Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

'Till we meet again...

Συνήθισα τις επιστροφές.
Σε δύο ώρες μπαίνω στο αεροπλάνο κι επιστρέφω.
Δεν είναι κακό, ούτε άσχημο, ούτε βαρύ.
Η επιστροφή είναι σχετική. Δεν είναι φυσική.
Πάντα ζητούσα την επιστροφή των άλλων κι απευχόμουν τη δική μου.
Παντα πρόσμενα το μετά από μένα, το άλλο από μένα να μην είναι ικανό ν' αποτρέψει την επιστροφή τους σε μένα.
Άλλαξα. Κι αναρωτιέμαι γιατί απεφεύγα τις αλλαγές. Και τα δέντρα αλλάζουν φύλλα εξάλλου.
Άλλαξα κι απεύχομαι τις επιστροφές όλων.
Τις δικές μου επιστροφές δεν τις φοβάμαι πια.
Σ' αυτό που ήρθα, δεν ήταν δικό μου και δεν μπορεί να γίνει εγώ.
Αυτό που θα με δεχτεί πίσω είναι δικό μου και δεν φταίει που δεν είμαι εγώ.

Αφού δεν έχει βρεθεί ο δρόμος της επιστροφής στο εγώ, δεν υπάρχει πράγματι επιστροφή.

Φεύγω απ' το Αμστερνταμ σε δυο ώρες. Δεν λυπάμαι και δεν χάνω.
Είχα το χρόνο ν' αποδεχθώ πως επιστροφή δεν υπάρχει. Υπάρχει στασιμότητα. Μη αλλαγή.

Ξεκίνησα αυτό ταξίδι ονειρευόμενη μια ελευθερία. Δεν υπάρχει ελευθερία στις αλλαγές των τόπων. Υπάρχει στις αποφάσεις.

Ξεκίνησα αυτό το ταξίδι και το τελειώνω μένοντας η ίδια.

Δεν υπάρχει επιστροφή αν δεν υπάρχει φυγή.


Υ.Γ. Έκανα αυτό το ταξίδι για να σε δω;
Come on, baby, let's get out of this town...
Ήσουν όμορφη...

Since you didn't take me with you... I left before night was through...

And baby you can sleep... while I drive...