Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Και του χρόνου...

"Μα είναι αλήθεια πως ο χρόνος ό,τι παίρνει, το παίρνει για πάντα."
Ανθρώπους, πράγματα, τόπους, το χρόνο.
Κι είναι αλήθεια πως τέτοια μέρα κανείς δεν ξέρει γιατί γιορτάζει, γιατί διασκεδάζει.
Είναι ένας σύγχρονος τελετουργικός χορός εξορκισμού του κακού. Καθώς ό,τι παλιό, κι απορριπτέο, γιατί η ζωή σε ωθεί μπροστά. Σε σπρώχνει. Σε εξωθεί να προχωρήσεις ακόμα κι αν δεν είσαι έτοιμος.

Ακόμα κι αν για σένα ο χρόνος δεν μετριέται συμβατικά.
"Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει..."

Όμως τι νόημα έχει να γιορτάζεις ό,τι καινούργιο έρχεται... είναι από πριν καταδικασμένο σε μια απόρριψη. Είναι από πριν αποφασισμένο να γιορτάσουμε την αποχώρησή του. Υπόκειται σε μια προδοσία άμα τη γεννήσει του.

Γιατί με προδοσίες έχουμε  μάθει να επιβιώνουμε.
Κι είναι προδοσία να γιορτάζεις την αλλαγή που επιθυμείς να συμβεί στο νέο έτο. Είναι πλάνη. Κάθε χρόνο περιμένεις αυτή την αλλαγή προς το καλύτερο και κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς κλείνεις τα μάτια και κάνεις ακριβώς την ίδια ευχή.

"Κι όποιος είπε και του χρόνου θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος."

Μα τα πράγματα αν αλλάζουν, αλλάζουν πάντα προς το καλύτερο. Το χειρότερο είναι η φυσική τους πορεία. Η μοιραία κατάληξη τους. Καθώς ό,τι μένει εγκαταλελειμμένο  παραδομένο, ό,τι μένει στην τύχη του, κατεβαίνει, πέφτει, μένει στη φθίνουσα πορεία του. Καθώς η ανάταση πάντα με σπρώξιμο γίνεται. Κανένας δεν γεννήθηκε με φτερά. Η φυσική μας κίνηση δεν είναι προς τα πάνω. Όλα πρέπει να φτιαχτούν. Οι συνθήκες, οι πορείες, οι δυνατότητες, οι δυναμικές.
Αν αλλάξει κάτι λοιπόν, αυτό από μόνο τους είναι το καλό. Το καλύτερο από πριν. Κι αν έχεις καταφέρει να φέρεις την αλλαγή, αυτή δεν έχει χρόνο.

Μα είναι αλήθεια πως δεν έχουμε όλοι κάτι να ευχηθούμε κάθε που μπαίνει το νέο έτος.
Δεν μπορώ να εύχομαι πια μια αλλαγή, που δεν μπορώ να δημιουργήσω.

"Κι είναι αλήθεια πως μετά τριάντα είναι δύσκολο να κάνεις αρχή." 




Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Σταματήστε να γεννάτε

Σταματήστε να γεννάτε.
Σταματήσατε να παντρεύεστε.
Σταματήσατε να παίρνετε αυτοκίνητα, σπίτια.
Σταματήστε να παίρνετε δάνεια.
Σταματήστε να δημιουργείτε δεσμούς, δεσμεύσεις.
Σταματήστε να δημιουργείτε υποχρεώσεις.

Σταματήσατε να ψηφίζετε τον κάθε ψεύτη και κλέφτη που εκμεταλλεύεται τη χαμηλή σας νοημοσύνη. Δεν πειράζει που έχετε χαμηλή νοημοσύνη.
Σταματήστε όμως να ψηφίζετε κι έπειτα να κάνετε απεργία και να κατεβαίνετε στους δρόμους.
Αν εσύ τους ψήφισες άσε τουλάχιστον το δρόμο ανοιχτό.

Σταματήστε να νομίζετε ότι με το ξύλο θα γίνετε τίμιοι και κατεβάστε επιτέλους το Χίτλερ που ανεβάσατε. Μέσα σας και έξω σας. Θα γίνετε αστείοι πριν γίνετε ένα τίποτα.

Σταματήστε να γεννάτε, παίρνετε, να έχετε και ελάτε.
Ελάτε να μαζευτούμε όλοι μαζί και να ξεχυθούμε απ' άκρη σ' άκρη σ' αυτό τον τόπο.
Αλλά και σ' αυτή την Ευρώπη που τόσο αγαπάτε και ήδη σας έκανε τον "πακιστανό" της, αυτόν που για ένα κομμάτι ψωμί δέχεται τη χλεύη, την κοροϊδία,  το ρατσισμό, την κατάλυση των δικαιωμάτων του. Αυτόν που στην ίδια του τη χώρα έφερε τα δεινά και τα ψήφισε.
Αυτόν που νομίζει ότι είναι καλύτερα να ζει με λεφτά παρά με αξιοπρέπεια.
Παρά με ελευθερία.

Ελάτε να ξεχυθούμε και να γεμίσουμε τον κόσμο όχι και μη.
Όχι σε κάθε τι που στερεί την ελευθερία του διπλανού μας κι έπειτα τη δική μας.
Όχι σε κάθε τι που αφαιρεί το λόγο.
Όχι στην κοροϊδία.
Όχι στην άρση των δικαιωμάτων του ελεύθερου ανθρώπου.
Όχι στην απλήρωτη εργασία.
Όχι στην ανασφάλιστη εργασία.
Όχι στον εργοδότη που μέσα από σένα θέλει να κλέψει - κι άλλο - το κράτος.
Όχι στο κράτος που κλέβει την εργασία σου.
Όχι στην αμορφωσιά που μας οδηγούν.
Όχι στην αμέλεια, την ανευθυνότητα, την αργία.
Όχι στον φασισμό - κρυφό και φανερό.

Ελάτε. Ελάτε όλοι. Ελάτε να παίξουμε όλα για όλα.
Δυνάστες υπάρχουν, γιατί υπάρχουν υπόδουλοι.
Φασίστες υπάρχουν, γιατί υπάρχουν αμόρφωτοι.
Χρέη υπάρχουν, γιατί υπάρχουν εκμεταλλευόμενοι.
Προδότες υπάρχουν, γιατί υπάρχουν αφελείς.
Δυνατοί υπάρχουν, γιατί τους κάνατε.
Θεός υπάρχει, γιατί πιστεύουμε σ' αυτόν.

Ελάτε όλοι δίχως ευθύνες ν' αρνηθούμε. Να μην έχουν εργάτες, να μην έχουν πελάτες, να μην έχουν οπαδούς, να μην έχουν καταναλωτές, να μην υπάρχουν φτωχοί... να τελειώνουμε σιγά σιγά.

Κι αν χαθεί το γένος... δεν πειράζει. Είναι καλύτερα.
Αν χαθούν κι άλλα γένη ακόμα καλύτερα. Κι αν χαθούν γενιές και κράτη και λαοί, ακόμα καλύτερα.

Ελάτε να γίνουμε η πλημμύρα και, μην ανησυχείτε, στο δρόμο θα βρούμε ένα Νώε και θα τον σώσουμε. Αλλά εμείς. Κανείς Θεός.

Και μη φοβάστε η αγάπη, ο έρωτας, η φιλία τα ιδανικά δεν θέλουν σπίτια, αποστάσεις, κράτη, δουλειά, λεφτά, τόπους, πατρίδες για να υπάρξουν. Αρκούν δυο άνθρωποι και ελευθερία.

Είναι πολύ όμορφο να δουλεύεις, εργάζεσαι  να δημιουργείς. Αυτοί που το κατέστρεψαν είναι άνθρωποι που δεν δούλεψαν ποτέ.

Ελάτε όλοι μαζί να δημιουργήσουμε την τέλεια καταστροφή.
Να σβήσουμε τα λάθη μας μια και καλή.    

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

Absence

Αυτό που έφυγε δεν απουσιάζει. Αυτό που άλλαξε δεν απουσιάζει.

H αλλαγή που δεν έρχεται είναι απουσία.
Αυτό που λείπει απουσιάζει. Η έλλειψη που γεννά το κενό, που συνθέτει την απουσία.
Δεν απουσιάζουν οι άνθρωποι. Έτσι έμαθα.
Όταν φεύγουν, άκου με, το κενό που αφήνουν είναι το δικό σου.
Η παρουσία τους δεν ήταν δική σου, η θέση που πιάνουν είναι δική σου.
Θα δεις πως όταν φεύγουν ό,τι μένει είναι το εγώ σου. Κι αν το εγώ σου είναι κενό... δεν πειράζει. Δεν είναι ότι απουσιάζει το νόημα, η αγάπη ο έρωτας, ο άλλος - και μόνο που τα γράφω μου φαίνονται αστεία, αλλά σίγουρα κάποιος θα ήθελε να τα δει γραμμένα. Είναι ότι φοβάσαι ν' ανακαλύψεις τον εαυτό σου.


Δεν λείπουν οι άλλοι.
Λείπεις εσύ.
Δεν λείπει το συναίσθημα.
Λείπει η αποδοχή του.
Δεν λείπει ο διπλάνος.
Απλά δεν θέλεις αυτό το διπλάνο.
Δεν λείπουν τα λεφτά.
Απλά δεν υπάρχουν εκεί που τα ζητάνε.
Δεν λείπουν οι αξίες.
Απλά δεν σε βολεύουν.
Δεν λείπουν τα σ' αγαπώ.
Αυτά ξοδεύτηκαν.

Εμαθα να αποδέχομαι την απουσία που μου επιτρέπει να ζω μέσα στο σαρκίο μου.
Έμαθα να επιζητώ το κενό που πασχίζω να γεμίσω με μένα.
Έμαθα να εκτιμώ την απουσία και κυρίως την απώλεια.

Αναζητώ την απουσία  που θα φύγει και θα πάρει τα πάντα αφήνοντας μου μόνο τ' όνομά μου, να ξεκινήσω μ' αυτό απ' την αρχή.

Κανείς βέβαια δεν αξίζει τέτοια δεύτερη ευκαιρία...

Έμαθα να ευχαριστώ κι εσένα για την απουσία σου.
Κι ας έχουν περάσει 2,5 χρόνια κι ακόμα αυτήν να μετρώ. Είναι που "και πολύ σου είναι" κι αυτό με ιντριγκάρει.

Είναι που δεν έχω εγώ ακόμη για να συνεχίσω... αλλά ευτυχώς εγώ το ξέρω...

Τα εγώ απουσιάζουν, όχι τα εσύ.
Όταν βρεις το εγώ θα σου αποκαλυφθεί το εσύ... κι ίσως ο κόσμος αλλάξει.  



World of Emotions - Soundtrack s013 ep21 - Absence by Christos Papamichalis

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

La joie et la tristesse

Μαθαίνεις μεγαλώνοντας να φοβάσαι τα λάθος πράγματα.
Να αποφεύγεις τον κίνδυνο εκεί που σου τον δείχνουν, όχι εκεί που τον νιώθεις.

Φοβάσαι τα φαντάσματα, τις αράχνες, τους ξένους, το δάσκαλο, το διαγώνισμα, το φίλο, τον άντρα, τη γυναίκα, το σεξ, την αλήθεια και το ψέμα, τη σχέση, το χωρισμό, τη δουλειά, την επιτυχία, την αποτυχία, τα λεφτά, την αστυνομία, την αλλαγή, τη λύπη, το θάνατο, τη μοναξιά.

Και την πλάνη σου αυτή δεν την φοβάσαι. Φοβάσαι γιατί πρέπει, όχι γιατί τρέμεις.

Μα αν το σκεφτείς από τίποτα απ' τα παραπάνω δεν κινδυνεύεις. Και σαν κίνδυνο θεώρησε τη μη ισσοροπία, τη διαταραχή της ισσοροπίας σου. Όχι την απώλεια της ζωής. Αυτό δεν είναι κίνδυνος.
Μη φοβάσαι να χάσεις τη ζωή σου, να φοβάσαι όταν χασεις την ισσοροπία σου. Να τρέμεις αν σου διαφεύγει ακόμη.

Υπάρχει όμως μια μαγική στιγμή που καταλύει κάθε φόβο. Κάθε ανησυχία ή αναταραχή.
Η συμφιλίωση. Η αποδοχή. Και μέσα από την αποδοχή της κατάστασης, έρχεται κι αποδοχή του εαυτού. Αποδέχομαι την κατάστασή μου, γιατί με έφερα σ' αυτή. Κι ακόμα κι αν μου διαφεύγει ο λόγος που είμαι εδώ, είμαι, κι υπάρχει λόγος.
Για όλα υπάρχει λόγος. Κι αυτό απλοποιεί τα πράγματα. Υπάρχει λόγος κι αυτό σε αναγκάζει να δεις. Κι αν δεις, τότε μπορείς να δεχτείς.

Υπάρχει αυτή η μαγική στιγμή. Κι είναι μόνο στιγμή. Έπειτα, ηρεμία.
Που ο φόβος παύει. Η ταραχή σταματά, η αναζήτηση παίρνει τέλος επιτέλους.
Κι η μοναξιά σε ολοκληρώνει. Κι αυτό αρκεί.
Κι όταν αποδέχεσαι και καταλαβαίνεις και ξέρεις πια, έρχεται η στιγμή που νιώθεις σα να θυμάσαι κάτι που δεν γνώριζες ποτέ ή που περίμενες πάντα αλλά δεν ήξερες γιατί. Ίσως να είναι κάτι που είχες ξεχάσει ή κάτι που έλειπε σ' όλη σου τη ζωή. Ξέρεις μόνο ότι νιώθεις την ίδια στιγμή χαρά και θλίψη. Αλλά όχι πολύ θλίψη, γιατί νιώθεις ζωντανός. 

Κι από μόνος γίνεσαι απλά μοναχικός.
Μοναχικός αλλά ολόκληρος.
Κι αυτό είναι παραπάνω από αρκετό.


Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

"Well... I held you like a lover..."

Ανάθεμα τα dejavu που έρχονται και δεν σε περιέχουν.

Οι παρουσίες είναι μόνο σαρώσεις. Μόνο αναταράξεις.
Σαν μη φυσική κατάσταση, σαν αφύσικο περιβάλλον. Σαν ανωμαλία της φύσης, του μυαλού.
Όχι ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε για να είναι διπλός. Φτιάχτηκε για να υπάρχει.
Ο ένας δεν είναι το μισό των δύο.
Ένα είναι ολόκληρο. Αυτόνομο, αυτούσιο, αυτάρκες. Είναι οντότητα αρκετή να ζήσει.
Το δύο εμπεριέχει μια εν δυνάμει διάλυση.

Θα προτιμούσα να φεύγεις κάθε μέρα παρά τα dejavu που έρχονται και δεν σε περιέχουν.
Καλύτερα η στιγμή της αποχώρησής σου η πραγματική, παρά η υπόνοια μια στιγμής που έχει βιωθεί ξανά και σε περιείχε.

Well... you held me like a lover...

Και ξαφνικά δεν υπάρχει δεύτερη, τρίτη ή τέταρτη ζωή που να μην σε περιέχει.
Κι όλες έρχονται σ' αυτή. Σαν ανάμνηση.
Όλα θέλουν να επιβεβαιώσουν ό,τι αυτό που υπήρχε, δεν υπάρχει πια.
Όλα είναι επιβεβαίωση μιας απώλειας.
Κι η ειρωνία είναι είναι πως όλα μπορώ τελικά να τα ζήσω από εκείνη τη στιγμή, όλα εκτός από εσένα.

Κι όλα μπορώ να τα αντέξω πια. Εκτός απ' τα dejavu που έρχονται και δεν σε περιέχουν.
Κι υπήρχες στη στιγμή ή σε βάζω εγώ κάθε φορά;

Our bodies moved and hardened
Hurting parts of your garden
With no room for a pardon
In a place where no one knows what we have done


Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω.... δεν θα επέλεγα να το κάνω.

Μείνε ανάμνηση ζωών που έρχονται και με στοιχειώνουν.
Όλοι χρωστάμε κάπου.



And is he dark enough?
Enough to see your light?

 

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

'Till we meet again...

Συνήθισα τις επιστροφές.
Σε δύο ώρες μπαίνω στο αεροπλάνο κι επιστρέφω.
Δεν είναι κακό, ούτε άσχημο, ούτε βαρύ.
Η επιστροφή είναι σχετική. Δεν είναι φυσική.
Πάντα ζητούσα την επιστροφή των άλλων κι απευχόμουν τη δική μου.
Παντα πρόσμενα το μετά από μένα, το άλλο από μένα να μην είναι ικανό ν' αποτρέψει την επιστροφή τους σε μένα.
Άλλαξα. Κι αναρωτιέμαι γιατί απεφεύγα τις αλλαγές. Και τα δέντρα αλλάζουν φύλλα εξάλλου.
Άλλαξα κι απεύχομαι τις επιστροφές όλων.
Τις δικές μου επιστροφές δεν τις φοβάμαι πια.
Σ' αυτό που ήρθα, δεν ήταν δικό μου και δεν μπορεί να γίνει εγώ.
Αυτό που θα με δεχτεί πίσω είναι δικό μου και δεν φταίει που δεν είμαι εγώ.

Αφού δεν έχει βρεθεί ο δρόμος της επιστροφής στο εγώ, δεν υπάρχει πράγματι επιστροφή.

Φεύγω απ' το Αμστερνταμ σε δυο ώρες. Δεν λυπάμαι και δεν χάνω.
Είχα το χρόνο ν' αποδεχθώ πως επιστροφή δεν υπάρχει. Υπάρχει στασιμότητα. Μη αλλαγή.

Ξεκίνησα αυτό ταξίδι ονειρευόμενη μια ελευθερία. Δεν υπάρχει ελευθερία στις αλλαγές των τόπων. Υπάρχει στις αποφάσεις.

Ξεκίνησα αυτό το ταξίδι και το τελειώνω μένοντας η ίδια.

Δεν υπάρχει επιστροφή αν δεν υπάρχει φυγή.


Υ.Γ. Έκανα αυτό το ταξίδι για να σε δω;
Come on, baby, let's get out of this town...
Ήσουν όμορφη...

Since you didn't take me with you... I left before night was through...

And baby you can sleep... while I drive...