Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

"Είμαστε μια χώρα που σέβεται τη φύση του ανθρώπου"
Κι οι γάμοι των ομοφυλοφίλων δεν τη σέβονται.

Οι ομοφυλόφιλοι δεν ανήκουν στη φύση των ανθρώπων.
Κι εμείς είμαστε μια χώρα που τη σέβεται.

Τη φύση των ανθρώπων.

Γιατί δεν ανήκουν στη φύση οι γάμοι των ομοφυλοφίλων,
αλλά ανήκει στη φύση των ανθρώπων να πεθαίνει κρατούμενος από απεργία πείνας στον αγώνα διεκδίκησης δικαιωμάτων που προφανώς δεν ανήκουν κι αυτά στη φύση των ανθρώπων για να μην του χορηγούνται ή μάλλον αυτός δεν θεωρείται άνθρωπος για να διεκδικεί αυτή τη φύση. Ποιος ξέρει;

Δεν ανήκουν στη φύση του ανθρώπου οι γάμοι των ομοφυλοφίλων,
ανήκουν όμως στη φύση αυτή νοικοκυριά χωρίς ρεύμα, υποσιτισμένα παιδιά, άστεγοι στα παγκάκια.

Ανήκουν στη φύση των ανθρώπων οι μισθοί των 400 ευρώ, η ανεργία στο 26%, οι άνεργοι χωρίς επίδομα, η εργασία χωρίς δικαιώματα, οι ανασφάλιστοι, η διαθεσιμότητα. Επίσης μέσα σε όλα αυτά ή μαζί με όλα αυτά, ανήκει στη φύση του ανθρώπου και η εθελούσια εργασία στο δημόσιο.
Ανήκει στη φύση του ανθρώπου το ξεπούλημα ενός λαού, μιας χώρας σε συμφέροντα και ολιγαρχίες.

Ανήκει στη φύση του ανθρώπου πάσα ανελευθερία .

Ανήκει στη φύση του ανθρώπου η υποβάθμιση της παιδείας, η καθοδηγούμενη πληροφορία στα σχολικά βιβλία, τα σχολεία δίχως δασκάλους, τα κατεστραμμένα πανεπιστήμια.
Στη φύση του ανθρώπου ανήκει το κλείσιμο των ειδικών ή των τεχνικών σχολείων. Γιατί φυσικά στη φύση του ανθρώπου ανήκουν όσοι θεωρούνται άνθρωποι. Κι άνθρωποι στη χώρα που σέβεται τη φύση του ανθρώπου δεν θεωρούνται οι νέοι, οι γέροι, οι φτωχοί, τα παιδιά, οι άνεργοι, οι απεργοί, οι ειδικές ανάγκες, η μέση εκπαίδευση, ο μανάβης, ο μπακάλης, ο λαός, ο διπλανός... α κι ο ομοφυλόφιλος.

Στη φύση του ανθρώπου ανήκουν άνθρωποι με πάνω από 50 χρόνια εργασίας που δεν παίρνουν τη σύνταξή τους, ηλικιωμένοι που δεν έχουν σύνταξη να ζήσουν. Εργαζόμενοι που δεν θα πάρουν ποτέ σύνταξη παρά θα πεθάνουν στην ανεργία. Γιατί ποιος άραγε προσλαμβάνει έναν 67χρονο; Σίγουρα όχι αυτός που δεν προσλαμβάνει τον όποιο πάνω από τριάντα, χοντρό, με δυο παιδιά, σε απόσταση 30χλμ από το χώρο εργασίας και πάνω από δυο χρόνια άνεργο.

Βλέπεις στη φύση του ανθρώπου περισσεύουν οι άνθρωποι.

Και σε μια χώρα που σέβεται τη φύση του ανθρώπου, που σέβεται τις παραδόσεις των προγόνων του - προγόνων αγωνιστών, φιλόξενων και φιλάνθρωπων -, που σέβεται την πίστη του στο θεό - ένα θεό που δεν ήταν άλλο από ένας ειρηνιστή που κήρυττε την αγάπη προς όλους δίχως καμιά διάκριση -, σε μια τέτοια χώρα οι γάμοι των ομοφυλοφίλων είναι αδιανόητοι.

Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Once

Θέλω να έρθω να σε βρω ξανά. Κάπου σε κάποια χώρα. Λίγες μέρες κοντά σου κι όλα αποκτούν προοπτική. Δανεική μεν, προοπτική δε. Δίπλα σου όλα είναι δυνατά και η ζωή μου μοιάζει αστείο που σύντομα θα τελειώσει.
Θα τελειώσει και θα μοιάζει με τη δική σου.
Αυτή που δεν γνωρίζει δεσμεύσεις, χώρες, σύνορα, συναισθήματα. Που οι άνθρωποι διαρκούν για σένα όσο είναι στο οπτικό σου πεδίο. Που τα συναισθήματα σε πονούν μέχρι το τέλος της βδομάδας και μετά ανεβαίνεις σ' ένα αεροπλάνο, γνωρίζεις κάποιον άλλο και μαθαίνεις να κάνεις κάτι καινούργιο κι είσαι άπιαστος όπως τότε που ανέβαινες σε σκάλες για να φτιάξεις προβολείς.

Θέλω να έρθω να σε βρω. Ξέρω ότι δεν θες το ίδιο. Αλλά μόνο κοντά σου νιώθω την ελευθερία του να μη νιώθω τύψεις. Ξέρω πως δεν σε νοιάζει, πως δεν αλλάζει για σένα κάτι, πως δεν με θυμάσαι, κι αυτό μου δίνει μια πρωτόγνωρη ελευθερία.

Θέλω να έρθω να σε βρω γιατί μόνο δίπλα σου νιώθω πριγκίπισσα. Κι ένα κορίτσι αξίζει να το νιώθει αυτό καμιά φορά. Ό,τι κορίτσι κι αν είναι.

Θέλω να έρθω να σε βρω γιατί περπατάμε στο δρόμο και μου κρατάς το χέρι. Πώς τα κάνεις όλα τόσο δυνατά; Θέλω να έρθω να σε βρω για να μου μάθεις να τα κάνω κι εγώ όλα δυνατά.

Θέλω να έρθω να σε βρω γιατί θέλω να μιμούμαι τη ζωή σου. Να γεύομαι την ελευθερία σου.
Μα άνοιξες μεγαλύτερες αποστάσεις. Δεν είναι πως δεν ξέρω ότι έχεις δαίμονες απ' τους οποίους τρέχεις κι εσύ. Αλίμονο το ξέρω καλύτερα κι από σένα.
Όμως εσύ κάνεις δυνατό το τρέξιμο.
Και δίπλα σου νιώθω κι εγώ πως είναι δυνατό το τρέξιμο. Η φυγή.

Θέλω να έρθω να σε βρω... μακάρι να μην το είχες κάνει τόσο δύσκολο αυτή τη φορά.

Αυτό για σένα. Γιατί καθόμασταν και πίναμε κρασί στον εξώστη ενός θεάτρου και το ακούγαμε. Μαζί. Κι αυτή ήταν η τελευταία φορά.


Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

"Something about just knowing when it's right..."

Θέλω να σου βάλω να ακούσεις αυτό τραγούδι.
Θέλω να απολαύσω αυτές τις στιγμές που η μνήμη σου μου είναι πια ευχάριστη.
Θέλω να έχω μαζί σου κρυφές συνομιλίες ξανά, αθώο φλερτ.
Θέλω να σ' ακούω να μου μιλάς για τη ζωή σου ξανά.
Τώρα που η απόσταση μας προστατεύει, θέλω να μου στείλεις μήνυμα ξανά και να μιλάμε για μπότες και ζακέτες και κρύο και καφέ και γλώσσες και δουλειές του σπιτιού.

Θέλω να σου βάλω αυτό το τραγούδι... και ξέρω πώς αυτός είναι ο μόνος τρόπος να τ' ακούσεις.

Θέλω να σου αφιερώσω αυτό το τραγούδι.
Δεν ξέρω γιατί...

...something about the chase
six whole years
you are a New York woman
born to run me down
So have my lipstick
all over you face...


Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

Δεν υπάρχει χρόνος

Κάποτε μια τέτοια μέρα μετά τις 12 έβγαινα βόλτα. Υπάκουα στον κανόνα που θέλει να βγεις να διασκεδάσεις γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Και άλλοτε θα πήγαινα σε φίλους, άλλοτε θα έβγαινα έξω. Θα γυρνούσα το πρωί και θα ξάπλωνα για ύπνο. Θα ξυπνούσα μετά από λίγες ώρες και δεν θα είχα ακόμη καταφέρει να εξηγήσω στον εαυτό μου, το τι διαφορετικό είχε αυτή η νύχτα κι έπρεπε να βγω έξω στις 12 αναγκαστικά να διασκεδάσω.
Καμία εθιμοτυπική διασκέδαση στη ζωή μου δεν κατάφερε να με διασκεδάσει.
Τα τελευταία χρόνια μετά τις 12 ξαπλώνω για ύπνο. Είναι καλά. Είναι μια έντιμη κίνηση. Δεν μπορώ να γιορτάσω το νέο που έρχεται αφού δεν μου μοιάζει νέο ή διαφορετικό. Δεν είναι πως υποτιμώ το μέγεθος της στιγμής. Τον ένα ακόμη χρόνο. Κάθε άλλο.
Απ' τη στιγμή που μετράς ξανά απ' το ένα έχεις μια άτυπη ευκαιρία. Την εκτιμώ. Απλά δεν έμαθα να την αρπάζω. Όταν πάντα κάτι ξεκινάει κοιτάω τη διαδρομή που έχει μπροστά, πόσο μεγάλη είναι. Καθώς πάντα θα επιθυμώ το τέλος σε όλα. Μόλις αντιληφθώ μια αρχή τρέχω απεγνωσμένα στο τέλος της. Ακόμα και στο φαγητό.
Εξάλλου η μέτρηση του χρόνου είναι ένα ακόμα ανθρώπινο κατεσκεύασμα. Άλλη μια θνητή προσπάθεια ελέγχου. Και σαν ανθρώπινο δημιούργημα υπόκειται άμα τη γενέσει του σε μια υποκειμενικότητα. Κι αφού μετράς κάτι και το χαρτογραφείς και του δίνεις νούμερο, αυτό το κάτι αποκτά ένα νόημα. Και τα νοήματα περισσεύουν.
Δεν υπάρχει ο χρόνος. Υπάρχει η συμβατική μέτρηση στιγμών.