Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

"No, I won' t be afraid..."

Και συνεχίζω αλλιώς.

Τα τραγούδια στην παράσταση του Παλλάς θα μπορούσε η Ελευθερία να τα βάλει σ' ένα δίσκο και να πει στο κοινό "να σας φέρνω καινούργιο υλικό". Και να είναι αλήθεια.
Κι εσύ έπειτα θα τα τραγουδάς πριν καν τ' ακούσεις και δεν θα ξέρεις γιατί κι εσύ τα νιώθεις... αλλιώς.
Θα είναι αλλιώς, γιατί αλλάζουμε. Αλλάζεις, αλλάζει, αλλάζουμε. Αλλάζει κι η Ελευθερία που έρχεται σε μια μουσική παράσταση  πιο κοινωνική από ποτέ και ταυτόχρονα πιο συναισθηματική από ποτέ. Ένας συναισθηματισμός που δεν παράγεται, γιατί τραγούδησε τον έρωτα, την αγάπη, τον χωρισμό. Εξάλλου πότε μπορεί να πει κανείς ότι η Eλευθερία τραγουδάει αμιγώς αυτά; Πολύσημες οι ερμηνείες της πάντα. Δεν παίρνει θέση για να χωράνε όλοι, να χωράς κι εσύ. Κι η θέση της είναι μέσα αλλά δεν σε αφορά τελικά, γιατί να εκφραστείς ήθελες, όχι να μιμηθείς ή να ταυτιστείς. Ο συναισθηματισμός της εδώ παράγεται από μια κοινωνική ανησυχία. Είχε λύπη το πρόγραμμα. Είχαν λύπη τα τραγούδια κι είχαν λύπη κι ενορχηστρώσεις. Ήταν εσωτερικές και σκοτεινές. Έντονα κρουστά και και σπαρακτικά έγχορδα. Ηχηρά όργανα. Νόμιζες ότι κάθε μουσικός είχε την προσωπική του στιγμή στο πρόγραμμα να εκφράσει την άποψή του.
Υπήρχε και χαρά. Συχνά πυκνά παρεμβάλλονταν τραγούδια που για την Ελευθερία είναι της παρέας, ακούει τον κόσμο να την συνοδεύει κι έτσι γίνεται κι απ' τις δυο μεριές μια συμφωνία. Ένα ξεκάθαρο πάρε δώσε. Και το κοινό νιώθει μέρος της σκηνής κι Ελευθερία νιώθει, ίσως, μέσα στο πλήθος. Υπήρχαν κι αυτά κι εκεί την ένιωθες να ηρεμεί σα να παίρνει μια βαθιά ανάσα. Κι εσύ από κάτω φωνάζεις και χειροκροτάς σα να δηλώνεις το παρόν. Σαν να λες, "ναι είμαι ακόμα εδώ κι ακούω τι μου λες. Συνέχισε".
Αυτό το "συνέχισε" διαπραγματευόταν η παράσταση αυτή. Αυτό το "συνέχισε" που πρέπει να κάνουμε όλοι. Να συνεχίσουμε σ' αυτή την κατάσταση, μ' αυτή τη ζωή, μ' αυτές τις συνθήκες. Κι η κρίση δεν είναι μόνο κοινωνική ή οικονομική πια. Είναι βαθιά προσωπική. Προσωπικά ο καθένας από εμάς δεν μπορεί να αντεπεξέλθει. Και διαλύει ή του διαλύονται ζωές. Και λες θα σπάσω αυτό το καύκαλο και θα βγω άλλος. Θα βγω άλλος; Να συνεχίσω;
Δεν υπάρχει όμως άλλη επιλογή παρά η συνέχεια. Απλά τι θα συνεχίσεις και πώς, κοίτα να επιλέξεις.

Αυτό για μένα διαπραγματευόταν η παράσταση αυτή.

Εκεί εντόπισα το μυστικισμό. Στο μήνυμα. Στον τρόπο που το απέδιδαν. Στις σκοτεινές ενορχηστρώσεις, στο χρόνο, στις ερμηνείες, στην άποψη, στις αλλαγές, στα τραγούδια. Πόσο τα λάτρεψα όλα απ' την αρχή. Κι ένιωσα την ψυχή μου να εφάπτεται απόλυτα. Πως το συνέχισε επήγει. Πως "μη φοβάσαι ένα με τον πόνο να 'σαι".

"Δεύτερη ζωή δεν έχει"... ευτυχώς.

Και τα είπε κι έφυγε. Και τι ειρωνεία; Την έλεγαν Ελευθερία.





2 σχόλια:

  1. οταν εφαπτονται απολυτα οι ψυεχες,εφαπτονται κ οι ανθρωποι....κ μονο οσοι το ζουν καταλαβαινουν αυτην τη μυστικη συνεννοηση που συντηρουν -χωρις λογια- οσοι παρευρισκονται στις συναυλιες της Ελευθεριας...και ευτυχως ειναι και θα ειναι εκει να συνεχιζει..κ εμεις απο κατω να βιωνουμε το στιχο:ΓΙΝΑΝ ΟΛΑ ΔΥΝΑΤΑ τα αδυνατα!

    -υπεροχη Σοφια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ti tha sunexiseis kai pws, swsth!

    ΑπάντησηΔιαγραφή