Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

"Για το τίποτε μιας ευτυχίας..."

Είμαι στον πάτο ενός μπουκαλιού.

Δεν έπιασα πάτο, δεν είμαι στο βυθό κι άλλα τέτοια γραφικά.

Είμαι απλά στον πάτο ενός μπουκαλιού.
Το μπουκάλι δεν έχει επίπεδα που καταγράφουν μια σταδιακή πτώση, που παραμονεύουν έναν εξευτελισμό.
Αν πέσεις μέσα στο μπουκάλι μοιραία "πιάνεις" τον πάτο του.

Είμαι στον πάτο ενός μπουκαλιού και κοιτώ ψηλά στο στόμιο του τη συνέχεια των πραγμάτων.
Είμαι στον πάτο του μπουκαλιού και εδώ δεν με αγγίζει ούτε η ζωή ούτε ο θάνατος.
Κι εδώ δεν τους αγγίζω ούτε εγώ.
Τείνω να πιστεύω ότι τους είμαι το ίδιο καταστροφική όσο μου είναι αυτά.

Πάνω κι έξω απ' το στόμιο φεύγει μια χρονιά και μπαίνει μια άλλη.
Συμβατικός χρονικός κύκλος αυτός. Μπορώ να σου εφεύρω χίλιους δυο άλλους.

Ένας χρόνος της μοναχικής και μοναστικής ζωής μου.
Ενάμιση χρόνο από τότε που σ' αγάπησα κι ενάμιση χρόνο που σε ξορκίζω.

Και πάει λέγοντας.

Το μέτρημα ας είναι προσωπικό. Το συμβατικό και το συνολικό δεν μας βγήκε σε καλό. Αφού δεν μετράμε από το ίδιο σημείο γιατί να μετράμε τον ίδιο ουρανό.
Αφού δεν ζούμε κάτω απ' τον ίδιο ουρανό γιατί να έχουμε τον ίδιο χρόνο.


Μέσα απ' το μπουκάλι είτε φύγει ένας χρόνος είτε δύο, δεν αλλάζει κάτι.

Άλλαξε λοιπόν χρόνε... ή και κόσμε.
Εγώ μου αφαίρεσα την ελευθερία μου, γιατί "ήθελε αρετή και τόλμη".

Ωστόσο κλείνει ένας κύκλος πραγμάτων κι ακόμα κι εδώ δεν βρήκα την ακινησία που ζητούσα.
Έμαθα λοιπόν.


Έμαθα πώς δεν έχω το χρόνο που χρειάζεται κι ούτε την ταχύτητα των καιρών.
Έμαθα πώς ο χρόνος με περίμενε να φτάσω εδώ και με σταμάτησε.
Έμαθα πώς σταματάει ο χρόνος. Σταματάει στο μυαλό σου μόνο. Μην το κάνεις.

Έμαθα πώς δεν αλλάζει ο χρόνος, αλλάζουν οι άνθρωποι.
Κι έμαθα πως αν δεν αλλάζουν οι άνθρωποι, "τα χρόνια μένουν ίδια"

Ξέμαθα ν' αγαπώ κι αυτό είναι μια μορφή ελευθερίας.
Και ξέμαθα από ανθρώπους κι αυτό είναι μια μορφή ελευθερίας τους.

Έμαθα πως αν υπάρχει και δεύτερη ζωή, τότε είναι αποτυχία όλο το εγχείρημα.


Ο αποχωρισμός του χρόνου είναι ο μόνος που επιζητώ.

Κρατώ απ' αυτό που φεύγει μόνο αυτή τη στιγμή.
Tην κρατώ, όχι δικιά μου, δανεική.



Καλή χρονιά με την ευχή να αντέξουμε τη συνέχεια.