Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

Δεν υπάρχει χρόνος

Κάποτε μια τέτοια μέρα μετά τις 12 έβγαινα βόλτα. Υπάκουα στον κανόνα που θέλει να βγεις να διασκεδάσεις γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Και άλλοτε θα πήγαινα σε φίλους, άλλοτε θα έβγαινα έξω. Θα γυρνούσα το πρωί και θα ξάπλωνα για ύπνο. Θα ξυπνούσα μετά από λίγες ώρες και δεν θα είχα ακόμη καταφέρει να εξηγήσω στον εαυτό μου, το τι διαφορετικό είχε αυτή η νύχτα κι έπρεπε να βγω έξω στις 12 αναγκαστικά να διασκεδάσω.
Καμία εθιμοτυπική διασκέδαση στη ζωή μου δεν κατάφερε να με διασκεδάσει.
Τα τελευταία χρόνια μετά τις 12 ξαπλώνω για ύπνο. Είναι καλά. Είναι μια έντιμη κίνηση. Δεν μπορώ να γιορτάσω το νέο που έρχεται αφού δεν μου μοιάζει νέο ή διαφορετικό. Δεν είναι πως υποτιμώ το μέγεθος της στιγμής. Τον ένα ακόμη χρόνο. Κάθε άλλο.
Απ' τη στιγμή που μετράς ξανά απ' το ένα έχεις μια άτυπη ευκαιρία. Την εκτιμώ. Απλά δεν έμαθα να την αρπάζω. Όταν πάντα κάτι ξεκινάει κοιτάω τη διαδρομή που έχει μπροστά, πόσο μεγάλη είναι. Καθώς πάντα θα επιθυμώ το τέλος σε όλα. Μόλις αντιληφθώ μια αρχή τρέχω απεγνωσμένα στο τέλος της. Ακόμα και στο φαγητό.
Εξάλλου η μέτρηση του χρόνου είναι ένα ακόμα ανθρώπινο κατεσκεύασμα. Άλλη μια θνητή προσπάθεια ελέγχου. Και σαν ανθρώπινο δημιούργημα υπόκειται άμα τη γενέσει του σε μια υποκειμενικότητα. Κι αφού μετράς κάτι και το χαρτογραφείς και του δίνεις νούμερο, αυτό το κάτι αποκτά ένα νόημα. Και τα νοήματα περισσεύουν.
Δεν υπάρχει ο χρόνος. Υπάρχει η συμβατική μέτρηση στιγμών.