να συμπλέουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Στην Ινδία χαιρετούν λέγοντας NAMASTE που σημαίνει:"I honor the place in you in which the entire Universe dwells, I honor the place in you which is of Love, of Integrity, of Wisdom and of Peace. When you are in that place in you, and I am in that place in me, we are One."
    Καλύτερα χωρίς μετάφραση γιατι ίσως χαθεί το νόημα..NAMASTE

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Να που και αυτη η άδεια θέση μας γεμίζει..Είμαι ζωντανή ακόμη και αν πονάω! Απο το να μη νιώθω... το προτιμώ!
    Δεν έχω δει λάιβ της Ελευθερίας!Ελπίζω να μη πάθεις εγκεφαλικό!!!! Αλλά νομίζω οτι προτιμώ να ακούω τις δικές σου εντυπώσεις! Ειναι απόλαυση! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @katerina papargiri NAMASTE κι από μένα!

    @Ανώνυμος Δεν παθαίνω εγκεφαλικό ποτέ δεν ελιναι αργά για μία Ελευθερία. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σ' ευχαριστώ πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή