Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

"Αγάπη είναι ν' αγαπάς όποια πληγή σ' ανοίγει"




"Είν' η αγάπη φονικό που ζωντανό σ´ αφήνει.
Είν´ η αγάπη ξενιτιά που παίρνει το παιδί σου
και κάθε μέρα καρτερείς μη και γυρίσει πίσω.
Ειν´ η αγάπη όνειρο που θέλεις για να τρέξεις
μα από τη γη τα πόδια σου δε λες να ξεκολλήσεις.
Είν´ η αγάπη χείμαρρος χιμάει και σε συντρίβει.
Αρρώστια είναι ν αγαπάς αρρώστια που σε λιώνει
μα δε γυρεύεις γιατρικό δε θέλεις να μερώσεις
Αγάπη είναι ν' αγαπάς όποια πληγή σ´ανοίγει
Αγάπη είναι η μοναξιά που πρέπει στον καθένα
Αγάπη είναι να κοιτάς την πόρτα ολοένα
Αγάπη είναι να μιλάς στα φύλλα και στα δέντρα,
στις πέτρες, στα τριαντάφυλλα, στους τοίχους, στα ταβάνια..."

Λένα Κιτσοπούλου

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Το Ραδιόφωνο

Στην εφηβεία μου ήμουν πολύ ραδιοφωνατζού.
Ραδιόφωνο για ώρες. Διάβασμα απαραίτητα με ραδιόφωνο.
Μελωδία αποκλειστικά. Η μάνα μου - μεγάλη ραδιοφωνατζού μέχρι σήμερα - με εμφύσησε σ' αυτό. Μ' έβαζε ν' ακούω Μυτιληναίου 10-12. Αργότερα Δέσποινα Μαυρογένη - δεν έχω λατρέψει περισσότερο παραγωγό από εκείνη.
Η εφηβεία μου ήταν η γνωριμία μου με τη μουσική κάθε είδους πριν γεννηθώ κι αφού είχα ξεπεράσει την παιδική τρέλα των 90s και βρήκα χαρακτήρα 
Μελωδία ασταμάτητα. Και Love για ν' ακούω Γκαραβέλα - μόνο αυτός μου παίζει Melissa. Αργότερα Δεύτερο με τους ρεμπετάδες του πρωινού. Κι ακόμη πιο μετά Δίεση. Και πάλι Μελωδία.
Αργότερα Πανεπιστήμιο, κάθε πρωί στ' ακουστικά στο λεωφορείο: "Διονυσία Μπάκα τώρα τέλος". Κάθε απόγευμα στο αυτοκίνητο προς το θέατρο, Όλγα.
Στο Μελωδία άκουσα ότι ο Γεράσιμος έβγαλε δίσκο. Στο Μελωδία ένα μεσημέρι πήχτρα στο λεωφορείο έμαθα ότι η Αμάντα έβγαλε καινούριο βιβλίο. Κι ήθελα να κερδίσω ένα αντίτυπο αλλά ήμουν πολύ στριμωγμένη για να βγάλω το κινητό.
Εξεταστικές με ραδιόφωνο, ραδιόφωνο για ξυπνητήρι.
Και κάποια στιγμή πράγματι η Διονυσία Μπάκα ήταν τέλος. Κι έπειτα κι άλλοι τέλος. Κι έπειτα Ο Γάτος του Παπακωνσταντίνου παιζόταν κάθε πρωί στις 8 ακριβώς στο Μελωδία. Μα και τα χρόνια είχαν περάσει και δεν προλάβαινα να καταλάβω. Κι έπειτα κρίση. Και κρίση από εδώ και κρίση κι από εκεί. Κρίση και μέσα μου. Και μετά απολύθηκε η Λασκαράτου.
Πήγαινα συνέχεια μετά να την ακούω στο Almaz. Μα όπως και να το κάνεις...
Ραδιόφωνο δεν είναι το τραγούδι, η μουσική. Είναι κι εκείνη η φωνή που κάνει αυτό που ακούς προσωπικό του. Επιλέγεις το ραδιοφωνικό παραγωγό όπως τον τραγουδιστή, όπως το συνθέτη, τον ηθοποιό. Επιλέγεις να σου πάει. Να σε μιλάει.
Στην εφηβεία μου ήθελα ραδιόφωνο στην ανησυχία, αργότερα ραδιόφωνο να με προσδιορίζει. Τώρα στα 30 έμεινα χωρίς δουλειά, χωρίς μέλλον, χωρίς τόπο με soundtrack του Γάτο του Παπακωνσταντίνου κάθε πρωί στις 8, με το διακύβευμα να μου διαφεύγει ακόμη, με τον ψυχολόγο να  μου τα παίρνει.
Όμως τελικά στις μέρες μας υπάρχουν ακόμη Δον Κιχώτες. Κι απ' το πρωί ακούω Ραδιόφωνο. Ακούω τ' απαγορευμένα της γενιάς μου. Το ξεσυνήθισα. Πάει καιρός που το είχα κλείσει. Θα συνηθίσω πάλι. Θα βρω τρόπο να το ακούω και στο αυτοκίνητο. Θα μάθουμε πάλι.
Σήμερα ξεκίνησε το Το Ραδιόφωνο να εκπέμπει. Ραδιόφωνο ξανά. Η τέχνη είναι προσωπική επιλογή. Η προσωπική επιλογή όμως μπορεί να είναι και τέχνη. Ζήτω οι προσωπικές επιλογές λοιπόν.
Σήμερα φτιάχτηκε ένα καινούργιο Ραδιόφωνο που πιο παλιό απ' αυτό δεν έχει υπάρξει.

Έναν Απρίλη ερωτεύτηκα κι εγώ...