Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

"Well... I held you like a lover..."

Ανάθεμα τα dejavu που έρχονται και δεν σε περιέχουν.

Οι παρουσίες είναι μόνο σαρώσεις. Μόνο αναταράξεις.
Σαν μη φυσική κατάσταση, σαν αφύσικο περιβάλλον. Σαν ανωμαλία της φύσης, του μυαλού.
Όχι ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε για να είναι διπλός. Φτιάχτηκε για να υπάρχει.
Ο ένας δεν είναι το μισό των δύο.
Ένα είναι ολόκληρο. Αυτόνομο, αυτούσιο, αυτάρκες. Είναι οντότητα αρκετή να ζήσει.
Το δύο εμπεριέχει μια εν δυνάμει διάλυση.

Θα προτιμούσα να φεύγεις κάθε μέρα παρά τα dejavu που έρχονται και δεν σε περιέχουν.
Καλύτερα η στιγμή της αποχώρησής σου η πραγματική, παρά η υπόνοια μια στιγμής που έχει βιωθεί ξανά και σε περιείχε.

Well... you held me like a lover...

Και ξαφνικά δεν υπάρχει δεύτερη, τρίτη ή τέταρτη ζωή που να μην σε περιέχει.
Κι όλες έρχονται σ' αυτή. Σαν ανάμνηση.
Όλα θέλουν να επιβεβαιώσουν ό,τι αυτό που υπήρχε, δεν υπάρχει πια.
Όλα είναι επιβεβαίωση μιας απώλειας.
Κι η ειρωνία είναι είναι πως όλα μπορώ τελικά να τα ζήσω από εκείνη τη στιγμή, όλα εκτός από εσένα.

Κι όλα μπορώ να τα αντέξω πια. Εκτός απ' τα dejavu που έρχονται και δεν σε περιέχουν.
Κι υπήρχες στη στιγμή ή σε βάζω εγώ κάθε φορά;

Our bodies moved and hardened
Hurting parts of your garden
With no room for a pardon
In a place where no one knows what we have done


Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω.... δεν θα επέλεγα να το κάνω.

Μείνε ανάμνηση ζωών που έρχονται και με στοιχειώνουν.
Όλοι χρωστάμε κάπου.



And is he dark enough?
Enough to see your light?