Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Και του χρόνου...

"Μα είναι αλήθεια πως ο χρόνος ό,τι παίρνει, το παίρνει για πάντα."
Ανθρώπους, πράγματα, τόπους, το χρόνο.
Κι είναι αλήθεια πως τέτοια μέρα κανείς δεν ξέρει γιατί γιορτάζει, γιατί διασκεδάζει.
Είναι ένας σύγχρονος τελετουργικός χορός εξορκισμού του κακού. Καθώς ό,τι παλιό, κι απορριπτέο, γιατί η ζωή σε ωθεί μπροστά. Σε σπρώχνει. Σε εξωθεί να προχωρήσεις ακόμα κι αν δεν είσαι έτοιμος.

Ακόμα κι αν για σένα ο χρόνος δεν μετριέται συμβατικά.
"Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει..."

Όμως τι νόημα έχει να γιορτάζεις ό,τι καινούργιο έρχεται... είναι από πριν καταδικασμένο σε μια απόρριψη. Είναι από πριν αποφασισμένο να γιορτάσουμε την αποχώρησή του. Υπόκειται σε μια προδοσία άμα τη γεννήσει του.

Γιατί με προδοσίες έχουμε  μάθει να επιβιώνουμε.
Κι είναι προδοσία να γιορτάζεις την αλλαγή που επιθυμείς να συμβεί στο νέο έτο. Είναι πλάνη. Κάθε χρόνο περιμένεις αυτή την αλλαγή προς το καλύτερο και κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς κλείνεις τα μάτια και κάνεις ακριβώς την ίδια ευχή.

"Κι όποιος είπε και του χρόνου θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος."

Μα τα πράγματα αν αλλάζουν, αλλάζουν πάντα προς το καλύτερο. Το χειρότερο είναι η φυσική τους πορεία. Η μοιραία κατάληξη τους. Καθώς ό,τι μένει εγκαταλελειμμένο  παραδομένο, ό,τι μένει στην τύχη του, κατεβαίνει, πέφτει, μένει στη φθίνουσα πορεία του. Καθώς η ανάταση πάντα με σπρώξιμο γίνεται. Κανένας δεν γεννήθηκε με φτερά. Η φυσική μας κίνηση δεν είναι προς τα πάνω. Όλα πρέπει να φτιαχτούν. Οι συνθήκες, οι πορείες, οι δυνατότητες, οι δυναμικές.
Αν αλλάξει κάτι λοιπόν, αυτό από μόνο τους είναι το καλό. Το καλύτερο από πριν. Κι αν έχεις καταφέρει να φέρεις την αλλαγή, αυτή δεν έχει χρόνο.

Μα είναι αλήθεια πως δεν έχουμε όλοι κάτι να ευχηθούμε κάθε που μπαίνει το νέο έτος.
Δεν μπορώ να εύχομαι πια μια αλλαγή, που δεν μπορώ να δημιουργήσω.

"Κι είναι αλήθεια πως μετά τριάντα είναι δύσκολο να κάνεις αρχή."