Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

"Βυθισμένες άγκυρες πάνω στο κορμί μου..."

Σ' αυτή τη φάση ανοίγεις την πόρτα, την κλείνεις πίσω σου και μία πόρτα δεν είναι αρκετή.
Κλείνεις την πόρτα κι ακόμα νιώθεις ορθάνοιχτος.

Στη φάση αυτή λες όχι και νιώθεις την παραβίαση του ναι. Νιώθεις να έχεις επιτραπεί σα να είπες ναι.

Στη φάση αυτή που δεν αρκείς για ό,τι ζητάς, σκέφτεσαι τι καλά που θα ήταν να ήμασταν προγραμματισμένοι να πέφτει ο διακόπτης όταν πέφτει η τάση ... (μας).

Ναι, θα ήταν καλό να έχουμε διακόπτες τελικά.

Στη φάση αυτή δεν υπάρχουν συνεννοήσεις, γιατί δεν τις καλλιέργησαν "στάσεις" του παρελθόντος.
Στη φάση αυτή αυτή δεν υπάρχουν συνεννόησεις... επίσημα.

Στη φάση αυτή υπάρχει επιτέλους η παραδοχή της εξ' αρχής ασυννενοησίας, μη επικοινωνίας, του ατομισμού, του αυτισμού.

Ο καθρέφτης άνθρωπος ήταν. Από πάντα του.
Σε άνθρωπο καθρεφτιζόταν η κακιά μητριά.
Του ζητούσε κι εκείνος καθρέφτιζε το αίτημα αυτούσιο.
Όταν επέλεξε να πει την αλήθεια, τον έσπασε.
Όταν αλλάζεις τα δεδομένα χρόνων που με τη συγκατάθεσή σου χτίστηκαν πάνω σου, δεν υπάρχει άλλος δρόμος απ' την καταστροφή.
Έπαψες να έχεις δικαίωμα όταν το αρνήθηκες πρώτος στον εαυτό σου.
Όταν θέλησες να γίνεις καθρέφτης εν δυνάμει επικίνδυνων ψυχισμών.

Είχαν εκείνο το σύνδρομο του Θεού κι εσύ ήθελες να τους δώσεις και τη βεβαιότητα.
Κι όταν είδες την αλήθεια, όταν σου αποκαλήφθηκε η "αγανάκτηση",
είπες "κάνε λίγο πέρα να καθρεφτίσω και λίγο κενό".
Κι έγινες θρύψαλα... αλήθεια τι άλλο περίμενες;


Δεν πειράζει. Δεν πειράζει που δεν έμεινες.

Καλύτερα τελικά οι επόμενοι να μάθουν απ' την απουσία μας κι όχι απ' τα λάθη μας.


Αυτό, τραγούδι μέρας εδώ και μήνες.

ΒΥΘΙΣΜΕΝΕΣ ΑΓΚΥΡΕΣ
Στίχοι: Οδυσέας Ιωάννου - Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης 

Θα κατεβάσω απ' το ταβάνι σου τα αστέρια
κι όλο τον κόσμο σου θ' αφήσω χτυπημένο
ξέρω στα λόγια μου ακονίζονται μαχαίρια
νιώθω να σφίγγουν την ζωή μου κρύα χέρια
και με το θάρρος μου απ' τα γόνατα κομμένο.

Όμως απόψε πρέπει να τα καταφέρω
δεν έχω δύναμη τα πόδια μου να πάρω
μακάρι να 'τανε κάπως αλλιώς δεν ξέρω
μακάρι να 'τανε και πάλι να σε θέλω

και να σου πω: "σήκω μαζί μου θα σε πάρω"
και να σου πω.....

Δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω
φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω την ζωή μου
νοιώθω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω
να μ' αγαπάνε δυο φορές για να γυρίσω
σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου



Βγαίνω στο δρόμο και σκουπίζω τα αίματά σου
κι όσα σου είπα δεν μπορώ να τα πιστέψω

"να μην ξεχάσεις να πιαστείς απ' τα όνειρά σου"
"να μην φοβάσαι η ζωή είναι μπροστά σου"
πόσες βλακείες είπα για να ξεμπερδέψω

Δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω
φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω την ζωή μου
νοιώθω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω
να μ' αγαπάνε δυο φορές για να γυρίσω
σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου