Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Απεταξάμην



Τα βαριά βουβάλια
ξαναβρίσκουν τα καλοκαίρια τους
οι αγροί του ρυζιού τρέμουν
κάτω απ' τις οπλές τους
Με τα στριφτά τους κέρατα
ξύνουν τα δέντρα
Η χαίτη τους είναι κυματιστή
και τα σοφά τους μάτια
καταλαβαίνουν τα λόγια της φωτιάς
Να είναι άραγε θεοί
που αναθυμούνται
ότι τους νίκησες
για να μου αρέσεις;


Ιβάν Γκολ - ΜΑΛΑΙΣΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ


"-Γιατί άργησες;
-Ήμουνα φροντιστήριο, μαθηματικά, δε σου είπα;
-Ώστε μαθηματικά... Για λύσε μου λοιπόν ένα πρόβλημα: εσύ κι εγώ πόσο κάνουν;
-Ένα!
-Μπράβο! Για πες μου τώρα, εγώ μείον εσύ πόσο κάνουν;
-Πάλι ένα.
-Όχι... Κανένα."

Κική Δημουλά, Θέατρο Σκιών, ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ

Απεταξάμην τον έρωτα, τον κάθε.
Απεταξάμην τον κύκλο τον βασανιστικό της παράδοσης και της κτήσης.
Απεταξάμην τ' άγρυπνα βράδια με τη μία ανάγκη.
Απεταξάμην το όνομά σου κάθε φορά.
Απεταξάμην ό,τι δικό σου.
Απεταξάμην το ίδιο το βάσανο ξανά και ξανά.
Απεταξάμην τη δύναμη που αποκτάς κι εκείνη που χάνεις.
Απεταξάμην τον πέμπτο ουρανό που αναζητάς να κατακτήσεις. Σύννεφα και ουτοπίες τον συνθέτουν. Νεφέλες κι "ένα πουκάμισο αδειανό".
Απεταξάμην την αναπηρία σου μπροστά στον πόθο.
Απεταξάμην τον κάθε πόθο.
Απεταξάμην το σατανά.

Ήρεμα κι ήσυχα να κυλήσουν όλα από δω κι εμπρός. Δεν είναι που απέτυχα. Απέτυχα; Ερωτεύτηκα δύο φορές. Δυνατές, καθολικές, ουσιαστικές. Την κάθε φορά όχι τη στιγμή, τη μαγεία, αλλά τον άνθρωπο που δίπλα μου τον έβλεπα ν' ανασαίνει. Αγάπησα. Δύο φορές σε μια ζωή είναι πλεονέκτημα ακριβό. Άλλοι ούτε μία. Έχω να θυμάμαι, να λέω και να κλαίω.
Ήρεμα κι απλά όλα να κυλήσουν από δω κι εμπρός. Κατεβαίνω εδώ. Κι ας φύγει κι αυτό το τρένο χωρίς εμένα. Κι όταν απαλλαχτώ κι απ' αυτόν τον τελευταίο έρωτα, θ' αναπαυτώ. Θα βγάλω την καρδιά μου - αν μ' αυτή τελικά αγαπάμε - σ' αχρηστία. Όχι, δεν υπήρξε άχρηστη, της το αναγνωρίζω κι ας μην της το αναγνώρισαν οι έρωτες οι δυο. Απλά θα την πάψω.

Απεταξάμην κάθε πολύ και κάθε λίγο.
Απεταξάμην κάθε εσύ.
Απεταξάμην κάθε βασανιστικό "γιατί" που μένει πάντα πίσω.
Απεταξάμην την κάθε απώλεια.
Απεταξάμην τη θέα τη βασανιστικής της συνέχειας του άλλου.
Απεταξάμην τον κάθε Άλλο.


"Ωραία Θεά μου, μη, 
μη βάζεις, μη,
την παραζάλη, μη,
στην κάμαρά μου.
Ας είν' το πάθος μου χλιαρό
ας είν' οι πόθοι μου καθαροί" 

Σαπφώ  




"Έρωτας είναι να δίνεις αυτό που δεν έχεις σ’ αυτόν που δεν το θέλει".

Ζακ Λακάν