Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

La joie et la tristesse

Μαθαίνεις μεγαλώνοντας να φοβάσαι τα λάθος πράγματα.
Να αποφεύγεις τον κίνδυνο εκεί που σου τον δείχνουν, όχι εκεί που τον νιώθεις.

Φοβάσαι τα φαντάσματα, τις αράχνες, τους ξένους, το δάσκαλο, το διαγώνισμα, το φίλο, τον άντρα, τη γυναίκα, το σεξ, την αλήθεια και το ψέμα, τη σχέση, το χωρισμό, τη δουλειά, την επιτυχία, την αποτυχία, τα λεφτά, την αστυνομία, την αλλαγή, τη λύπη, το θάνατο, τη μοναξιά.

Και την πλάνη σου αυτή δεν την φοβάσαι. Φοβάσαι γιατί πρέπει, όχι γιατί τρέμεις.

Μα αν το σκεφτείς από τίποτα απ' τα παραπάνω δεν κινδυνεύεις. Και σαν κίνδυνο θεώρησε τη μη ισσοροπία, τη διαταραχή της ισσοροπίας σου. Όχι την απώλεια της ζωής. Αυτό δεν είναι κίνδυνος.
Μη φοβάσαι να χάσεις τη ζωή σου, να φοβάσαι όταν χασεις την ισσοροπία σου. Να τρέμεις αν σου διαφεύγει ακόμη.

Υπάρχει όμως μια μαγική στιγμή που καταλύει κάθε φόβο. Κάθε ανησυχία ή αναταραχή.
Η συμφιλίωση. Η αποδοχή. Και μέσα από την αποδοχή της κατάστασης, έρχεται κι αποδοχή του εαυτού. Αποδέχομαι την κατάστασή μου, γιατί με έφερα σ' αυτή. Κι ακόμα κι αν μου διαφεύγει ο λόγος που είμαι εδώ, είμαι, κι υπάρχει λόγος.
Για όλα υπάρχει λόγος. Κι αυτό απλοποιεί τα πράγματα. Υπάρχει λόγος κι αυτό σε αναγκάζει να δεις. Κι αν δεις, τότε μπορείς να δεχτείς.

Υπάρχει αυτή η μαγική στιγμή. Κι είναι μόνο στιγμή. Έπειτα, ηρεμία.
Που ο φόβος παύει. Η ταραχή σταματά, η αναζήτηση παίρνει τέλος επιτέλους.
Κι η μοναξιά σε ολοκληρώνει. Κι αυτό αρκεί.
Κι όταν αποδέχεσαι και καταλαβαίνεις και ξέρεις πια, έρχεται η στιγμή που νιώθεις σα να θυμάσαι κάτι που δεν γνώριζες ποτέ ή που περίμενες πάντα αλλά δεν ήξερες γιατί. Ίσως να είναι κάτι που είχες ξεχάσει ή κάτι που έλειπε σ' όλη σου τη ζωή. Ξέρεις μόνο ότι νιώθεις την ίδια στιγμή χαρά και θλίψη. Αλλά όχι πολύ θλίψη, γιατί νιώθεις ζωντανός. 

Κι από μόνος γίνεσαι απλά μοναχικός.
Μοναχικός αλλά ολόκληρος.
Κι αυτό είναι παραπάνω από αρκετό.