Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

beyond...

Έρχεται κάποια στιγμή και βρίσκεται κάποιος στο δρόμο σου που παίρνει - παίρνει; Το δίνεις; - το μέσα σου και το βγάζει έξω. Το μέσα σου το ατόφιο, το γυμνό, το ωμό, το ακαλαίσθητο, το πραγματικό, το δικό σου. Όλο αυτό έξω, απέναντι στο φτιαχτό σου, στο στημένο σου, στο κάπως σου, στο κάλπικό σου, στην ασπίδα σου.

Και όσο αυτό συμβαίνει, εσύ νιώθεις παντοδύναμος, ολόκληρος, ευτυχής.
Γίνεται το μέσα σου το μόνο σου, γίνεται το έξω σου κι όλα ελαφρύνουν. Και δεν υπάρχει στ' αλήθεια τρόπος να το περιγράψω τώρα. Μα εκείνες τις στιγμές η ζωή είναι απλή και αρκετή.

Κι αυτόν που βρήκε το κλειδί και απελευθέρωσε το εντός σου άτολμο....

...αυτόν εξαρτάται απ' τον καθένα ξεχωριστά τι τον κάνεις.

Μα πολύ συχνά τον κάνεις Θεό ή ήρωα, ή κάτι υπερμεγέθες και ανεδαφικό. Κάτι πιο πολύ απ' ό,τι είναι ο ίδιος και κάτι πιο πολύ απ' όσο αντέχεις να τον έχεις μέσα σου. Και του δίνεις όλα τα εύσημα και του δίνεις τη ζωή σου υποθήκη μήπως και ξεπληρώσεις κάποτε μα ξέρεις πως πάει, η ζωούλα σου χάθηκε. Σα να μην τον διάλεξες εσύ, σα να μην του επέτρεψες εσύ να μπει, σα να μην "ήσουν έτοιμος από καιρό".

Πολύ συχνά αυτός ο κάποιος φεύγει.

Αν κινήθηκες όπως παραπάνω... τρέχα.




Τρέχα να κρυφτείς.




 

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Αφιερωμένο


Δεν θέλω να θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω.

Θα 'θελα να ξεκινούσαν όλα τώρα. Ένα χρόνο ακριβώς μετά.

Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

Fool

Πισωγύρισμα δεν θα πει να έρθω να σου χτυπήσω το κουδούνι.
Δεν θα πει να σου στείλω μήνυμα "ξύπνα".
Μετά από μήνες να ξενυχτίσω κάτω απ' το μπαλκόνι σου, δεν θα πει πισωγύρισμα.


Πισωγύρισμα θα πει στις 23 ώρες που κατάφερες να μειώσεις την εμμονική - πια -σκέψη, να γίνονται ξανά 24;
Πίσω δεν πας αν δεν έχεις πάει μπροστά.

Πισωγύρισμα είναι να κατασπαράζεις τον άνθρωπο που φύτρωσε και μεγάλωσε μέσα σου όλη μέρα σαν όρνιο κι αυτός το επόμενο πρωί να έχει ξαναγεννηθεί.
Σαν αυτοάνοσο νόσημα να τον δυναμώνουν τα ίδια σου τα κύτταρα εις βάρος σου.

Πισωγύρισμα δεν θα πει ίσως πως αγαπάς ακόμη. Κι αυτό είναι το χειρότερο.

Πισωγύρισμα όμως θα πεις πως ίσως ν' αγαπάς ακόμη. Κι αυτό είναι επικίνδυνο.

Η αγάπη σου είναι όργανο που έφτιαξες ενάντια σου... πια.

Πισωγύρισμα είναι Σειρήνα κι εσύ δεν είσαι ούτε Οδυσσέας ούτε έχεις συντρόφους. Ω αλοίμονο δεν έχεις κανένα.

Στο κυνήγι του εαυτού σου θα 'σαι πάντα μόνος.

Αν πισωγυρίσεις δεν είσαι ανακόλουθος. Αλήθεια.

Αν πισωγυρίζεις είσαι αδύναμος. Ακόμη.

Δεν το βλέπεις;

Δεν πας πίσω στον Άλλο. Πας πίσω ξανά σ' εκείνο που ήσουν. Που ξέρεις πως σε πονούσε και σε πλήγωνε.
Δεν γυρνάς πίσω στον αγαπημένο. Γυρνάς στην οδύνη σου. Γυρνάς στο βαθύ βιοτικό σου πόνο που παραμένει αξεδιάλυτος, άγνωστος, τρομακτικός και δικός σου.
Δεν γυρνάς, αλήθεια, στον έρωτα τον μεγάλο, γυρνάς για να απορριφθείς ξανά.
Δεν γυρνάς στην αγάπη, γυρνάς στην οδύνη σου.

Και τελικά δεν σ' έχει πονέσει ο άλλος, εσύ επέλεξες αυτό τον άλλο για να πονέσεις ξανά και ξανά.

Πισωγύρισμα θα πει ότι η λύση είναι αλλού. Όχι στον Άλλο, όχι στη σχέση, όχι στον έρωτα, όχι στην αγάπη.
Πισωγύρισμα θα πει πως η λύση είναι κάπου μέσα σου, σε μονοπάτια που ποτέ δεν έχεις περπατήσει. Πίσω από κλειδωμένες πόρτες που ποτέ δεν σου έκαναν εντύπωση γιατί είναι κλειδωμένες, λες κι αυτές δεν ήταν δικές σου όπως όλες οι άλλες. Όπως ο ίδιος σου ο εαυτός. Κλειδωμένος απ' έξω από σένα τον ίδιο.

Και δεν λέω, αγάπησες... αλλά τι και γιατί.
Ο Άλλος δεν είναι η λύση, είναι απλώς η ανακούφιση.



Και τώρα, διαβάζεις και σκέφτεσαι: "Μα τι κουταμάρες, να τώρα θα ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και θα βρέξω το μαξιλάρι μου με δάκρυα καθώς θα θυμάμαι το αγαπημένο, το διαλεχτό μου πρόσωπο, και τον παράδεισο που έζησα μαζί του. Να τώρα θα ξαπλώσω και το κορμί μου θα πονάει άδειο χωρίς την αγάπη μου. Να τώρα θα ξαπλώσω και θα σκέφτομαι και θα θέλω τον άνθρωπό μου πίσω".

Ναι κι εγώ... αυτό σου λέω.