Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΟΝΕΙΡΟ

Ο έρωτας. Όχι απλώς ο έρωτας, το συναίσθημα δηλαδή. Αλλά ο έρωτας έρωτας. Ο πόθος, η σωματική έλξη, η ανάγκη. Όχι μόνο η αγάπη αλλά και ηδονή. Που ναι δεν πάνε πάντα μαζί. Ο έρωτας λοιπόν είναι ο φόβος κι ο τρόμος των σημερινών δυτικών κοινωνιών. Ήταν πάντα ο φόβος κι ο τρόμων των κοινωνιών, γι’ αυτό υπήρχε η θρησκεία, οι ηθικοί νόμοι, οι παραδόσεις κι πλείστες δεισιδαιμονίες για να ελέγχουν και να κρατάνε δεμένη την ανάγκη του ανθρώπου για τον έρωτα και το σεξ. Σήμερα υπάρχει η δουλειά, η αγορά, η παραγωγή, ο καπιταλισμός και τα συναφή. Αρκούν αυτά για να χαθεί η διάθεση.
Ο έρωτας κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο, ράθυμο, αλαφροΐσκιωτο, οι ρυθμοί του γίνονται πιο αργοί. Το μυαλό του χάνεται. Το σώμα του λειτουργεί περισσότερο με την αίσθηση παρά με το μυαλό. Η ερωτική πράξη παράγει ορμόνες που κάνουν τον εγκέφαλο να φτάνει σε μια κατάσταση ευτυχίας, ευφορίας. Ο άνθρωπος υπό την επήρεια του έρωτα δεν είναι διαχειρίσιμος, δεν είναι λειτουργικός, ούτε παραγωγικός ούτε για τις κοινωνίες μερικών αιώνων ή και δεκαετιών πριν, ούτε και σήμερα. Επομένως ενοχοποιείται κι έπειτα ξεχνιέται.
Και τι κάνεις; Τι κάνεις όταν το συναίσθημα σου κι ο πόθος σου βρήκαν έναν τρόπο να βγουν στην επιφάνεια; Πώς εκφράζεται αυτό και μετά πώς παριστάνεις ότι τίποτα δεν έγινε; Ο Σαίξπηρ λέει ότι μια βόλτα στο δάσος, μια καλοκαιρινή νύχτα, μπορούν να γίνουν τα πάντα κι έπειτα με άλλοθι το σκοτάδι να πούμε ότι δεν έγιναν. Έπειτα να πούμε ότι τα ονειρευτήκαμε. Κι έπειτα όσο ο χρόνος θα περνάει κι εσύ ο ίδιος θα πιστέψεις ότι ήταν όνειρο.
Όπως θα βγεις ένα βράδυ μπουχτισμένος σε ένα μπαρ και θα πιεις αρκετά ώστε όλα να χαλαρώσουν και να πάρουν ένα άλλο χρώμα και τότε θα τύχει να δεις μπροστά σου –νομίζεις- το πιο όμορφο πλάσμα που έχεις δει ποτέ κι όλα στον κόσμο θα πάρουν άλλη δυναμική. Γιατί τον θες ή την θες, τώρα αυτή τη στιγμή, γιατί αρχίζεις να πιστεύεις στον έρωτα με την πρώτη ματιά και σκέφτεσαι, γιατί δεν πίστευες τόσο καιρό; Σα να ξύπνησες τώρα από όνειρο κι όχι μόλις να μπαίνεις σ’ ένα. Και μετά από μερικά ακόμη ποτά κάνεις το πρώτο βήμα. Και το επόμενο πράγμα που θα θυμάσαι είναι εσένα να ξυπνάς σ’ ένα κρεββάτι, το σώμα σου να πονάει ελαφρά στα καλύτερα σημεία και ο νους σου να είναι χαμένος και το ομορφότερο πλάσμα του κόσμου να λείπει από δίπλα σου, ή να φεύγει μόλις. Γιατί; Ποιος ξέρει; Για όλους αυτούς τους λόγους που η πραγματικότητα δεν αφήνει τα όνειρα να εισέλθουν σ’ αυτή. Γιατί πρέπει να φύγει; Γιατί δουλεύει σε άλλη πόλη; Γιατί πετάει το αεροπλάνο του ή της; Η γη γύρισε ανάποδα; Ποιος ξέρει για ποιο απίθανο λόγο το ωραιότερο συναίσθημα που έχεις νιώσει ως τότε δεν μπορεί να σε ακολουθήσει στην υπόλοιπη ζωή σου. Ο Όμπερον διέταξε και το φίλτρο πρέπει να πέσει στα σωστά μάτια. Έτσι ξυπνάς στη σωστή ζωή. Και λες «δεν θυμάμαι τι έγινε χτες το βράδυ». Ίσως και τίποτα. Μάλλον τίποτα δεν έγινε. Όνειρο ήταν. Ονειροφαντασία. Και συνεχίζεις. Πιο βαρύς και συνάμα πιο ελαφρύς. Γιατί παίρνεις κρυφά όρκο ότι κάτι στα αλήθεια έγινε. Κι αφού έγινε είναι δυνατό να ξανασυμβεί.
Σε μια άλλη μεσοκαλοκαιριάτικη νύχτα. Που τα στοιχειά της φύσης θα μαλώνουν πάλι μεταξύ τους γιατί θα έχουν φουσκοθαλασσιές και θα παίξουν με το κοινό, θνητό, καταπιεσμένο, συντηρητικό μυαλό. Κι Πουκ θα βρει μια Ερμία που θα θέλει έναν Λύσανδρο αλλά θα πρέπει να παντρευτεί έναν Δημήτριο, γιατί έτσι υπαγορεύουν οι κανόνες, κι ένας Θησέας θα ξεχνάει το καλύτερο σεξ της ζωής του με μια Τιτάνια και θα παντρεύεται μια Ιππολύτη, γιατί έτσι πρέπει σε βασιλιά, να παντρευτεί βασίλισσα κι όχι νεράιδα. Σε μια άλλη μεσοκαλοκαιριάτικη νύχτα, ο Πουκ θα βγει παγανιά για να βρει το επόμενο θύμα του. Θα του στάξει το φίλτρο του έρωτα και θα το δει να φτάνει στην απόλυτη ερωτική έκσταση και να την ξεχνάει μόλις παρέλθει η επήρεια. Κάποια άλλη νύχτα θα σε καβαλήσει πάλι ο διάβολος, γιατί τέτοιος είναι ο Πουκ και θα κρυφτείς σ’ ένα δάσος. Όταν βγεις θα είσαι πάλι ο ευυπόληπτος εαυτός σου που είδε ένα τρελό όνειρο.
Κι ο Σαίξπηρ μπορεί να το αποδεχτεί αυτό σε σένα, μόνο που απλώς σε συμβουλεύει μην αργήσεις να ξαναμπείς στο δάσος ή μην ξεχνάς να βάζεις λίγο όνειρο στην πραγματικότητά σου. Η ευτυχία είναι ύλη ονείρων αλλά κατά τον Σαίξπηρ «είμαστε φτιαγμένοι απ’ την ύλη που φτιάχνονται τα όνειρα». Όλα είναι φύση λέει ο Σαίξπηρ. Τίποτα να δεν πρέπει ν’ απαρνιόμαστε. Κι εμείς είμαστε φύση. Κι έχουμε πολλές φύσεις. Αν έρθουμε σε αρμονία με τις φύσεις μας αυτές μπορούμε, λέει ο Σαιξπηρ, να φέρουμε το όνειρο στον ξύπνιο μας. Απλά δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Έτσι είπε ο Σαίξπηρ κι έγραψε το Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας για να το κάνει δώρο σ’ ένα γάμο!!!

--------------------------------------------------------------------------------
Από την παράσταση του Θεάτρου Περίακτοι "Όνειρό Καλοκαιρινής Νύχτας", καλοκαίρι 2014
http://www.periaktoi.gr/ks_oneiro2014.html