Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Once

Θέλω να έρθω να σε βρω ξανά. Κάπου σε κάποια χώρα. Λίγες μέρες κοντά σου κι όλα αποκτούν προοπτική. Δανεική μεν, προοπτική δε. Δίπλα σου όλα είναι δυνατά και η ζωή μου μοιάζει αστείο που σύντομα θα τελειώσει.
Θα τελειώσει και θα μοιάζει με τη δική σου.
Αυτή που δεν γνωρίζει δεσμεύσεις, χώρες, σύνορα, συναισθήματα. Που οι άνθρωποι διαρκούν για σένα όσο είναι στο οπτικό σου πεδίο. Που τα συναισθήματα σε πονούν μέχρι το τέλος της βδομάδας και μετά ανεβαίνεις σ' ένα αεροπλάνο, γνωρίζεις κάποιον άλλο και μαθαίνεις να κάνεις κάτι καινούργιο κι είσαι άπιαστος όπως τότε που ανέβαινες σε σκάλες για να φτιάξεις προβολείς.

Θέλω να έρθω να σε βρω. Ξέρω ότι δεν θες το ίδιο. Αλλά μόνο κοντά σου νιώθω την ελευθερία του να μη νιώθω τύψεις. Ξέρω πως δεν σε νοιάζει, πως δεν αλλάζει για σένα κάτι, πως δεν με θυμάσαι, κι αυτό μου δίνει μια πρωτόγνωρη ελευθερία.

Θέλω να έρθω να σε βρω γιατί μόνο δίπλα σου νιώθω πριγκίπισσα. Κι ένα κορίτσι αξίζει να το νιώθει αυτό καμιά φορά. Ό,τι κορίτσι κι αν είναι.

Θέλω να έρθω να σε βρω γιατί περπατάμε στο δρόμο και μου κρατάς το χέρι. Πώς τα κάνεις όλα τόσο δυνατά; Θέλω να έρθω να σε βρω για να μου μάθεις να τα κάνω κι εγώ όλα δυνατά.

Θέλω να έρθω να σε βρω γιατί θέλω να μιμούμαι τη ζωή σου. Να γεύομαι την ελευθερία σου.
Μα άνοιξες μεγαλύτερες αποστάσεις. Δεν είναι πως δεν ξέρω ότι έχεις δαίμονες απ' τους οποίους τρέχεις κι εσύ. Αλίμονο το ξέρω καλύτερα κι από σένα.
Όμως εσύ κάνεις δυνατό το τρέξιμο.
Και δίπλα σου νιώθω κι εγώ πως είναι δυνατό το τρέξιμο. Η φυγή.

Θέλω να έρθω να σε βρω... μακάρι να μην το είχες κάνει τόσο δύσκολο αυτή τη φορά.

Αυτό για σένα. Γιατί καθόμασταν και πίναμε κρασί στον εξώστη ενός θεάτρου και το ακούγαμε. Μαζί. Κι αυτή ήταν η τελευταία φορά.